Hallo,
We hadden beloofd om nog een afsluitend berichtje te schrijven en beloofd is beloofd! Het is inmiddels 4 januari 2009, de dag waarop we vorig jaar naar Engeland zijn vertrokken. Nu blijven we fijn thuis. Toen hebben we heel de kerstvakantie heel ons huis ingepakt. Het ene deel moest mee en het andere deel bleef ergens opgeborgen op zolder en in de kelder zodat vrienden in ons huis genoeg plek hadden voor hun spullen. Nu hebben we heel de kerstvakantie geverfd: de studeerkamer is helemaal klaar en de woonkamer is weer opgefrist na de wateroverlast in augustus. Alleen hebben we er nog geen nieuwe vloer, dat is het volgende project.
Weet je dat we iedere maand op de 28e vieren dat we weer thuis zijn? “Joepie, 4 maanden thuis”, zeiden we op 28 december nog. De tijd gaat hier veel sneller. We slapen goed, M heeft het reuze naar haar zin op het werk, wordt bedolven onder de complimentjes en ik ben fijn terug aan de slag bij de gemeente Terneuzen, met heel veel leuke collega’s. Oost West Thuis Best. Maar toch hadden we het niet willen missen, het was een uniek avontuur. Aan de weekenden die altijd vakantie betekenden, denken we nog vaak terug. In al die 4 maanden dat we terug zijn, hebben we pas weer één keer onze bergschoenen weer aangehad toen we zijn gaan wandelen in de Drunese duinen, dat toch niet kan tippen aan het mooie Engelse landschap. Nu hebben we dan ook veel weekenden in ons huis gewerkt en dat wordt alsmaar mooier en mooier.
Grappig: M vertelt net dat Wedgewood bijna failliet is, staat in de krant. Aaaaah, de Wedgewood gardens waar we bijna iedere dag langsreden, daar groeien dus geen kopjes meer… En Spode (ook aardewerk, uit Stoke-on-Trent zelf) is al sinds november failliet. Tja, zonder ons is er niks aan he? Allé, over 30 jaar gaan we nog eens terug, op vakantie, een week of twee. Heb er al best zin in 
[Y]
Ingedeeld onder: vrije tijd
Donderdag 28 augustus. Half 8… WE ZIJN WEER THUIS!!!
Nog een beetje overweldigd door alle lieve attenties, kaarten, bloemen, achtergelaten verhaaltjes (ahum verhalen) zullen we vannacht hopelijk heerlijk aan een stuk doorslapen.
Vandaag was het maar een beetje stilletjes in de auto, maar als we een beetje bekomen zijn en de dingen wat hebben laten bezinken zullen we nog een afsluitend bericht hier achterlaten. Onze avonturen over hoe we een nieuwe vloer in de woonkamer moeten leggen, wat dingen opnieuw moeten schilderen door de waterschade (ai) zullen jullie weer in levende lijven aan ons kunnen vragen.
Tot binnenkort.
[M]
Ingedeeld onder: vrije tijd
Vandaag is het een ‘Bank Holiday’ om het einde van augustus te vieren. Zo hebben we ook het begin van de lente gevierd… Vreemde feestdagen hebben ze hier. Alhoewel België kan er ook wat van: een kermis vieren die al lang niet meer bestaat enzo. En – no offence – maar een keer moederdag op een jaar is misschien ook voldoende.
Vandaag vieren we mee dat het bijna het einde van augustus is. We gaan inpakken vandaag. Alle spullen weer in doosjes, klaar voor de terugreis van donderdag. Nog 3 nachtjes slapen…. [m]
Ingedeeld onder: vrije tijd
Ha ha. Ikheb het vorige bericht net ‘gepost’ als Y volledig verkreukeld de woonkamer in komt. Ik had ’s nachts het ooglapje opgehad en ’s ochtends vroeg ze ‘mag ik het op?’. Ja hoor…
Anderhalf uur later merkt ze dat mijn hoofd blijkbaar toch ietsje kleiner is, want het masker staat helemaal in haar hoofd getekend. Ik val bijna van de bank van het lachen. Y boos. Er zijn kreukel-foto’s als bewijsmateriaal, maar die zijn niet voor de blog 
. Die dingen hebben blijkbaar niet voor niets verstelbandjes. Ha, ha. [M]
Goed er moet natuurlijk gewerkt worden, maar dat is niet zo interessant waarschijnlijk. Laten we zeggen dat er ook hard gewerkt is, en veel gediscussieerd is: no worries, we leven allebei nog .
Zoals Y al eerder heeft verteld, wordt ons leven hier toch voor een groot deel bepaald door het weer. De weersverwachtingen voor deze week zijn niet zo goed. Maandag de beste kans op het meeste droog (!). Tot donderdag is het dan triestig. We besluiten maandagavond nog naar het Peak-district te rijden. De tocht er naar toe geeft een goed beeld van de omgeving. We eten sushi in het plaatsje Ilam. Valt in de categorie ‘5 huizen, 250 schapen’.
zonsondergang onderweg
Hierna rijden we verder naar ‘The Roaches’. Dit zijn de stoere rotsen die hoog boven alles uitstijgen. Onderweg en als we na een kleine wandeling op de rotsen aankomen, genieten we van de zonsondergang.
zonsondergang vanaf Roaches
Y en L delen een passie voor zoetigheid. Samen eten ze hun tweede ijsje. Ben & Jerrys natuurlijk.
Na een paar goed gevulde werkdagen verdienen we wel een beloning. Y moet nog studeren voor haar examen op zondag (tja, het leven van een student gaat niet altijd over rozen). Donderdag gaan L en ik een dagje naar Liverpool. Eerst gaan we naar ‘The Walker Gallery’. Dit is niet echt een gallerij-gallerij, maar meer een ‘extreem groot museum-gallery’. Er is een tentoonstelling over treinen: erg interessant: haha. Eigenlijk wel: het gaat over het concept ‘treinreizen’: dat betekent mooie landschappen, afscheid nemen, … en wachten.
waiting room
reizigers
In de stralende zon wandelen naar het stadscentrum. L stelt zijn idee van ‘vakantie in Engeland is toch niks’ beetje bij beetje bij. Onderweg is er straattheater. Mooie kleuren.
straatheksen
Na een maximum van drie winkels lopen we door naar Tate. Dit ligt helemaal aan de andere kant van de stad bij de Docks. Niet zo heel groot, maar wel heel mooie werken. Wel flauw dat ze net nu de Rothko hebben weggehaald.
lambananas
’s Avonds gaan we ‘vies’ eten in een pub-achtig restaurant. Na een half uur worden we het restaurant uitgerookt: brandalarm, brandweer, oei… dan zal het wel echt zijn. Een kwartiertje later mogen we weer naar binnen en krijgen we een vers bord eten voorgeschoteld. Een fijne dag.
Zaterdag heeft Y ook een vrije dag verdiend en gaan we met z’n drieën naar Birmingham. Met de trein. Twee lezen de krant, een leest ‘Cognitive psychology’. Vandaag is het Engels weer: nat, veel regen en kou. ’s Kijken of dat ook gaat… We regenen weg op de markt, gelukkig is er ook een deel overdekt. De markt is laten we zeggen ‘anders’.
ehm
birmingham
Ondanks alles, of misschien door alles hebben we – de dames eigenlijk – toch wel zin in koffie. L laat zich verleiden door de muffins. In Engeland is dat fijn om te doen: gewoon even rustig in een koffiehuis zitten. Laat de regen maar vallen.
its raining men
Een winkel later – de MUJI – gaan we eten. Op ‘t gemakje. Ondertussen wordt het droog en durven we het weer aan. Via een strand (!) en een museum naar twee gallerieën in de gallerieënbuurt. Er is ruimte voor nog andere gallerieën .
strand
depressief boekje
de lezende vrouw
Een beetje teleurgesteld lopen we terug naar de stad en dan komen we een parel van een museum tegen: het pennenmuseum. Goed: Y en ik hebben dit jaar een potlodenmuseum en een pennenmuseum gezien. Het is zo spannend hier . L vermaakt zich prima. Dit is blijkbaar iets ‘uit zijn tijd’. De vrijwilliger in het museum herkent een slachtoffer als hij er een ziet en L mag een eigen penpunt maken. Y en ik kijken geamuseerd toe. Een kleine jongen in een speeltuin.
pennenmuseum
zware apparatuur
We verdienen dus wel weer een koffie. Maar dit keer moet het met cheesecake zijn ‘van de Nero’. Dit en niets anders. Via Tokyo (vraag maar aan Y) komen we weer bij het beginpunt van de dag uit en daar vinden we een Nero… zonder cheesecake. NEEEH. Zere voeten, moe, en nog geen cheesecake ook. We troosten ons met andere taartjes.
the bull in selfridges
L neemt de dames mee uit vanavond. Maar ver willen we niet meer. Nou ja, ik wil vooral niet ver meer. We zoeken dus iets dichtbij het station. Valt niet mee, maar het lukt. Ronaldo Christiano is er ook geweest! Het moet er dus wel goed zijn. … Na 10 minuten elkaar alleen maar aangestaard te hebben omdat er zoveel lawaai is dat praten geen zin heeft, besluiten we toch maar bij het restaurant aan de overkant van de straat te gaan eten. Rustig, sereen, beetje dominante ober, lekker eten, en we verstaan elkaar. Na alle zoetigheid van vandaag slagen Y en L er toch in om ook nog een toetje te bestellen. Ieder een is een beetje teveel van het goede (van het goede teveel voor L) dus ze delen er een. Pfff.
Zoals wel vaker is er een trein geannuleerd. Gelukkig was het niet de laatste. Y heeft hierdoor extra studeertijd. Morgen heeft ze examen. L en ik spelen mini-scrabble. (en nee Rex is geen goed woord). Alweer een geslaagde dag.
Zondag, de laatste dag van het bezoek van L, gaan we na een pannenkoekenontbijt – – een echte wandeling doen. Y heeft examen ‘om 18 uur’. Volledig zelf bepaald, maar dat vindt ze prettig. L en ik gaan met de bus. We stappen uit in de middle of ‘niet veel’. Het giet pijpestelen. We schuilen bij een minipostkantoor. De meneer beurt ons op door te zeggen dat het de hele dag gaat regenen en dat het steeds een kwartier duurt. 10 minuten later stappen we naar buiten, slaan linksaf, rechtsaf en we staan in iemand zijn weiland.
dramatische lucht
De keuze voor deze wandeling komt door een ‘abandoned place’ die op de route ligt. Dwz een oud krot. Geïntrigeerd gaat L kijken en maakt vele foto’s. Een selectie. Ik sta half binnen half buiten geduldig te wachten. (nou ja)
verlaten
Hetziet er weer heel anders uit dan de eerste keer dat Y en ik deze wandeling deden. Het gras staat heel hoog. Veel hoge brandnetels en jammer genoeg geen Blue Bells meer. Maar toch nog steeds de moeite. De weilanden staan vol bloemetjes.
bloemetjes
Deze wandeling gaat ook langs koeien en paarden, over stiles, hekjes etc. L vindt het leuk om een keer te zien. Het doel is in ieder geval weer goed. Dit is namelijk de pub ‘The hand and the trumpet’. Een broodje vis voor mij, iets met lever voor L. En dan… sticky toffee pudding. Volgens Y een van de beste dingen van Engeland. L bewaart braaf een stukje voor haar als ze ons weer komt ophalen. De bus terug dat ging niet, hij ging maar 4 keer per dag .
En daar gaat L weer. In t-shirt, stralend in de zon, met mijn fiets, volle koffer, groene thee uit Sjanghai, flapjacks en… cheesecake van de Nero. Toch nog gelukt. Het leven kan mooi zijn.
fiets al op terugweg
Nog geen 5 uur later staat hij weer in Antwerpen (deur tot deur), zonder fiets, maar die komen ze nog brengen. En, een hele kilo aangekomen .
[M]
Oh ja, de reden dat ik al deze verhalen typ: Y heeft stress. Het is de laatste week van haar examens en het is nog niet af… Vrijdagavond 21 uur en ze is nog aan het studeren. Nog een paar dagen en het zit erop. Ze zal verder zelf vertellen denk ik.
Zondag. Vanavond komt L. We mogen dus niet te ver weg, want we willen zeker op tijd terug zijn. We besluiten een wandeling te gaan doen die al een tijdje op het lijstje staat. Collega V heeft hem al gedaan en vond het erg mooi. Goed, wij gaan ook eens kijken. We moeten eerst een pieteplaatsje ergens tussen X en Y vinden. X en Y staan niet op de kaart en het pieteplaatsje al helemaal niet. Met Y haar rijvaardigheid en mijn toch wel extreem goede richtingsgevoel vinden we de P in een plaatsje met 3 huizen. Langs mooie oude boerderijen zakken we af naar het kanaal.
Oude boerderij
We lopen bijna 6 kilometer langs het Macclesfield-kanaal (loopt van bijna Manchester tot in Stoke). Het is erg smal en we volgen het kanaal van brug 70 tot aan brug 53. We komen allerlei smalle boten tegen. Klein detail: wij lopen sneller dan de boten. Er zijn wel pareltjes bij.
een van de boten
Soms hebben we ook bekijks van een van de vele bruggen.
kijken en bekeken worden
Na het kanaal buigen we af naar een weiland. Tarwe dit keer. Meer dan half zo hoog als wij zelf.
boterhammen in spe
Misschien belangrijk toe te voegen dat ik vandaag besloten had een rokje aan te doen. Na de hitte van gisteren heb ik er helemaal zin in. En we willen niets ongedragen mee terug nemen. Dus ik heb een kort groen rokje aan. Slim? Nee, verre van. Als we bij The Cloud aankomen blijkt dat deze rotswand volledig omgeven is door heide. De heide wordt al paars, daar wachten we al een tijdje op. Mooi dus. Maar de heide is zo dichtbegroeid dat een lange broek eigenlijk wel noodzakelijk is. Ehm, ok dat merk je natuurlijk niet meteen. Dus na eerst 10 minuten omhoog geklommen te hebben, Y bang omdat we bijna de berg afvallen, ik boos omdat mijn benen helemaal open liggen – een horde poezen had dit nog niet voor elkaar gekregen zeg maar – besluiten we terug te gaan naar de weg. Balen. Via de normale weg – die natuurlijk lang zo spannend niet is – dalen we af naar de auto. Gevonden! Soms valt dat niet mee hoor. Met twee Y’s zouden we soms veel langere wandelingen maken .
Later op de avond sms’t L: goede vlucht, maar brr…. Wij terug: de taxi en warme choco staat klaar. Nog even sushi maken zodat we morgen kunnen picknicken in het Peak district. Even een schietgebedje tot de weergoden. [M]
Shakespeare. Stoffig. Oh brother where are thou. George Clooney . Ok, we gaan naar Stratford-upon-Avon. We zingen ons er naar toe. ‘This is the life’ van Amy McDonald wordt verfijnd. Tweestemmig als er niet te hard op de weg gelet moet worden. Ook het favoriete liedje van Y ‘the fish had a secret wish to be a cactus with a pink flower on it’ kunnen we dromen.
In Stratford maken we gebruik van de Park & Ride die hier in Engeland wel echt goed uitgevoerd zijn. Ongeveer iedere 10 minuten gaat er een bus vanaf een parkeerplaats voor ongeveer £1,50 naar het centrum van de stad. Ideaal. Zeer relaxed.
De weersvoorspellingen waren: regen en koud. Dus lopen we met teveel kleren aan in de stralende zon te zweten. We troosten ons dat het waarschijnlijk zo gedaan zal zijn. Als we naar de lucht kijken…
mooi huis met donkere lucht
Bij het VVV gaan we even op zoek naar de belangrijkste bezienswaardigheden. Y wil zeker iets zien. Het wordt het huis van Shakespeare. Maar eerst wandelen we wat rond: het theater (jammergenoeg volledig ingepakt), de kerk met twee bruiloften die elkaar in sneltempo afwisselen. Echt Schots. Heel mooi.
Schotse bruiloft in Engeland
Een beetje moe van de vakantie, de werkweek en nu alweer op toeristentoer zitten we gewoon wat op een grasveld midden in de stad. Het is hier heel toeristisch, dus er valt heel wat te bekijken. Nog wat winkelen, en wat winkelen en dan toch maar eens naar het huis van Shakespeare. Daar hadden ze alles bij elkaar gezocht wat er ook maar te vinden was. En ook wat er niet was, beschreven ze uitvoerig. Hm, een voorbeeld van toeristen geld aftroggelen volgens mij. Maar Y vindt dat we het dan nu toch maar gezien hebben. Ja, gaap. De tuin was wel heel erg mooi. Veel Chinezen ook. Veel camera’s. Veel dezelfde foto’s. Kijk maar mee:
Chinezen
Het huis van shakespeare vanuit dezelfde hoek als alle andere fotografen.
Als we in de auto stappen, vallen de eerste twee regendruppels op de vooruit. We laten het ons niet deren en we zingen ons weer naar huis [M]
26 juli
We zijn terug van vakantie en het is hier zomer! Zomer in Newcastle! 27 graden staat er op de thermometer in de auto (het laagste was 9,5 in Schotland). Eindelijk korte broek aan en op naar de gezamenlijke binnentuin. Tussen de schaakstukken.
Wel eerst aan de mensen die er al zaten even gevraagd of ze ons weer binnen konden laten. Dat is nieuw. We hebben nu een fob nodig (M zegt steeds puf) om het gebouw vanuit de tuin terug binnen te kunnen en om naar het zwembad te gaan. We moesten die zelf eerst ophalen bij het onvriendelijke rental agency bureau die ons geen strijkplank wilde geven. Toen ik daar was, zeiden ze dat ze bij ons langs wilden komen voor een checkup, of we geen gaten in de muren hebben geboord enzo. Lekker, ik moet zelf de sleutel/fob halen (ze wilden het niet afgeven) en dan zeggen ze zonder probleem dat ze naar ons komt! Had dan dat ding gebracht! “Waarom wil je nu komen, we gaan binnenkort weg, kan dat niet wachten?” vroeg ik haar. “Nou, dan komen we ook”, zei de onvriendelijke mevrouw meteen, “op de achterkant van de inventory staat wat u dan eerst moet schoonmaken”. Grrrbml%’@'&é’! waar was u toen ons huis zo stonk naar curry? [M&Y]
Van 12 tot en met 26 juli zijn we op vakantie geweest naar Schotland. Vakantie? Ieder weekend is hier vakantie! Maar nu gaan we echt twee weken. We willen naar de Highlands in Schotland en daar kan het heel koud zijn. Dus pakken we in alsof we op skivakantie gaan: muts, handschoenen, fleece truien en dikke sokken gaan mee. Let’s go!
We maken een toer via het Lake district, Edinburgh, Inverness, Glasgow en Dumfries. We blijven overal 3 nachten in bed&breakfasts: lekker iedere ochtend een ei, bacon, mushrooms, sausage, beans en toast, gegarandeerd dat we als tonnetjes terugkomen! Het begon goed, bij het eerste adres mochten we tot 10 uur ontbijten, dat betekent nog eerst even lekker uitslapen. Daarna werd het steeds vroeger. M zei: “ik ga gewoon niet meer slapen anders ben ik niet meer op tijd voor het ontbijt.”
Eigenlijk is Schotland precies wat we ervan verwacht hadden: koud, nat, maar vooral ook heel mooi! Iedere zonnestraal viel mee. We zien eruit alsof we naar Zuid-Frankrijk zijn geweest, haha. [M&Y]
We hebben heel veel mooie foto’s gemaakt, een selectie:
Voor de eerste keer naar het Noorden op vakantie.
Lake district
Derwent water
De hoogste berg beklommen: Skiddaw.
We waren niet de enige!
Bijna bij de top.
En dan heb je een enorm mooi uitzicht.
Stone circle.
Hier hebben we ook echt gevaren.
Je hebt ze in alle kleuren en maten, geschoren en nog met een dikke vacht.
Edinburgh
Ons eigen huisje midden in de stad.
Doedelzakken op de Highland Games in Inverness.
Waar zware mannen gewichten gooien en palen werpen alsof het niks is.
Bergen in de mist.
Bomen.
Vanaf een hele hoge berg: Schotland.
Strand in Schotland: useless.
Zoek het monster in het meer van Loch Ness.
We zijn erg klein zo tussen de inmens grote bergen.
Alleen op de wereld: waar is de volgende benzinepomp?
Glasgow School of Art.
Sculpturenpark in Dumfries.
Last but not least: de Ierse zee.
Op 1 juli hadden we een kookavond bij ons thuis. Samen met collega’s J, C en V gingen we een menu maken, dat wil zeggen, ieder zijn eigen ding. M maakte het voorgerecht: sushi. J en C maakten het hoofdgerecht: tagliatelle met champignonsaus, ciabatta met knoflookboter en een salade. V maakte een appel en perencrumble als toetje. Daarna hebben we de film Alles is liefde gekeken, met engelse ondertiteling. Nu weten onze engelse collega’s wie Sinterklaas is! [Y]
eten
