MY England 2008’s Weblog

Goed er moet natuurlijk gewerkt worden, maar dat is niet zo interessant waarschijnlijk. Laten we zeggen dat er ook hard gewerkt is, en veel gediscussieerd is: no worries, we leven allebei nog .

Zoals Y al eerder heeft verteld, wordt ons leven hier toch voor een groot deel bepaald door het weer. De weersverwachtingen voor deze week zijn niet zo goed. Maandag de beste kans op het meeste droog (!). Tot donderdag is het dan triestig. We besluiten maandagavond nog naar het Peak-district te rijden. De tocht er naar toe geeft een goed beeld van de omgeving. We eten sushi in het plaatsje Ilam. Valt in de categorie ‘5 huizen, 250 schapen’.

zonsondergang onderweg

Hierna rijden we verder naar ‘The Roaches’. Dit zijn de stoere rotsen die hoog boven alles uitstijgen. Onderweg en als we na een kleine wandeling op de rotsen aankomen, genieten we van de zonsondergang.

zonsondergang vanaf Roaches

Y en L delen een passie voor zoetigheid. Samen eten ze hun tweede ijsje. Ben & Jerrys natuurlijk.

Na een paar goed gevulde werkdagen verdienen we wel een beloning. Y moet nog studeren voor haar examen op zondag (tja, het leven van een student gaat niet altijd over rozen). Donderdag gaan L en ik een dagje naar Liverpool. Eerst gaan we naar ‘The Walker Gallery’. Dit is niet echt een gallerij-gallerij, maar meer een ‘extreem groot museum-gallery’. Er is een tentoonstelling over treinen: erg interessant: haha. Eigenlijk wel: het gaat over het concept ‘treinreizen’: dat betekent mooie landschappen, afscheid nemen, … en wachten.

waiting room

reizigers

In de stralende zon wandelen naar het stadscentrum. L stelt zijn idee van ‘vakantie in Engeland is toch niks’ beetje bij beetje bij. Onderweg is er straattheater. Mooie kleuren.

straatheksen

Na een maximum van drie winkels lopen we door naar Tate. Dit ligt helemaal aan de andere kant van de stad bij de Docks. Niet zo heel groot, maar wel heel mooie werken. Wel flauw dat ze net nu de Rothko hebben weggehaald.

lambananas

’s Avonds gaan we ‘vies’ eten in een pub-achtig restaurant. Na een half uur worden we het restaurant uitgerookt: brandalarm, brandweer, oei… dan zal het wel echt zijn. Een kwartiertje later mogen we weer naar binnen en krijgen we een vers bord eten voorgeschoteld. Een fijne dag.

Zaterdag heeft Y ook een vrije dag verdiend en gaan we met z’n drieën naar Birmingham. Met de trein. Twee lezen de krant, een leest ‘Cognitive psychology’. Vandaag is het Engels weer: nat, veel regen en kou. ’s Kijken of dat ook gaat… We regenen weg op de markt, gelukkig is er ook een deel overdekt. De markt is laten we zeggen ‘anders’.

ehm

birmingham

Ondanks alles, of misschien door alles hebben we – de dames eigenlijk – toch wel zin in koffie. L laat zich verleiden door de muffins. In Engeland is dat fijn om te doen: gewoon even rustig in een koffiehuis zitten. Laat de regen maar vallen.

its raining men

Een winkel later – de MUJI – gaan we eten. Op ‘t gemakje. Ondertussen wordt het droog en durven we het weer aan. Via een strand (!) en een museum naar twee gallerieën in de gallerieënbuurt. Er is ruimte voor nog andere gallerieën .

strand

depressief boekje

de lezende vrouw

Een beetje teleurgesteld lopen we terug naar de stad en dan komen we een parel van een museum tegen: het pennenmuseum. Goed: Y en ik hebben dit jaar een potlodenmuseum en een pennenmuseum gezien. Het is zo spannend hier . L vermaakt zich prima. Dit is blijkbaar iets ‘uit zijn tijd’. De vrijwilliger in het museum herkent een slachtoffer als hij er een ziet en L mag een eigen penpunt maken. Y en ik kijken geamuseerd toe. Een kleine jongen in een speeltuin.

pennenmuseum

zware apparatuur

We verdienen dus wel weer een koffie. Maar dit keer moet het met cheesecake zijn ‘van de Nero’. Dit en niets anders. Via Tokyo (vraag maar aan Y) komen we weer bij het beginpunt van de dag uit en daar vinden we een Nero… zonder cheesecake. NEEEH. Zere voeten, moe, en nog geen cheesecake ook. We troosten ons met andere taartjes.

the bull in selfridges

L neemt de dames mee uit vanavond. Maar ver willen we niet meer. Nou ja, ik wil vooral niet ver meer. We zoeken dus iets dichtbij het station. Valt niet mee, maar het lukt. Ronaldo Christiano is er ook geweest! Het moet er dus wel goed zijn. … Na 10 minuten elkaar alleen maar aangestaard te hebben omdat er zoveel lawaai is dat praten geen zin heeft, besluiten we toch maar bij het restaurant aan de overkant van de straat te gaan eten. Rustig, sereen, beetje dominante ober, lekker eten, en we verstaan elkaar. Na alle zoetigheid van vandaag slagen Y en L er toch in om ook nog een toetje te bestellen. Ieder een is een beetje teveel van het goede (van het goede teveel voor L) dus ze delen er een. Pfff.

Zoals wel vaker is er een trein geannuleerd. Gelukkig was het niet de laatste. Y heeft hierdoor extra studeertijd. Morgen heeft ze examen. L en ik spelen mini-scrabble. (en nee Rex is geen goed woord). Alweer een geslaagde dag.

Zondag, de laatste dag van het bezoek van L, gaan we na een pannenkoekenontbijt – – een echte wandeling doen. Y heeft examen ‘om 18 uur’. Volledig zelf bepaald, maar dat vindt ze prettig. L en ik gaan met de bus. We stappen uit in de middle of ‘niet veel’. Het giet pijpestelen. We schuilen bij een minipostkantoor. De meneer beurt ons op door te zeggen dat het de hele dag gaat regenen en dat het steeds een kwartier duurt. 10 minuten later stappen we naar buiten, slaan linksaf, rechtsaf en we staan in iemand zijn weiland.

dramatische lucht

De keuze voor deze wandeling komt door een ‘abandoned place’ die op de route ligt. Dwz een oud krot. Geïntrigeerd gaat L kijken en maakt vele foto’s. Een selectie. Ik sta half binnen half buiten geduldig te wachten. (nou ja)

verlaten

Hetziet er weer heel anders uit dan de eerste keer dat Y en ik deze wandeling deden. Het gras staat heel hoog. Veel hoge brandnetels en jammer genoeg geen Blue Bells meer. Maar toch nog steeds de moeite. De weilanden staan vol bloemetjes.

bloemetjes

Deze wandeling gaat ook langs koeien en paarden, over stiles, hekjes etc. L vindt het leuk om een keer te zien. Het doel is in ieder geval weer goed. Dit is namelijk de pub ‘The hand and the trumpet’. Een broodje vis voor mij, iets met lever voor L. En dan… sticky toffee pudding. Volgens Y een van de beste dingen van Engeland. L bewaart braaf een stukje voor haar als ze ons weer komt ophalen. De bus terug dat ging niet, hij ging maar 4 keer per dag .

En daar gaat L weer. In t-shirt, stralend in de zon, met mijn fiets, volle koffer, groene thee uit Sjanghai, flapjacks en… cheesecake van de Nero. Toch nog gelukt. Het leven kan mooi zijn.

fiets al op terugweg

Nog geen 5 uur later staat hij weer in Antwerpen (deur tot deur), zonder fiets, maar die komen ze nog brengen. En, een hele kilo aangekomen .

[M]

Oh ja, de reden dat ik al deze verhalen typ: Y heeft stress. Het is de laatste week van haar examens en het is nog niet af… Vrijdagavond 21 uur en ze is nog aan het studeren. Nog een paar dagen en het zit erop. Ze zal verder zelf vertellen denk ik.