Op vrijdag 28 juni komen oom A en tante D bij ons een weekend logeren. Ze zijn al een weekje in Engeland aan het kamperen en hebben hun eigen auto bij zich. (Eindelijk een andere niet-Engelse auto, er rijden hier bijna geen buitenlandse auto’s). We zeggen grappend tegen ze “speciaal voor jullie zijn we hier, want volgende week vliegen we weer terug”, maar dat is niet zo. Hun bezoekje is al een tijdje vastgelegd, leuk, bezoek!
Op zaterdag rijden we naar Matlock Bath voor een wandeling. Zelf zijn ze 30 jaar geleden in het Peak district geweest, ook in het Lake district. Zou leuk zijn als wij over 30 jaar ook terug gaan, kunnen we hetzelfde zeggen! Tijdens onze wandeling rook het op sommige plaatsen enorm naar knoflook, er groeide daar wild garlic.
matlock bath
uitzicht
Op zondag had ik een Engels ontbijt met eggs en bacon gepland, maar aangezien ze helemaal niet ontbijten, slaan we dat over. We rijden naar Liverpool vandaag. Het is regenachtig en we gaan musea bezoeken. Eerst naar Tate Liverpool, waar nu een expositie van Gustav Klimt te zien is.
Daarna High tea met sandwiches, scones en cake, poehee, een hele maaltijd!
brunch
Dan zijn we klaar voor nog een museum: dat van The Beatles! M kijkt naar de toegangsprijzen en alhoewel ik overal als student korting krijg, is het nu verstandig om als familie met twee kinderen te betalen, dan is het het goedkoopst. Tja, als het zo uitkomt, hebben A en D ineens twee volwassen kinderen ☺. Met een koptelefoon op lopen we door allerlei gangen met muziek van de Beatles. Beetje moeilijke combinatie, maar gelukkig is er ook veel te lezen. Het is heel indrukwekkend opgezet. Als je eruit komt, ben je helemaal verdrietig dat ze uit elkaar zijn…
beatles
Terug in Newcastle gaan we uit eten bij de pizzeria tegenover ons. Een prima afsluiting van een heel erg gezellig weekend! Morgen gaan zij weer ergens kamperen en gaan wij nog twee dagen naar de universiteit. Precies genoeg tijd om mijn tweede lab report af te maken. [Y]
Zaterdag 2 juni. Een laatste kans om nog te gaan wandelen voordat we weer naar Antwerpen vertrekken. De voorspelling is: stralend weer. Een goede dag om naar Edale te gaan. Daar regent het namelijk altijd. Volgens de boekjes dan toch, en die geloven we. In St. Barbara (USA) regent het namelijk maar 5 dagen per jaar – ook volgens de boekjes – en ik mocht er 4 van meemaken! De theorie om juist vandaag naar Edale te gaan was eigenlijk dat we hoopten op ‘minder regen’ aangezien het zo’n mooi weer was.
Edale ligt in Dark Peak en is ruim anderhalf uur van Newcastle vandaan. Na Buxton werd het spannend, want dat stuk hebben we nog niet eerder gezien. Zoals steeds is ook dit landschap weer heel anders dan andere delen in Peak. Het laatste stuk is erg bochtig en stijl. Ik moet oppassen dat ik niet een scriptie die ik aan het lezen ben onderko… Groen en geel zie ik als we aankomen. Net als de parapente die daar allemaal vanaf een hoge berg vertrekken.
Vandaag gaan we niet zomaar wandelen, maar ‘bergbeklimmen’. De berg heet Kinder Scout. Dit is een berg met het grootste plateau van Engeland. Dit betekent een stijle klim omhoog, maar als je dat overleeft hebt, kun je eindeloos hoog vrij vlak wandelen. Aangezien dit een van de weinige dingen is waar ik stoerder in ben dan Y wil ik dit toch even vermelden 
. Dapper klauter ik omhoog om te kijken of de weg moeilijk is, als een berggeit spring ik weer naar beneden om te laten zie hoe gemakkelijk het kan zijn. Maar… het helpt niet. Y zweet peentjes. Maar de top is het waard. Over de afdaling zwijgen we voorlopig even.
De stenen heten ‘Ringing Roger: the echoing rocks’. De naam begrijp ik niet. Maar ze zijn wel fascinerend.
We lopen een halve ronde, zodat we het uitzicht eigenlijk van alle kanten kunnen bekijken. En steeds is het weer anders.
En dan aan de andere kant is daar de afdaling. Als ik een ‘klein probleempje’ tegenkom wacht ik even op Y. Ehm… is niet erg, gewoon een rots-je. Grappig hoe hoogtevrees voor de één een vliegtuig betekent en voor de ander een afstapje van 30 cm…
Een mooie stoere wandeling. De dag erna hebben we spierpijn. Oh ja, en het heeft alleen maar een beetje ‘gedruppeld’. [M]
Zaterdag 24 mei. Ik ben jarig. Y is ziek. Niet meteen de meest gezellige combinatie, maar we maken er het beste van. Y gebruikt pepmiddelen en doet dapper alsof het prima gaat. Ze heeft de hele week hard gestudeerd en is vastbesloten schaapjes te gaan kijken dit weekend. We kiezen een gemakkelijke wandeling, met veel bankjes. En gelukkig ook veel schaapjes.
Om m’n verjaardag in stijl niet te vieren hebben we Eggs Benedict als ontbijt gegeten. Y’s lievelings. Ik weet nu officieel dat ik het niet zo lekker vind. ’s Avonds gaan we naar onze stampub ‘the hand and the trumpet’. Y loopt de hele dag al met het menu rond en ziek of niet: er moet daar gegeten worden. Een pub is heel informeel en we passen ons aan door gewoon te scrabbelen tijdens het eten 
. We weten niet goed in welke taal we dit het beste doen, dus het wordt een combinatie van Nederlands en slecht-Vlaams: flikken, poeren en fier. Dit kan eigenlijk echt niet. Maar ik ben jarig en dan mag alles. Hierna stort Y in. Iets te flink geweest vandaag: nu boeten blijkbaar.
De volgende dag besluiten we aapjes te gaan kijken in Trentham gardens (slechts 20 minuten hiervandaan). In de ban van het scrabble zijn we op dit idee gekomen: ‘aapjes’… drie letters ervoor ’sch’: drie keer letterwaarde! Collega V komt eerst de echte Bakewell Pudding eten en gaat dan met ons mee. Er is maar een soort aap in het park en zelfs die naam kon ik niet onthouden. Ze waren wel heel erg lief. Kijk maar:
’s Avonds stort Y weer in. De volgende dag verplichte rust. Dat helpt. Dinsdag is ze weer als nieuw. Klaar om op de universiteit aan haar ‘lab reports’ te gaan werken. [M]
Op 19 mei ging ik weer eens sporten in de fitnessruimte onder ons appartement en daarna zwemmen. In de gym was maar 1 tv aan, de andere was uit, het geluid stond ook niet aan en de afstandbediening was nergens te bekennen. De watertap was ook weg. Op het stoombad hing een brief: out of order. Ook de sauna mocht niet meer gebruikt worden. Wat is hier aan de hand?
Toen er een vrouw kwam binnenlopen, kreeg ik een heel verhaal te horen. Het onderhoud van deze ruimte is overgedragen aan een ander bedrijf en die doen niks. De sauna is stukgemaakt door een bewoner die water over het elektrische hittetoestel heeft gegooid, stom! Ook het zwembadwater is niet meer zo warm als voorheen. He? We voelen even. Dit voelt niet meer als 32 graden. Goh, een hele tijd terug voelde het water inderdaad ook kouder aan. Toen ben ik zelfs niet gaan zwemmen. Ik dacht dat het aan mij lag. Nu hoor ik dat ze de temperatuur naar beneden hebben bijgesteld vanwege de hoge kosten. Lekker. Daar betalen wij nu nog wel zo’n hoge huur voor. Zij en nog andere bewoners hebben al flink geklaagd, maar ondertussen is het al een paar maanden zo, zei ze. Onee! [Y]
Deze keer, van 8 mei tot en met 18 mei, gaat M terug om haar studenten te begeleiden met hun thesis, onder andere. Ik volg en ga verder met studeren via internet. We hebben heerlijk weer gehad, echt zomer! Wat we verder nog gedaan hebben:
- in de hangmat gehangen
- bbq in eigen tuin
- naar ‘t stad
- in het Middelheim park gelezen
- uit eten (en natuurlijk op vrijdag naar de frituur geweest)
- met buren, ouders, broer en vrienden bijgekletst
- op de kindjes gepast
- naar een boekenfestijn geweest in de Expo (en maar 2 boeken gekocht, waarvan 1 een thesaurus=synoniemenboek, kan ik goed gebruiken voor het schrijven van m’n essays. Het andere is een leesboek, cadeautje voor M, met als titel: Slapeloos. Niet voor niks gekozen. M slaapt hier niet zo goed als thuis. Ik ook niet. Mag ik het na jou lezen?) [Y]
Op 7 mei had ik mijn Chinese vriendinnetje uitgenodigd voor de lunch. Ze mocht ook bij ons komen zwemmen, maar ze kon niet zwemmen zei ze. Ik heb een broodje gemaakt met mozarella en tomaat (eerst even gevraagd of ze dat wel lustte). Toen ik er blaadjes basilicum van een plantje erop legde, stond ze met grote ogen verbaasd te kijken. Ze wist niet dat je dat kon eten. Toen ik Nederlande hagelslag op tafel zette, vroeg ze of het bruine rijst was, hihi. Ik heb haar dubbelzoute drop laten proeven. Vond ze niet lekker.
Van haar kreeg ik allemaal etenswaren uit China. Kruiden, flinterdunne noedels en verkruimelde varken. Het is een snack. Meteen proberen. Het ziet eruit al verkruimelde speculaas en het smaakt naar iets hartigs. Danku. We wisselen nog wat woorden uit in het Chinees en Nederlands en dan gaat zij weer terug naar Shanghai en ik naar Antwerpen: doei.
Oja, we hebben een hele tijd terug ook een keer bij haar gegeten. Dat was een beetje raar, zacht uitgedrukt. We hebben heel lang op haar kamer met een Chinese jongen moeten praten terwijl zij met een vriendin aan het koken was in de gezamenlijke keuken. Toen we gingen eten met zijn vijven werd er weinig gezegd. Wij hadden bij echt Chinees eten heerlijke noodles enzo verwacht, maar al het eten was koud! Behalve de kippenboutjes. We aten aubergine in sla verpakt, gekruide champignons, flinterdunne geraspte gekookte aardappelen, tomaat-uit-ei (hee, dat maak ikzelf ook wel eens). In al dat eten zaten, ik lieg niet, 2 hele bollen knoflook. Ik was haar enige buitenlandse vriendinnetje zei ze, de rest is Chinees. Bij haar op de gang wonen alleen Chinezen en ze volgt een module, ook met alleen Chinezen. Ja, zo leer je niet Engeland beter kennen. [Y]
Na Liverpool vertrekken we in het weekend een heel andere kant uit. De file die waar we gisteren in stonden, staat er weer. Gelukkig rijden we nu aan de andere kant van de weg. Beetje leedvermaak toch :-O. We komen Y’s nieuwe favoriete auto’s tegen.
Het is een eind rijden naar de eindbestemming Perry Green. Y heeft zich vergist van aantal km en denkt al na 2 uur dat we er zijn. NOT. Het is nog een uur verder. We gaan eerst naar Hatfield House. Elisabeth heeft hier vroeger te horen gekregen dat ze de eerste vrouwelijke koninging van Engeland zou worden. En wij hebben de boom gezien waarbij ze toen zat! De culturele impact van de locatie gaat volledig aan ons voorbij. Wij hebben namelijk gehoord dat de film Shakespeare in Love hier is opgenomen. Druk op zoek naar Joseph Fiennes en Gwyneth Patrow dus.
Het huis is te bezichtigen. Maar dat doen we niet. De tuin wel. Echt Engels en erg mooi. Er is ook een beeldententoonstelling met ‘dier’ als thema. De psyche van de mens is toch raar: de spin die er staat krijg ik bijna niet gefotografeerd. Zo eng. Voor het eerst is het wat groener aan het worden. In de tuin staan ook heel veel Bluebells. Dit zijn blauwe bloemen die we al eerder hebben g
ezien. Blijkbaar typisch voor Engeland.
We doen een parkwandeling. Nog steeds op zoek naar Joseph en Gwyneth. Overal staan bankjes met spreuken erop. Erg leuk. Ik verzamel ze allemaal. Eh, meneer, kan u even… ok, dankjewel.
Na de wandeling willen we nog even in de tuin kijken. Er is een bruiloft bezig. Waar is de bruid? Waar is de bruidegom? Een jongen van net 20 staat in een ‘tuxedo’. Dit moet ‘m zijn. In Engeland trouwen jongeren veel vroeger dan in NL of België en dit was er een voorbeeld van. Erg jong, maar wel stijlvol met kwartet violisten.
Na Hatfield house gaan we op zoek naar de B&B ergens in de ‘Middle of Nowhere’. Het plaatsje is zo klein dat het niet te vinden is. Toch niet door ons. Anderhalf uur later…. helaas is dit niet overdreven 
. Maar ze houden woord: er is echt niks. Gelukkig een pub 2 minuten rijden. Er is een spannend gerecht wat iedereen heeft en wij willen het ook. Het is vlees met heel veel champignons en er komt stomende stoom vanaf. Ons bord stoomt niet. Het meisje weet niet zo goed wat ze met onze beteuterde gezichtjes aanmoet. Y vindt later uit wat we wel hadden moeten bestellen. Als troost neem ik lekker nog een apple-rhubarb-crumble. Lekker!
De volgende dag gaan we naar Perry Green. Dit is al wat we gaan doen vandaag dus we doen het rustig aan. We hebben eerst uitgebreid ontbeten in de B&B, waar Y haar romantische ideeën over een B&B bijstelt: de mevrouw moet stressen om voor 5 mensen full English breakfast klaar te maken. Als wij vertrekken gaat zij schoonmaken, wassen, strijken… Nee, toch maar niet een eigen B&B. Anyway, Perry Green. Dit is het vroegere huis van Henry Moore. We zien z’n huis, z’n werkplaats en ongeveer 20 grote beeldwerken. Heel mooi. Een paar van de mooiste plaatjes:
Einde van een lang weekend Engeland: van Liverpool tot bijna in Londen. [M]
Op 2 mei gingen we een dagje naar Liverpool. Dit stond al een tijdje op ons ‘verlanglijstje’. Maar een uurtje rijden, zagen we op mappy. Dat was zonder een monsterfile gerekend. Al na een half uurtje rijden, staan we misschien wel een uur gewoon helemaal stil! Weer even rijden en weer stilstaan. Chagerijnig word je daarvan! Ongeluk gebeurd? Wegwerkzaamheden? ……NIKS?! Pionnen op de vluchtstrook, dat was alles, belachelijk. M heeft ondertussen wel leuk met de digitale camera gespeeld: ik heb de fish-eye stand weer gevonden!
Andere mensen zo onopvallend mogelijk fotograferen is ook haar hobby. Deze foto hieronder wou ik. Het is namelijk heel grappig als er rechts auto’s voorbij rijden met een paar voeten op de plek waar jij je stuur hebt.
Liverpool is een leuke compacte stad. Bij het Albert Dock hebben we de auto in een parkeergarage gereden: welkom, neem een kaart, stond er toen M op de knop drukte bij de slagboom. Huh? Ziet dat apparaat soms dat wij Nederlands zijn? Meteen daarna liepen we op The Beatles museum af, maar daar gingen we vandaag niet naartoe. Wel naar Tate Liverpool met een expositie van Niki de Saint Phalle. Viel een beetje tegen. Het museum lag wel heel mooi aan het water, net als nog meer pakuizen. Lijkt ‘t eilandje wel in Antwerpen. Je kon er ook leuk eten en wat drinken.
In de stad zijn een heleboel leuke winkels, outdoor, Animal, GAP…niks gekocht. Een jongen met een gitaar en een erg mooie stem weet een heel publiek te verzamelen ‘yesterday….’
Als de winkels dicht zijn (rond 18.00 uur) gaan we met de auto naar het strand. Daar wil M graag foto’s maken van mannetjes op het strand en in de zee. Kunst. Er staan er wel 100. (Het heeft ook in De Panne gestaan in België). Ik zak er met mijn suedeschoenen in het natte zand. Komt dat nog goed? (gelukkig wel, thuis schuurt M het droge zand eraf met een tandenborstel, lief).
Om half 9, honger, rijden we terug naar Liverpool, zelfde garage en we eten in één van de restaurants rondom het water. Mooi verlicht. Liverpool, we willen nog wel eens terug. [Y]
Van 26 april tot en met 1 mei waren de ouders van M hier op bezoek. Lang geleden, maar toch nog leuk om te lezen nietwaar? Ze hebben veeeeeeeel gewandeld! Kan ook niet anders, zulke fanatieke wandelaars, maar hier is het toch weer net even anders, tussen de vele schapen. De stiles (hekjes tussen weilanden) en de velden met koeien waren evenwel niet nieuw: “dat heb je in de Biesbosch ook, en daar moesten we één voor één aan een tak hangen om zo over een modderpoel heen te komen. Oke dan. Wij dachten dat we daar helemaal voor naar Engeland moesten, haha, niet dus.
De eerste dag kwamen ze aan in Manchester en daar hebben we een rondleiding gedaan, met stokjes gegeten en een pint gedronken in DE pub van Manchester.
De tweede dag reden we met de auto eerst anderhalf uur naar een piepklein gehuchtje vlakbij Bakewell. Daar bij the big tree begon onze wandeling: Chatsworth park and gardens, 7 miles. Bij een farmshop in de buurt wilde M de beroemde Bakewell pudding kopen, maar ik wil de echte, in Bakewell, als traktatie na de wandeling. We laten de vader van M kaartlezen, kan ie vast oefenen als ze alleen een wandeling gaan doen. M moet immers werken na vandaag en ik ga nog leren en heb mijn biopsychology examen.
Chatsworth House met zijn 175 kamers kun je ook van binnen bekijken, maar daarvoor is het te mooi weer. Het is eigenlijk de eerste keer dat het echt supermooi weer is hier. We wandelen gewoon in ons t-shirt! Heerlijk na een tijd van windjacks, oorwarmers en handschoenen. Het landschap is heel verschillend en erg mooi. Groen gras, bruin gras, een heuse trap met treden in een muur om naar een ander weiland te klimmen, een bos, water, waterval, toren met kanonnen en mooi uitzicht. De lammetjes hier waren heel klein en grappig aan het huppelen en rennen.
Als we net in de auto zitten en bij de parkeerplaats in Bakewell eruit willen, gaat het keihard onweren en regenen. Erg verandelijk weer hier, lijkt Nl en België wel. Dan komt de traktatie: Bakewell pudding in een traditionele originele shop. Het bijzondere van deze taart is dat ie is ontstaan door een misverstand in de keuken, de taart is omgekeerd, met jam onderop en de rest van de vulling bovenop. Het wordt warm geserveerd met custard pudding. We nemen er nog één mee naar huis, deze was veel te snel op.
Op dag 3 zijn ze naar de universiteit gewandeld en hebben we samen oatcakes gegeten bij Room for coffee. Daarna gingen zij verder Stoke ontdekken, voor zover er iets te zien is…. huizen die dringend een opknapbeurt kunnen gebruiken, schoorstenen van aardewerkfabrieken van vroeger. De vader van M heeft 1 foto gemaakt, of waren het er meer? Dag 4 gingen ze met de bus naar Stafford.
Op dag 5 gingen we met zijn drieën wandelen: Dovedale, 8km. We hebben hem iets verlengd door naar Milldale te lopen, net een klein poppendorpje waar we voor de lunch een snack konden bestellen bij een mevrouw achter een deurtje. Hier geen terras, geen keuze uit pubs, haha. Misschien dat hier 50 tot 100 mensen wonen? De weg hier naartoe was heel leuk, langs het water, onderweg naar boven geklommen in een grot, erg hoge rotsen, goed pad.
Muntjes in een afgehakte boomstam? Die gooi je toch in een fontein?
Vanuit Milldale lopen we omhoog en komen we in een heel andere wereld, zo rustig, groen met overal muurtjes van gestapelde stenen. Zo hebben ze vroeger het land verdeeld, heb ik ergens gelezen. Toen de pest uitbrak, wilde iedereen zijn eigen veldje en bouwde muurtjes van gestapelde stenen, vaak op een spoor van een ploeg. Daarom zijn veel veldjes niet rechtoe rechtaan, maar zit er een bocht in. Leuk, weer schapen, daar kun je naar blijven kijken! Deze hebben nummers, beetje zonde voor de foto. Ik heb hier een leuk filmpje gemaakt van gras etende schapen, zo van kgrap, kgrap, kgrap. Voor als we ze gaan missen als we thuis zijn.
Op het einde van de tocht gaat het regenen en moeten we schuin naar beneden een hoge heuvel af. Dit vind ik eng! Daarna nog door een modderig veld met koeien die boos zijn of gewoon een spelletje doen? Help. ’s Avonds thuis maken we shepperds pie. D komt eten en we gaan met zijn allen naar de pub. Met hem erbij praten we ook engels tegen elkaar, tot verbazing van de ouders, hihi. Morgen gaan we weer walken, zei ik opeens toen ik iets wilde vertalen, beter niet doen, gooi alles door elkaar hihi.
Op dag 6 gingen we met zijn vieren de pubwalk vanuit Betley (voor ons de tweede keer) doen. We hoefden hiervoor maar 20 minuten te rijden, er was genoeg tijd voor een heerlijke lunch buiten op het terras bij The hand and the trumpet.
Precies goed voor een laatste vakantiedag voor de ouders van M, want om 16.00 uur vertrokken ze weer met de trein naar het vliegveld.
[Y]
By the way: we smikkelen nu nog steeds van de meegebrachte hagelsag extra puur. Worstebrood, eierkoeken, bolussen, dropjes, kaas en worst zijn wel op. Volgens mij hadden ze speciaal een nieuwe koffer gekocht om al dat lekkers mee te brengen.
De dag na de georganiseerde tocht hebben we nog zin om te wandelen en gaan we met zijn 2 een pubwalk doen. Dit keer over pastureland (dit betekent dat er dieren lopen…..koeien……toch geen stieren he?), over een mere (ik zie geen meer….aah, moeras!) en door Teletubbyland (glooiende groene heuvels).
Het is alsof we alleen op de wereld zijn, en dan verdwalen we ook nog. Een boekje dat zegt: ‘ga over een paar velden en neem verschillende stiles (trapjes van het ene veld naar het andere) en ga dan links’ is ook niet echt helpfull. Volgende keer een echte wandelkaart mee, een kompas (toe maar) en een woordenboek. Of gewoon zoals nu lekker een beetje rondlopen. Vanaf een hoge heuvel kun je meestal wel zien welke kant je op moet. In The Hand & Trumpet, waar we al naar terug wilden, hebben we om van de schrik te bekomen samen een rijstpudding gedeeld. Leuk, zo´n zelfbedachte route. Betley heeft trouwens hele mooie vakwerkhuizen. [Y]
