Hallo,
We hadden beloofd om nog een afsluitend berichtje te schrijven en beloofd is beloofd! Het is inmiddels 4 januari 2009, de dag waarop we vorig jaar naar Engeland zijn vertrokken. Nu blijven we fijn thuis. Toen hebben we heel de kerstvakantie heel ons huis ingepakt. Het ene deel moest mee en het andere deel bleef ergens opgeborgen op zolder en in de kelder zodat vrienden in ons huis genoeg plek hadden voor hun spullen. Nu hebben we heel de kerstvakantie geverfd: de studeerkamer is helemaal klaar en de woonkamer is weer opgefrist na de wateroverlast in augustus. Alleen hebben we er nog geen nieuwe vloer, dat is het volgende project.
Weet je dat we iedere maand op de 28e vieren dat we weer thuis zijn? “Joepie, 4 maanden thuis”, zeiden we op 28 december nog. De tijd gaat hier veel sneller. We slapen goed, M heeft het reuze naar haar zin op het werk, wordt bedolven onder de complimentjes en ik ben fijn terug aan de slag bij de gemeente Terneuzen, met heel veel leuke collega’s. Oost West Thuis Best. Maar toch hadden we het niet willen missen, het was een uniek avontuur. Aan de weekenden die altijd vakantie betekenden, denken we nog vaak terug. In al die 4 maanden dat we terug zijn, hebben we pas weer één keer onze bergschoenen weer aangehad toen we zijn gaan wandelen in de Drunese duinen, dat toch niet kan tippen aan het mooie Engelse landschap. Nu hebben we dan ook veel weekenden in ons huis gewerkt en dat wordt alsmaar mooier en mooier.
Grappig: M vertelt net dat Wedgewood bijna failliet is, staat in de krant. Aaaaah, de Wedgewood gardens waar we bijna iedere dag langsreden, daar groeien dus geen kopjes meer… En Spode (ook aardewerk, uit Stoke-on-Trent zelf) is al sinds november failliet. Tja, zonder ons is er niks aan he? Allé, over 30 jaar gaan we nog eens terug, op vakantie, een week of twee. Heb er al best zin in 
[Y]
Goed er moet natuurlijk gewerkt worden, maar dat is niet zo interessant waarschijnlijk. Laten we zeggen dat er ook hard gewerkt is, en veel gediscussieerd is: no worries, we leven allebei nog 
.
Zoals Y al eerder heeft verteld, wordt ons leven hier toch voor een groot deel bepaald door het weer. De weersverwachtingen voor deze week zijn niet zo goed. Maandag de beste kans op het meeste droog (!). Tot donderdag is het dan triestig. We besluiten maandagavond nog naar het Peak-district te rijden. De tocht er naar toe geeft een goed beeld van de omgeving. We eten sushi in het plaatsje Ilam. Valt in de categorie ‘5 huizen, 250 schapen’.
zonsondergang onderweg
Hierna rijden we verder naar ‘The Roaches’. Dit zijn de stoere rotsen die hoog boven alles uitstijgen. Onderweg en als we na een kleine wandeling op de rotsen aankomen, genieten we van de zonsondergang.
zonsondergang vanaf Roaches
Y en L delen een passie voor zoetigheid. Samen eten ze hun tweede ijsje. Ben & Jerrys natuurlijk.
Na een paar goed gevulde werkdagen verdienen we wel een beloning. Y moet nog studeren voor haar examen op zondag (tja, het leven van een student gaat niet altijd over rozen). Donderdag gaan L en ik een dagje naar Liverpool. Eerst gaan we naar ‘The Walker Gallery’. Dit is niet echt een gallerij-gallerij, maar meer een ‘extreem groot museum-gallery’. Er is een tentoonstelling over treinen: erg interessant: haha. Eigenlijk wel: het gaat over het concept ‘treinreizen’: dat betekent mooie landschappen, afscheid nemen, … en wachten.
waiting room
reizigers
In de stralende zon wandelen naar het stadscentrum. L stelt zijn idee van ‘vakantie in Engeland is toch niks’ beetje bij beetje bij. Onderweg is er straattheater. Mooie kleuren.
straatheksen
Na een maximum van drie winkels lopen we door naar Tate. Dit ligt helemaal aan de andere kant van de stad bij de Docks. Niet zo heel groot, maar wel heel mooie werken. Wel flauw dat ze net nu de Rothko hebben weggehaald.
lambananas
’s Avonds gaan we ‘vies’ eten in een pub-achtig restaurant. Na een half uur worden we het restaurant uitgerookt: brandalarm, brandweer, oei… dan zal het wel echt zijn. Een kwartiertje later mogen we weer naar binnen en krijgen we een vers bord eten voorgeschoteld. Een fijne dag.
Zaterdag heeft Y ook een vrije dag verdiend en gaan we met z’n drieën naar Birmingham. Met de trein. Twee lezen de krant, een leest ‘Cognitive psychology’. Vandaag is het Engels weer: nat, veel regen en kou. ’s Kijken of dat ook gaat… We regenen weg op de markt, gelukkig is er ook een deel overdekt. De markt is laten we zeggen ‘anders’.
ehm
birmingham
Ondanks alles, of misschien door alles hebben we – de dames eigenlijk – toch wel zin in koffie. L laat zich verleiden door de muffins. In Engeland is dat fijn om te doen: gewoon even rustig in een koffiehuis zitten. Laat de regen maar vallen.
its raining men
Een winkel later – de MUJI – gaan we eten. Op ‘t gemakje. Ondertussen wordt het droog en durven we het weer aan. Via een strand (!) en een museum naar twee gallerieën in de gallerieënbuurt. Er is ruimte voor nog andere gallerieën .
strand
depressief boekje
de lezende vrouw
Een beetje teleurgesteld lopen we terug naar de stad en dan komen we een parel van een museum tegen: het pennenmuseum. Goed: Y en ik hebben dit jaar een potlodenmuseum en een pennenmuseum gezien. Het is zo spannend hier . L vermaakt zich prima. Dit is blijkbaar iets ‘uit zijn tijd’. De vrijwilliger in het museum herkent een slachtoffer als hij er een ziet en L mag een eigen penpunt maken. Y en ik kijken geamuseerd toe. Een kleine jongen in een speeltuin.
pennenmuseum
zware apparatuur
We verdienen dus wel weer een koffie. Maar dit keer moet het met cheesecake zijn ‘van de Nero’. Dit en niets anders. Via Tokyo (vraag maar aan Y) komen we weer bij het beginpunt van de dag uit en daar vinden we een Nero… zonder cheesecake. NEEEH. Zere voeten, moe, en nog geen cheesecake ook. We troosten ons met andere taartjes.
the bull in selfridges
L neemt de dames mee uit vanavond. Maar ver willen we niet meer. Nou ja, ik wil vooral niet ver meer. We zoeken dus iets dichtbij het station. Valt niet mee, maar het lukt. Ronaldo Christiano is er ook geweest! Het moet er dus wel goed zijn. … Na 10 minuten elkaar alleen maar aangestaard te hebben omdat er zoveel lawaai is dat praten geen zin heeft, besluiten we toch maar bij het restaurant aan de overkant van de straat te gaan eten. Rustig, sereen, beetje dominante ober, lekker eten, en we verstaan elkaar. Na alle zoetigheid van vandaag slagen Y en L er toch in om ook nog een toetje te bestellen. Ieder een is een beetje teveel van het goede (van het goede teveel voor L) dus ze delen er een. Pfff.
Zoals wel vaker is er een trein geannuleerd. Gelukkig was het niet de laatste. Y heeft hierdoor extra studeertijd. Morgen heeft ze examen. L en ik spelen mini-scrabble. (en nee Rex is geen goed woord). Alweer een geslaagde dag.
Zondag, de laatste dag van het bezoek van L, gaan we na een pannenkoekenontbijt – – een echte wandeling doen. Y heeft examen ‘om 18 uur’. Volledig zelf bepaald, maar dat vindt ze prettig. L en ik gaan met de bus. We stappen uit in de middle of ‘niet veel’. Het giet pijpestelen. We schuilen bij een minipostkantoor. De meneer beurt ons op door te zeggen dat het de hele dag gaat regenen en dat het steeds een kwartier duurt. 10 minuten later stappen we naar buiten, slaan linksaf, rechtsaf en we staan in iemand zijn weiland.
dramatische lucht
De keuze voor deze wandeling komt door een ‘abandoned place’ die op de route ligt. Dwz een oud krot. Geïntrigeerd gaat L kijken en maakt vele foto’s. Een selectie. Ik sta half binnen half buiten geduldig te wachten. (nou ja)
verlaten
Hetziet er weer heel anders uit dan de eerste keer dat Y en ik deze wandeling deden. Het gras staat heel hoog. Veel hoge brandnetels en jammer genoeg geen Blue Bells meer. Maar toch nog steeds de moeite. De weilanden staan vol bloemetjes.
bloemetjes
Deze wandeling gaat ook langs koeien en paarden, over stiles, hekjes etc. L vindt het leuk om een keer te zien. Het doel is in ieder geval weer goed. Dit is namelijk de pub ‘The hand and the trumpet’. Een broodje vis voor mij, iets met lever voor L. En dan… sticky toffee pudding. Volgens Y een van de beste dingen van Engeland. L bewaart braaf een stukje voor haar als ze ons weer komt ophalen. De bus terug dat ging niet, hij ging maar 4 keer per dag .
En daar gaat L weer. In t-shirt, stralend in de zon, met mijn fiets, volle koffer, groene thee uit Sjanghai, flapjacks en… cheesecake van de Nero. Toch nog gelukt. Het leven kan mooi zijn.
fiets al op terugweg
Nog geen 5 uur later staat hij weer in Antwerpen (deur tot deur), zonder fiets, maar die komen ze nog brengen. En, een hele kilo aangekomen .
[M]
Oh ja, de reden dat ik al deze verhalen typ: Y heeft stress. Het is de laatste week van haar examens en het is nog niet af… Vrijdagavond 21 uur en ze is nog aan het studeren. Nog een paar dagen en het zit erop. Ze zal verder zelf vertellen denk ik.
Ingedeeld onder: werken
Samen gaan we naar de universiteit. M om te werken en ik ga aan mijn eerste essay beginnen. Dan blijkt een belangrijke afspraak voor M morgen niet door te gaan. De reden: te druk. Dit is niet de eerste keer. We hebben daar nog niet zoveel over verteld, maar het werken hier aan de universiteit is anders… Je moet hier in Engeland blijkbaar een aantal regels in acht nemen volgens ons cultuurboek. Een fragment:
Doen in Engeland / Niet doen in Engeland
Begrip hebben / Druk uitoefenen
Afstand houden / Teveel belangstelling tonen voor privéleven collega’s
Taalgebruik interpreteren / Ja of nee verwachten
Britten hebben het altijd druk, zelfs als ze niets te doen hebben. In dit land kan beter geen druk uitgeoefend worden als iemand zijn afspraak niet nakomt. Wie boos of argwanend wordt als iemand er op het afgesproken tijdstip niet is, spant het paard achter de wagen. Het werkt averechts, wordt van alle kanten gezegd. (Dat is erg vervelend als ze er de gewoonte van maken een half uur later dan afgesproken te komen, als ze er maar van 10.00 tot 16.00 uur zijn, of er helemaal niet zijn, thuiswerken heet dat).
Buitenlanders kunnen behoorlijk gefrustreerd raken van de Britse werkethiek. “We hadden afgesproken dat ieder zijn deel zou doen. Na een week bleek alleen ik mijn deel te hebben gedaan”, vertelde een Nederlander die bij een Britse bank was gaan werken. Een voorbeeld uit het boek, erg herkenbaar voor M. Kortom, de vakantie was leuk, maar nu willen we wel onze spullen inpakken en naar huis. [Y]
Deze keer, van 8 mei tot en met 18 mei, gaat M terug om haar studenten te begeleiden met hun thesis, onder andere. Ik volg en ga verder met studeren via internet. We hebben heerlijk weer gehad, echt zomer! Wat we verder nog gedaan hebben:
- in de hangmat gehangen
- bbq in eigen tuin
- naar ‘t stad
- in het Middelheim park gelezen
- uit eten (en natuurlijk op vrijdag naar de frituur geweest)
- met buren, ouders, broer en vrienden bijgekletst
- op de kindjes gepast
- naar een boekenfestijn geweest in de Expo (en maar 2 boeken gekocht, waarvan 1 een thesaurus=synoniemenboek, kan ik goed gebruiken voor het schrijven van m’n essays. Het andere is een leesboek, cadeautje voor M, met als titel: Slapeloos. Niet voor niks gekozen. M slaapt hier niet zo goed als thuis. Ik ook niet. Mag ik het na jou lezen?) [Y]
Het was heerlijk om weer thuis te zijn! De vlucht van Birmingham naar Brussel ging heel goed, en dit zijn M haar woorden! Er konden 100 mensen mee in het vliegtuig van Brussel Airlines, geen eng klein vliegtuig dus, maar er waren maar 30 passagiers, vooral mannen in pak. De bagage hadden we dan ook heel snel. Daarna met de bus naar Antwerpen, dat ging zo: two tickets please, onee, 2 kaartjes….en van de 20 euro die M gaf, kreeg ze niks terug (het was altijd 8 euro pp). “Het is opgeslagen”, zegt de buschauffeur, “al sinds 7 maanden”. Opgeslagen, heerlijk, we zijn weer in België. Met een gevoel alsof we wel een half jaar i.p.v. 3 maanden zijn weggeweest, rennen we zowat met onze koffers vol met dikke wintertruien naar huis, joepie!
De tafel staat anders, de bank ook, er staan andere boeken in onze kast, maar vooral, waar is al het speelgoed naartoe? Het is zo leeg! Voordat ze naar Amerika zijn vertrokken, hebben ze blijkbaar heel erg opgeruimd, want de kinderkamer staat helemaal vol, hihi. Niet nodig, wel lief.
We hebben allemaal leuke dingen gedaan, met veel van jullie. De tijd vloog veel te snel voorbij. Woensdagavond gingen we weer terug. Het is druk op het vliegveld, ons vliegtuig vertrekt met vertraging waardoor we de laatste trein naar Stoke missen. Dan bellen we D en hij komt ons halen, wat een schat. [Y]
Officieel is het volgende week de laatste lesweek, maar er wordt dan weinig les gegeven. Je kunt vragen stellen over de lesstof want vlak erna zijn de examens. Voor mij is deze week mijn laatste lesweek en we zijn allebei aan het aftellen… Nog 3 nachtjes slapen en dan zijn we thuis! We gaan logeren in ons huis in Antwerpen, joehoe, jeeh! We gaan Vlaamse friet eten met een curryworst. We gaan naar de kapper (werd tijd na 3 maanden). We gaan fietsend naar ´t stad. We gaan eten bij Wok Away. We krijgen Nederlandse kroketten bij de ouders van M. Ik ga boodschappen doen bij de Delhaize. Samen met een vriendin ga ik mijn en haar verjaardag vieren. We gaan met ouders, vrienden en buren bijkletsen. En M gaat alle dagen met veel plezier naar het werk. En woensdagavond 16 april brengt het vliegtuig ons weer terug naar Newcastle. En de dag erna heb ik om 10.00am mijn examen Engels. Ik hoop dat de dagen in Antwerpen heeeel lang duren! Tot gauw. [Y]
Terwijl Y heel dapper alleen in N achterblijft, ga ik naar Amerika. Niet helemaal op het geplande moment, maar toch… Ik zal jullie niet vervelen met de hele lange versie, maar in het kort komt het er op neer dat L – mijn lieve collega-vriend – vertraging had door slecht weer op Londen Heathrow waardoor hij het vliegtuig waarin wij samen naar St. Barbara zouden reizen mistte. Ik had vantevoren al een slecht gevoel over het hele ‘we zien elkaar ’s ochtends wel op het vliegveld’ idee en had heel hard geroepen dat ik niet… NIET alleen naar Amerika ging. Daar was ik dan nu wel blij om.
Voor de conversatieanalisten onder jullie zou de sms-wisseling erg interessant kunnen zijn, maar laat ik er de hoogtepunten, of beter dieptepunten, uithalen:
- L: vliegtuig vertraging, wacht in hal 3, niet instappen! Komt allemaal goed (Duh, wat is dat nu voor een slechtnieuwsformulering)
- M: als reactie op ‘denk niet dat ik het haal kijk wat je kunt regelen’: Wat IK kan regelen, ik regel niks, ik wacht hier op je en dan kijken we samen hoe we het kunnen oplossen. 
Opmerking: zie het verschil in lengte van berichtjes!
En dan nog:
M: ga naar T3
L: Probeer naar T4 te komen
M: T3!!!
L had beweerd dat het geen probleem zou zijn als er toch iets fout zou gaan. Maar dat ging zeker niet gebeuren hoor! En anders nemen we gewoon een vliegtuig later. Dat was zonder de vliegtuigmaatschappijen gerekend. Die wilde mij echt wel graag in dat vliegtuig hebben. Op een gegeven moment werd er iemand bij gehaald: ‘We might have an issue here’. Van een ‘issue’ veranderde ik al snel in een ‘nervous flyer’. Tranen met tuiten huilen levert je die status op. L zei later dat je er ook een doktersbriefje voor kunt krijgen. In ieder geval, de tijd ging gestaag voorbij en geen L. Ze gingen het vliegtuig sluiten en of ik echt niet mee wilde. Of ik besefte wat ik dan koos. Ja ik ben bij mijn volle verstand en ik ga niet alleen het vliegtuig op. Daarna werden zowel ik als L met karretjes op het vliegveld rondgereden en zagen we elkaar zo’n 4 uur later dan gepland. Het duurde even voordag het ijs gebroken was . Toen kreeg ik Yo sushi en was ik weer een stukje gelukkig. Het jammere was wel dat ik de volgende dag nog eens voor m’n gevoel ‘vliegexamen’ moest doen. Het genante was dat zeker 3 stewards me herkende en vriendelijk vroegen hoe het nu met me ging. En L werd aangesproken als ‘Oh, u bent er…’.
Kun je nagaan… dit is niet eens de lange versie .
Het congres slaan we even over. Was heel leuk en interessant, maar misschien niet om over te lezen of om over te schrijven . Het enige noemenswaardige was misschien het weer. St. Barbara heeft volgens de boekjes maximaal 10 dagen regen. Die waren terwijl wij er waren. Niets dan regen en kou. Jammer van het rokje dat ik al speciaal met de winterkleren had meegenomen begin januari.
Na het congres rijden we langs de zee naar LA. De zee is hier heel anders dan in Nederland-België-Engeland (pfff… hopelijk wordt deze rij niet langer). Zee is extreem ruig. Blijkbaar ook ruiger dan normaal, want de volgende dag staat het in de krant. Oh ja, nog een anecdote: we reden met 3 in de auto en dat was soms te veel. We hadden een mevrouw bij ons die de weg wilde wijzen, maar dan weet ze nog niet hoe goed ik dat kan. Af en toe kibbelden we dus en ik weet niet echt wie er eigenwijzer was. L werd er een beetje moe van soms. Ik was in ieder geval vaak wel sneller en slimmer … waarschijnlijk ook eigenwijzer.
In LA zijn op de dag dat wij er zijn ‘De Oscars’. Dat hebben we dus van dichtbij op tv gekeken.
Verder was LA weinig bruisend. Misschien omdat iedereen die iets betekent op dat moment ergens was waar wij niet waren. De volgende is het in ieder geval stralend weer. Dus wandelen we opgeruimd door LA, waar we bijna nergens foto’s mogen maken. ‘This is a private building’… openbare bibliotheken zijn tegenwoordig ook prive.
Gehry heeft een mooi gebouw gemaakt voor een muziekcentrum dat heel verwarrend Disney Hall heet.
Op straat staat veel openbare kunst. Ook bij de universiteit UCLA.
Na LA reizen we door naar Death Valley, waarbij we een heel deel over de oude Route 66 rijden. Jammer dat we er niets van zien. Het is namelijk donker. Hoe dichter we het natuurpark naderen hoe donkerder het wordt. Hier heb ik ook een foto gemaakt, maar die vind je niet hier. Ik zou zeggen: doe even je ogen dicht. Zo donker was het. Verder wil ik niet te veel woorden aan Death Valley wijden, omdat het gewoonweg ‘adembedemend mooi’ is. Ik heb een paar plaatjes gekozen. Dus hou even je adem in en geniet.
Zout
Dit is ‘Badwater’. Niet zoals ik het geinterpreteerd had in de Nederlandse betekenis, maar ‘op z’n Engels’: Bad water. Oftewel, beter niet van drinken.
Stenen
Dit is Zabriskie Point, naar de gelijknamige film die ‘mijn twee mannen’ allebei kennen. ‘Zelfde generatie’ heeft de ene gezegd.
Zand
Het wereldvreemde aan deze zandbak is vooral denk ik dat het omringd is door hele hoge bergen.
En dan ten slotte: oneindigheid.
Om de toch al surrealistische reis af te sluiten, vertrekken van Las Vegas weer terug naar ‘huis’ en huis.
Ingedeeld onder: werken
13 Februari heb ik een Viva meegemaakt (spreek uit: Vaiva). Dit is zoiets als een verdediging zoals in Nederland/België. Ehm, maar dan toch met de nodige verschillen. J had me een paar dagen ervoor gevraagd ‘than and than I have my Viva, would you like to come afterwards and have a drink?’ Ok, phd-feestje leuk. Op de betreffende dag dus nette kleren aan naar het werk en een kadootje mee…
De Viva zelf vindt plaats achter gesloten deuren met de phd-student, twee mensen die vragen stellen en een voorzitter die in de gaten houdt of het allemaal eerlijk verloopt. De begeleiders zitten achter de phd-student. Zodat je niet kunt zien of ze met hun ogen zitten te draaien van ‘wat zegt ze nu weer’ .
De reden van dit verhaal is dat mijn verdediging enorm opgewaardeerd werd met deze Viva. Ik vond de dag met mijn verdediging echt wel feestelijk. Bepaalde 45 minuten hadden van mij niet gehoeven, maar verder was het echt fijn. Een aantal dingen die hier niet bij de Viva waren, die mijn ervaring enorm leuker maakte:
- Ok, je wordt er een beetje ongemakkelijk van, maar het is toch leuk als je een speech krijgt over hoe de afgelopen jaren zijn geweest qua samenwerking. Zeker als je ziet hoe het je begeleiders raakt. Geen praatje voor J.
- Ok, je wordt er wel arm van, maar het is toch fijn je familie, vrienden/collega’s te kunnen betrekken in het feest. Bij J. moesten we ons eigen drankje betalen. Niet dat we niets kregen, er was een zakje met nootjes (eenpersoonszakje wel te verstaan).
- Ok, kadootjes hoeven niet echt, maar het is toch leuk om verwend te worden. Zo zal de ‘boot’ van D altijd een speciaal plaatsje in ons huis hebben. Om het maar niet te hebben over de herinneringen die bij het beeld horen (of misschien beter gezegd, waar het beeld voor staat). Ook naar de boeken, gedichtenbundels en kaartjes zal ik nog prettig kunnen terugkijken en hopelijk komt er als we terug zijn een mooi schilderij op de studeerkamer te hangen. Oh ja, en had ik geen proefschrift gehad, dan konden jullie met grote waarschijnlijkheid nu niet de foto’s zien van ons verblijf hier. Met dank aan de papa en de mama! In ieder geval… geen kadootjes voor J. Behalve dan het boek dat Y en ik haar gegeven hebben .
De vraag is nu: ‘voortaan beter opletten wat de gebruiken zijn, of toch maar wat nieuwe ‘gezellige’ gebruiken introduceren?’ Hopelijk vindt ze het een leuk boek…
Ieder zijn gebruiken natuurlijk, maar ik had er ineens een nog prettigere herinnering erbij. Waarvoor dan weer dank! [M]
Het is 6 februari als we met de trein naar Oxford gaan (2.15 uur reizen). M gaat met een collega, die hier op de universiteit in Reading werkt, niet ver van Oxford, samenwerken. Eerst wandelen we samen nog wat rond in Oxford.
Hier fietsen veel mensen/studenten (het is hier dan ook vlakker) en we lopen langs een aantal colleges, net zoals in Cambridge allemaal weer gesloten voor visitors.
We kopen een cadeautje voor de collega, een bloemetje en chocolade, met een recept erbij om chocoladefondue te maken. Oja, we hebben ook nog in Oxford gegeten, bij Slug&Lettuce. We dachten eindelijk een restaurant gevonden te hebben dat niet bij een keten hoorde, maar uniek was in zijn soort. Wat denk je? Ook een keten. (De volgende dag al in Reading de tweede gezien). Je ziet niets anders hier; Pizzahut, Mc Donalds, Burger King (okee, hebben we thuis ook), maar hier zijn nog veel meer Italiaanse, hamburger, donut en koffieketens. Wij willen echt Engels eten!
Na het eten worden we verwacht bij het station waar de collega van M (K) ons komt ophalen. We rijden naar haar woonplaats, een klein dorpje vlakbij Reading. Het is pikdonker en erg stil als we aankomen. Dit huis heeft ook weer alleen een naam, geen huisnummer. K is getrouwd en heeft 3 kinderen en 2 grote honden. We kletsen wat en leren hier dat ‘cooking tea’ avondeten is, met kinderen. Want als je geen kinderen hebt, dan heb je ’supper’ en als je met vrienden bent, dan heb je ‘dinner’, 3 namen voor hetzelfde eten, alleen het gezelschap telt. De thee met melk en suiker is hier lekker! De volgende dag kunnen we het uitzicht bewonderen: een heuvel, verder niks!
Om 8.15 uur brengen we eerst de dochter van 8 jaar naar school, op een privé landgoed. Er wordt zelfs een film gemaakt, met Collin Firth (Mark Darcy in Miss Jones Diary). Een aantal moeders speelt erin mee als figurant en zitten te wachten in hun auto. Wij gaan door naar de universiteit in Reading.
M blijft met K daar. Ik loop wat rond op de campus, ook een bieb, ook een pinautomaat, een filmtheater, winkeltje, restaurant (met dezelfde naam als bij onze universiteit). Daarna naar een schattig ‘English rural life’ museum. Tussen de middag gaan we lunchen bij Sweeny&Todds, echt Engels, een tip van K. M neemt pie met steak and mushrooms, ik pie met steak and ale. Weer vieze thee erbij, jammer.
Daarna gaat M terug aan het werk en wandel ik in Reading, met superveel winkels, rond. Tja, je hebt werkpaarden en luxepaarden Ik moet wel oppassen dat ik niet verdwaal, M weet altijd heel goed de weg, ik niet. Aan het eind van de dag kopen we avondeten in Marc & Spencer (deze kledingwinkel is hier soms ook een supermarkt) en nemen het mee in de trein terug. [Y]
‘My way to work’ is een taak die vaak gebruikt wordt in schrijfprocesonderzoek als men geïnteresseerd in Knowledge Telling. Het beschrijven van de weg van je huis naar je werk (of school) is heel gemakkelijk namelijk. Je kunt putten uit kennis die je al hebt en dit gewoon vertellen. Tot zover schrijfprocessen, nu naar de realiteit. Mijn weg naar het werk: met de fiets.
Misschien moet ik eerst even vertellen dat ik er zo naar uit had gekeken om met mijn grote vriend de fiets herenigd te worden. Dat zou namelijk vrijheid bieden. Geen bus meer, die hier £1.50 kost voor een rit van een kwartier (bovendien kun je voor 9 uur ’s morgens geen retour kopen (?)). Mijn andere grote vriend – L – was zo dapper geweest om mijn fiets van A naar Newcastle mee te brengen.
De blijdschap was groot.
Ik zal nu mijn weg van thuis naar het werk beschrijven. Ik ga de deur uit naar de parkeergarage (drie trappen naar beneden). Doe zeer elegante ‘binders’ om mijn broek, om me geen ongeluk te vallen. Loop vervolgens met de fiets aan de hand de garage uit – is stijl – loop naar de voorkant van het appartementcomplex, ga via zo’n rolstoelingang naar beneden naar het midden van de round-about, ga aan de andere kant er weer uit. Oftewel voordat ik ook maar een meter gefietst heb, voel ik mij al enorm ellendig vanwege mijn uiterst oncoole gedrag.
Eindelijk op de fiets, moet ik dan meteen een enorme berg op. De eerste dag verzuurde mijn benen onmiddellijk. Ik verwacht met enige training wel wat verbetering . Dit levert wel meteen een mooi uitzicht over N-u-L op.
Het eerste stuk is zonder apart fietspad. Maar ik weet eigenlijk nog niet zo goed wat nu beter is. Wel of geen fietspad. ‘Biking lane’ staat hier namelijk gelijk aan ‘parkeerstrook’.
Na een vrij vlak deel volgt een kleine klim en dan een vrije lange daling. Dit is naar het werk wel te verstaan… terug naar huis betekent dat… juist: afzien. Dan komt het mooiste deel – vind ik – en dat is langs het kerkhof. Die zien er hier heel anders uit. Vaak in een park rond de kerk, met her en der grafstenen. Het mooie aan de ‘cemetry’ is denk ik de zon die dan door de bomen schijnt.
Tot zover het idyllische plaatje. Nu komt een stukje vernuft. Fietspaden houden hier namelijk zomaar op. In A doen ze dat ook, maar daar geven ze dat niet echt aan, dat is toch weer een beetje anders.
Het fietspad houdt dus op. Waarna ik mij afvraag ‘word ik nu op onverklaarbare wijze opgetild en met fiets en al op een ander deel van de weg weer veilig neergelaten?’ Nee, het houdt gewoon op en het begint weer, waarna het weer ophoudt en weer begint. Ehm, maar waar blijf ik dan? Geen idee.
Nu volgt de finish. Bij het werk aangekomen, prop ik mij met fiets in de lift naar de tweede verdieping. De fietst staat in dat geval verticaal en ik… ik vererger mijn oncoole gedrag. Op de terugweg betekent dit deel vaak: op z’n Sven Nijs met de fiets op de schouder in draf 4 trappen naar beneden. Cool? Ik vind van niet.
Kinderkopjes… ik kijk er naar uit om weer over jullie naar het werk te mogen hobbelen. [M]
