Goed er moet natuurlijk gewerkt worden, maar dat is niet zo interessant waarschijnlijk. Laten we zeggen dat er ook hard gewerkt is, en veel gediscussieerd is: no worries, we leven allebei nog 
.
Zoals Y al eerder heeft verteld, wordt ons leven hier toch voor een groot deel bepaald door het weer. De weersverwachtingen voor deze week zijn niet zo goed. Maandag de beste kans op het meeste droog (!). Tot donderdag is het dan triestig. We besluiten maandagavond nog naar het Peak-district te rijden. De tocht er naar toe geeft een goed beeld van de omgeving. We eten sushi in het plaatsje Ilam. Valt in de categorie ‘5 huizen, 250 schapen’.
zonsondergang onderweg
Hierna rijden we verder naar ‘The Roaches’. Dit zijn de stoere rotsen die hoog boven alles uitstijgen. Onderweg en als we na een kleine wandeling op de rotsen aankomen, genieten we van de zonsondergang.
zonsondergang vanaf Roaches
Y en L delen een passie voor zoetigheid. Samen eten ze hun tweede ijsje. Ben & Jerrys natuurlijk.
Na een paar goed gevulde werkdagen verdienen we wel een beloning. Y moet nog studeren voor haar examen op zondag (tja, het leven van een student gaat niet altijd over rozen). Donderdag gaan L en ik een dagje naar Liverpool. Eerst gaan we naar ‘The Walker Gallery’. Dit is niet echt een gallerij-gallerij, maar meer een ‘extreem groot museum-gallery’. Er is een tentoonstelling over treinen: erg interessant: haha. Eigenlijk wel: het gaat over het concept ‘treinreizen’: dat betekent mooie landschappen, afscheid nemen, … en wachten.
waiting room
reizigers
In de stralende zon wandelen naar het stadscentrum. L stelt zijn idee van ‘vakantie in Engeland is toch niks’ beetje bij beetje bij. Onderweg is er straattheater. Mooie kleuren.
straatheksen
Na een maximum van drie winkels lopen we door naar Tate. Dit ligt helemaal aan de andere kant van de stad bij de Docks. Niet zo heel groot, maar wel heel mooie werken. Wel flauw dat ze net nu de Rothko hebben weggehaald.
lambananas
’s Avonds gaan we ‘vies’ eten in een pub-achtig restaurant. Na een half uur worden we het restaurant uitgerookt: brandalarm, brandweer, oei… dan zal het wel echt zijn. Een kwartiertje later mogen we weer naar binnen en krijgen we een vers bord eten voorgeschoteld. Een fijne dag.
Zaterdag heeft Y ook een vrije dag verdiend en gaan we met z’n drieën naar Birmingham. Met de trein. Twee lezen de krant, een leest ‘Cognitive psychology’. Vandaag is het Engels weer: nat, veel regen en kou. ’s Kijken of dat ook gaat… We regenen weg op de markt, gelukkig is er ook een deel overdekt. De markt is laten we zeggen ‘anders’.
ehm
birmingham
Ondanks alles, of misschien door alles hebben we – de dames eigenlijk – toch wel zin in koffie. L laat zich verleiden door de muffins. In Engeland is dat fijn om te doen: gewoon even rustig in een koffiehuis zitten. Laat de regen maar vallen.
its raining men
Een winkel later – de MUJI – gaan we eten. Op ‘t gemakje. Ondertussen wordt het droog en durven we het weer aan. Via een strand (!) en een museum naar twee gallerieën in de gallerieënbuurt. Er is ruimte voor nog andere gallerieën .
strand
depressief boekje
de lezende vrouw
Een beetje teleurgesteld lopen we terug naar de stad en dan komen we een parel van een museum tegen: het pennenmuseum. Goed: Y en ik hebben dit jaar een potlodenmuseum en een pennenmuseum gezien. Het is zo spannend hier . L vermaakt zich prima. Dit is blijkbaar iets ‘uit zijn tijd’. De vrijwilliger in het museum herkent een slachtoffer als hij er een ziet en L mag een eigen penpunt maken. Y en ik kijken geamuseerd toe. Een kleine jongen in een speeltuin.
pennenmuseum
zware apparatuur
We verdienen dus wel weer een koffie. Maar dit keer moet het met cheesecake zijn ‘van de Nero’. Dit en niets anders. Via Tokyo (vraag maar aan Y) komen we weer bij het beginpunt van de dag uit en daar vinden we een Nero… zonder cheesecake. NEEEH. Zere voeten, moe, en nog geen cheesecake ook. We troosten ons met andere taartjes.
the bull in selfridges
L neemt de dames mee uit vanavond. Maar ver willen we niet meer. Nou ja, ik wil vooral niet ver meer. We zoeken dus iets dichtbij het station. Valt niet mee, maar het lukt. Ronaldo Christiano is er ook geweest! Het moet er dus wel goed zijn. … Na 10 minuten elkaar alleen maar aangestaard te hebben omdat er zoveel lawaai is dat praten geen zin heeft, besluiten we toch maar bij het restaurant aan de overkant van de straat te gaan eten. Rustig, sereen, beetje dominante ober, lekker eten, en we verstaan elkaar. Na alle zoetigheid van vandaag slagen Y en L er toch in om ook nog een toetje te bestellen. Ieder een is een beetje teveel van het goede (van het goede teveel voor L) dus ze delen er een. Pfff.
Zoals wel vaker is er een trein geannuleerd. Gelukkig was het niet de laatste. Y heeft hierdoor extra studeertijd. Morgen heeft ze examen. L en ik spelen mini-scrabble. (en nee Rex is geen goed woord). Alweer een geslaagde dag.
Zondag, de laatste dag van het bezoek van L, gaan we na een pannenkoekenontbijt – – een echte wandeling doen. Y heeft examen ‘om 18 uur’. Volledig zelf bepaald, maar dat vindt ze prettig. L en ik gaan met de bus. We stappen uit in de middle of ‘niet veel’. Het giet pijpestelen. We schuilen bij een minipostkantoor. De meneer beurt ons op door te zeggen dat het de hele dag gaat regenen en dat het steeds een kwartier duurt. 10 minuten later stappen we naar buiten, slaan linksaf, rechtsaf en we staan in iemand zijn weiland.
dramatische lucht
De keuze voor deze wandeling komt door een ‘abandoned place’ die op de route ligt. Dwz een oud krot. Geïntrigeerd gaat L kijken en maakt vele foto’s. Een selectie. Ik sta half binnen half buiten geduldig te wachten. (nou ja)
verlaten
Hetziet er weer heel anders uit dan de eerste keer dat Y en ik deze wandeling deden. Het gras staat heel hoog. Veel hoge brandnetels en jammer genoeg geen Blue Bells meer. Maar toch nog steeds de moeite. De weilanden staan vol bloemetjes.
bloemetjes
Deze wandeling gaat ook langs koeien en paarden, over stiles, hekjes etc. L vindt het leuk om een keer te zien. Het doel is in ieder geval weer goed. Dit is namelijk de pub ‘The hand and the trumpet’. Een broodje vis voor mij, iets met lever voor L. En dan… sticky toffee pudding. Volgens Y een van de beste dingen van Engeland. L bewaart braaf een stukje voor haar als ze ons weer komt ophalen. De bus terug dat ging niet, hij ging maar 4 keer per dag .
En daar gaat L weer. In t-shirt, stralend in de zon, met mijn fiets, volle koffer, groene thee uit Sjanghai, flapjacks en… cheesecake van de Nero. Toch nog gelukt. Het leven kan mooi zijn.
fiets al op terugweg
Nog geen 5 uur later staat hij weer in Antwerpen (deur tot deur), zonder fiets, maar die komen ze nog brengen. En, een hele kilo aangekomen .
[M]
Oh ja, de reden dat ik al deze verhalen typ: Y heeft stress. Het is de laatste week van haar examens en het is nog niet af… Vrijdagavond 21 uur en ze is nog aan het studeren. Nog een paar dagen en het zit erop. Ze zal verder zelf vertellen denk ik.
Van 12 tot en met 26 juli zijn we op vakantie geweest naar Schotland. Vakantie? Ieder weekend is hier vakantie! Maar nu gaan we echt twee weken. We willen naar de Highlands in Schotland en daar kan het heel koud zijn. Dus pakken we in alsof we op skivakantie gaan: muts, handschoenen, fleece truien en dikke sokken gaan mee. Let’s go!
We maken een toer via het Lake district, Edinburgh, Inverness, Glasgow en Dumfries. We blijven overal 3 nachten in bed&breakfasts: lekker iedere ochtend een ei, bacon, mushrooms, sausage, beans en toast, gegarandeerd dat we als tonnetjes terugkomen! Het begon goed, bij het eerste adres mochten we tot 10 uur ontbijten, dat betekent nog eerst even lekker uitslapen. Daarna werd het steeds vroeger. M zei: “ik ga gewoon niet meer slapen anders ben ik niet meer op tijd voor het ontbijt.”
Eigenlijk is Schotland precies wat we ervan verwacht hadden: koud, nat, maar vooral ook heel mooi! Iedere zonnestraal viel mee. We zien eruit alsof we naar Zuid-Frankrijk zijn geweest, haha. [M&Y]
We hebben heel veel mooie foto’s gemaakt, een selectie:
Voor de eerste keer naar het Noorden op vakantie.
Lake district
Derwent water
De hoogste berg beklommen: Skiddaw.
We waren niet de enige!
Bijna bij de top.
En dan heb je een enorm mooi uitzicht.
Stone circle.
Hier hebben we ook echt gevaren.
Je hebt ze in alle kleuren en maten, geschoren en nog met een dikke vacht.
Edinburgh
Ons eigen huisje midden in de stad.
Doedelzakken op de Highland Games in Inverness.
Waar zware mannen gewichten gooien en palen werpen alsof het niks is.
Bergen in de mist.
Bomen.
Vanaf een hele hoge berg: Schotland.
Strand in Schotland: useless.
Zoek het monster in het meer van Loch Ness.
We zijn erg klein zo tussen de inmens grote bergen.
Alleen op de wereld: waar is de volgende benzinepomp?
Glasgow School of Art.
Sculpturenpark in Dumfries.
Last but not least: de Ierse zee.
Op vrijdag 28 juni komen oom A en tante D bij ons een weekend logeren. Ze zijn al een weekje in Engeland aan het kamperen en hebben hun eigen auto bij zich. (Eindelijk een andere niet-Engelse auto, er rijden hier bijna geen buitenlandse auto’s). We zeggen grappend tegen ze “speciaal voor jullie zijn we hier, want volgende week vliegen we weer terug”, maar dat is niet zo. Hun bezoekje is al een tijdje vastgelegd, leuk, bezoek!
Op zaterdag rijden we naar Matlock Bath voor een wandeling. Zelf zijn ze 30 jaar geleden in het Peak district geweest, ook in het Lake district. Zou leuk zijn als wij over 30 jaar ook terug gaan, kunnen we hetzelfde zeggen! Tijdens onze wandeling rook het op sommige plaatsen enorm naar knoflook, er groeide daar wild garlic.
matlock bath
uitzicht
Op zondag had ik een Engels ontbijt met eggs en bacon gepland, maar aangezien ze helemaal niet ontbijten, slaan we dat over. We rijden naar Liverpool vandaag. Het is regenachtig en we gaan musea bezoeken. Eerst naar Tate Liverpool, waar nu een expositie van Gustav Klimt te zien is.
Daarna High tea met sandwiches, scones en cake, poehee, een hele maaltijd!
brunch
Dan zijn we klaar voor nog een museum: dat van The Beatles! M kijkt naar de toegangsprijzen en alhoewel ik overal als student korting krijg, is het nu verstandig om als familie met twee kinderen te betalen, dan is het het goedkoopst. Tja, als het zo uitkomt, hebben A en D ineens twee volwassen kinderen ☺. Met een koptelefoon op lopen we door allerlei gangen met muziek van de Beatles. Beetje moeilijke combinatie, maar gelukkig is er ook veel te lezen. Het is heel indrukwekkend opgezet. Als je eruit komt, ben je helemaal verdrietig dat ze uit elkaar zijn…
beatles
Terug in Newcastle gaan we uit eten bij de pizzeria tegenover ons. Een prima afsluiting van een heel erg gezellig weekend! Morgen gaan zij weer ergens kamperen en gaan wij nog twee dagen naar de universiteit. Precies genoeg tijd om mijn tweede lab report af te maken. [Y]
Deze keer, van 8 mei tot en met 18 mei, gaat M terug om haar studenten te begeleiden met hun thesis, onder andere. Ik volg 
en ga verder met studeren via internet. We hebben heerlijk weer gehad, echt zomer! Wat we verder nog gedaan hebben:
- in de hangmat gehangen
- bbq in eigen tuin
- naar ‘t stad
- in het Middelheim park gelezen
- uit eten (en natuurlijk op vrijdag naar de frituur geweest)
- met buren, ouders, broer en vrienden bijgekletst
- op de kindjes gepast
- naar een boekenfestijn geweest in de Expo (en maar 2 boeken gekocht, waarvan 1 een thesaurus=synoniemenboek, kan ik goed gebruiken voor het schrijven van m’n essays. Het andere is een leesboek, cadeautje voor M, met als titel: Slapeloos. Niet voor niks gekozen. M slaapt hier niet zo goed als thuis. Ik ook niet. Mag ik het na jou lezen?) [Y]
Op 2 mei gingen we een dagje naar Liverpool. Dit stond al een tijdje op ons ‘verlanglijstje’. Maar een uurtje rijden, zagen we op mappy. Dat was zonder een monsterfile gerekend. Al na een half uurtje rijden, staan we misschien wel een uur gewoon helemaal stil! Weer even rijden en weer stilstaan. Chagerijnig word je daarvan! Ongeluk gebeurd? Wegwerkzaamheden? ……NIKS?! Pionnen op de vluchtstrook, dat was alles, belachelijk. M heeft ondertussen wel leuk met de digitale camera gespeeld: ik heb de fish-eye stand weer gevonden!
Andere mensen zo onopvallend mogelijk fotograferen is ook haar hobby. Deze foto hieronder wou ik. Het is namelijk heel grappig als er rechts auto’s voorbij rijden met een paar voeten op de plek waar jij je stuur hebt.
Liverpool is een leuke compacte stad. Bij het Albert Dock hebben we de auto in een parkeergarage gereden: welkom, neem een kaart, stond er toen M op de knop drukte bij de slagboom. Huh? Ziet dat apparaat soms dat wij Nederlands zijn? Meteen daarna liepen we op The Beatles museum af, maar daar gingen we vandaag niet naartoe. Wel naar Tate Liverpool met een expositie van Niki de Saint Phalle. Viel een beetje tegen. Het museum lag wel heel mooi aan het water, net als nog meer pakuizen. Lijkt ‘t eilandje wel in Antwerpen. Je kon er ook leuk eten en wat drinken.
In de stad zijn een heleboel leuke winkels, outdoor, Animal, GAP…niks gekocht. Een jongen met een gitaar en een erg mooie stem weet een heel publiek te verzamelen ‘yesterday….’
Als de winkels dicht zijn (rond 18.00 uur) gaan we met de auto naar het strand. Daar wil M graag foto’s maken van mannetjes op het strand en in de zee. Kunst. Er staan er wel 100. (Het heeft ook in De Panne gestaan in België). Ik zak er met mijn suedeschoenen in het natte zand. Komt dat nog goed? (gelukkig wel, thuis schuurt M het droge zand eraf met een tandenborstel, lief).
Om half 9, honger, rijden we terug naar Liverpool, zelfde garage en we eten in één van de restaurants rondom het water. Mooi verlicht. Liverpool, we willen nog wel eens terug. [Y]
Van 26 april tot en met 1 mei waren de ouders van M hier op bezoek. Lang geleden, maar toch nog leuk om te lezen nietwaar? Ze hebben veeeeeeeel gewandeld! Kan ook niet anders, zulke fanatieke wandelaars, maar hier is het toch weer net even anders, tussen de vele schapen. De stiles (hekjes tussen weilanden) en de velden met koeien waren evenwel niet nieuw: “dat heb je in de Biesbosch ook, en daar moesten we één voor één aan een tak hangen om zo over een modderpoel heen te komen. Oke dan. Wij dachten dat we daar helemaal voor naar Engeland moesten, haha, niet dus.
De eerste dag kwamen ze aan in Manchester en daar hebben we een rondleiding gedaan, met stokjes gegeten en een pint gedronken in DE pub van Manchester.
De tweede dag reden we met de auto eerst anderhalf uur naar een piepklein gehuchtje vlakbij Bakewell. Daar bij the big tree begon onze wandeling: Chatsworth park and gardens, 7 miles. Bij een farmshop in de buurt wilde M de beroemde Bakewell pudding kopen, maar ik wil de echte, in Bakewell, als traktatie na de wandeling. We laten de vader van M kaartlezen, kan ie vast oefenen als ze alleen een wandeling gaan doen. M moet immers werken na vandaag en ik ga nog leren en heb mijn biopsychology examen.
Chatsworth House met zijn 175 kamers kun je ook van binnen bekijken, maar daarvoor is het te mooi weer. Het is eigenlijk de eerste keer dat het echt supermooi weer is hier. We wandelen gewoon in ons t-shirt! Heerlijk na een tijd van windjacks, oorwarmers en handschoenen. Het landschap is heel verschillend en erg mooi. Groen gras, bruin gras, een heuse trap met treden in een muur om naar een ander weiland te klimmen, een bos, water, waterval, toren met kanonnen en mooi uitzicht. De lammetjes hier waren heel klein en grappig aan het huppelen en rennen.
Als we net in de auto zitten en bij de parkeerplaats in Bakewell eruit willen, gaat het keihard onweren en regenen. Erg verandelijk weer hier, lijkt Nl en België wel. Dan komt de traktatie: Bakewell pudding in een traditionele originele shop. Het bijzondere van deze taart is dat ie is ontstaan door een misverstand in de keuken, de taart is omgekeerd, met jam onderop en de rest van de vulling bovenop. Het wordt warm geserveerd met custard pudding. We nemen er nog één mee naar huis, deze was veel te snel op.
Op dag 3 zijn ze naar de universiteit gewandeld en hebben we samen oatcakes gegeten bij Room for coffee. Daarna gingen zij verder Stoke ontdekken, voor zover er iets te zien is…. huizen die dringend een opknapbeurt kunnen gebruiken, schoorstenen van aardewerkfabrieken van vroeger. De vader van M heeft 1 foto gemaakt, of waren het er meer? Dag 4 gingen ze met de bus naar Stafford.
Op dag 5 gingen we met zijn drieën wandelen: Dovedale, 8km. We hebben hem iets verlengd door naar Milldale te lopen, net een klein poppendorpje waar we voor de lunch een snack konden bestellen bij een mevrouw achter een deurtje. Hier geen terras, geen keuze uit pubs, haha. Misschien dat hier 50 tot 100 mensen wonen? De weg hier naartoe was heel leuk, langs het water, onderweg naar boven geklommen in een grot, erg hoge rotsen, goed pad.
Muntjes in een afgehakte boomstam? Die gooi je toch in een fontein?
Vanuit Milldale lopen we omhoog en komen we in een heel andere wereld, zo rustig, groen met overal muurtjes van gestapelde stenen. Zo hebben ze vroeger het land verdeeld, heb ik ergens gelezen. Toen de pest uitbrak, wilde iedereen zijn eigen veldje en bouwde muurtjes van gestapelde stenen, vaak op een spoor van een ploeg. Daarom zijn veel veldjes niet rechtoe rechtaan, maar zit er een bocht in. Leuk, weer schapen, daar kun je naar blijven kijken! Deze hebben nummers, beetje zonde voor de foto. Ik heb hier een leuk filmpje gemaakt van gras etende schapen, zo van kgrap, kgrap, kgrap. Voor als we ze gaan missen als we thuis zijn.
Op het einde van de tocht gaat het regenen en moeten we schuin naar beneden een hoge heuvel af. Dit vind ik eng! Daarna nog door een modderig veld met koeien die boos zijn of gewoon een spelletje doen? Help. ’s Avonds thuis maken we shepperds pie. D komt eten en we gaan met zijn allen naar de pub. Met hem erbij praten we ook engels tegen elkaar, tot verbazing van de ouders, hihi. Morgen gaan we weer walken, zei ik opeens toen ik iets wilde vertalen, beter niet doen, gooi alles door elkaar hihi.
Op dag 6 gingen we met zijn vieren de pubwalk vanuit Betley (voor ons de tweede keer) doen. We hoefden hiervoor maar 20 minuten te rijden, er was genoeg tijd voor een heerlijke lunch buiten op het terras bij The hand and the trumpet.
Precies goed voor een laatste vakantiedag voor de ouders van M, want om 16.00 uur vertrokken ze weer met de trein naar het vliegveld.
[Y]
By the way: we smikkelen nu nog steeds van de meegebrachte hagelsag extra puur. Worstebrood, eierkoeken, bolussen, dropjes, kaas en worst zijn wel op. Volgens mij hadden ze speciaal een nieuwe koffer gekocht om al dat lekkers mee te brengen.
Het was heerlijk om weer thuis te zijn! De vlucht van Birmingham naar Brussel ging heel goed, en dit zijn M haar woorden! Er konden 100 mensen mee in het vliegtuig van Brussel Airlines, geen eng klein vliegtuig dus, maar er waren maar 30 passagiers, vooral mannen in pak. De bagage hadden we dan ook heel snel. Daarna met de bus naar Antwerpen, dat ging zo: two tickets please, onee, 2 kaartjes….en van de 20 euro die M gaf, kreeg ze niks terug (het was altijd 8 euro pp). “Het is opgeslagen”, zegt de buschauffeur, “al sinds 7 maanden”. Opgeslagen, heerlijk, we zijn weer in België. Met een gevoel alsof we wel een half jaar i.p.v. 3 maanden zijn weggeweest, rennen we zowat met onze koffers vol met dikke wintertruien naar huis, joepie!
De tafel staat anders, de bank ook, er staan andere boeken in onze kast, maar vooral, waar is al het speelgoed naartoe? Het is zo leeg! Voordat ze naar Amerika zijn vertrokken, hebben ze blijkbaar heel erg opgeruimd, want de kinderkamer staat helemaal vol, hihi. Niet nodig, wel lief.
We hebben allemaal leuke dingen gedaan, met veel van jullie. De tijd vloog veel te snel voorbij. Woensdagavond gingen we weer terug. Het is druk op het vliegveld, ons vliegtuig vertrekt met vertraging waardoor we de laatste trein naar Stoke missen. Dan bellen we D en hij komt ons halen, wat een schat. [Y]
Na onze flitsbezoeken aan Newcastle en York(shire) zijn we nu alweer naar Londen vertrokken. Mijn ouders waren (precies op 24 maart) 35 jaar getrouwd en ze hadden ons en mijn broer R en zijn vriendin C uitgenodigd om dit te vieren in Londen, geweldig!
Iedereen zou er vrijdagmiddag zijn, maar wij besloten een dag eerder te gaan om zo de snelle trein nog te kunnen nemen. Vanwege werken aan het spoor zou de reis op vrijdag wel eens 4 uur kunnen duren. Op donderdag gingen we iets aan de rand van Londen bekijken, een Henri Moore tentoonstelling in Kew Gardens, in de regen.
´s Avonds, en daar hadden we ons al helemaal op verheugd, gingen we naar een Nederlands café voor bitterballen! Ik had het op internet opgezocht nadat ik er iets over gelezen had, dat ze er een Dutch pub hadden met op het menu: meat in breadcrumbs. Veel beter nog, ze hadden er: broodje kroket, frikandellen en Unox erwtensoep!!!! Je kon het ook precies zo bestellen: two erwtensoep, one broodje kroket and frikandellen. JOEPIE DE POEPIE, ik wist van te voren niet dat je daar zo gelukkig van konden worden, van zulke normale snacks (voor ons volledig onbereikbaar en in de verste verte niet te vergelijken met al die vette hap in the fish&chips shops hier). Die smaak, zalig gewoon! We hebben er foto´s van, want het was eigenlijk veel te snel op en nu kunnen we er nog eens naar kijken
Vrijdagmorgen hebben M en ik de Vanity fair expositie in The National Portrait Gallery nog samen bezocht. We konden gewoon niet kiezen welke foto van welke beroemdheid we mee naar huis wilden nemen. Dan hebben we het boek gekocht met alle foto’s erin, mooi voor in ons ladderkastje in de woonkamer.
Vrijdag aan het eind van de middag kwamen mijn ouders, R & C aan. Het had net geonweerd, maar daar hadden ze gelukkig niks van gemerkt. Daarna werd het weer droog en wandelden we door Oxford Street naar Soho, waar we bij een Japanner lekker met stokjes hebben gegeten. Pap en mam krijgen er van ons een nieuwe digitale camera, kunnen ze er meteen gebruik van maken dit weekend. Nog even een blik werpen op Piccadilly circus met al die reclames, het mooist als het donker is.
Zaterdag begint onze dag met een Engels onbijt en ook de dagen erna eet ik scrumbled eggs met tomaat (van de anderen heb ik het niet bijgehouden, sorry). Jammergenoeg is er geen tafel voor 6, dus zitten we een beetje apart. Het gesprek ´Wat gaan we doen vandaag?´ is dan wel lastig, maar ik had een programma gemaakt, met daarin alle ‘must see’ dingen en dingen die iedereen wel wilde doen, dus dat konden we nu gebruiken. We liepen naar Portobello Road Market in Notting Hill. Hier was ik in mijn eentje geweest toen M in Amerika was, maar toen waren er maar weinig kraampjes. Nu, op zaterdag, stikte het ervan, ook van de mensen, wat een enorme drukte. Wel goed om de sfeer te proeven. Helaas regende het wel, het was koud en het waaide, maar dat mocht de pret niet drukken. R kocht gewoon een muts op de markt!
Daarna met de bus en metro (er wordt ook aan het metronetwerk gewerkt dit paasweekend, handig) naar Buckingham Palace waar een enorme zwarte stroom mensen vandaan komt lopen, die hebben vast de wissel van de wacht gezien. Mooi, dan kunnen wij het paleis nu goed bekijken. Vandaar lopen we richting Trafalgar Square terwijl ik mijn vader onderweg hoor ‘roepen’: Starbucks, Starbucks, Starbucks. Hihi, je neemt ze 1 keer mee in Manchester en ze zijn meteen verslaafd aan de lekkere koffie. Maar omdat er nergens plaats in voor 6, stranden we bij de concurrent, Nero, ook goed. We worden er getrakteerd op heerlijke taart, een sandwich en koffie. Buiten begint het te sneeuwen.
Lopend via Covent Garden met straatartiesten, bereiken we St Paul´s Cathedral en in de rij schuiven we aan om naar binnen te kunnen, ahum, M en ik genieten ondertussen van het zonnetje op de trappen. Binnen beklimmen we de smalle wenteltrap naar verschillende verdiepingen in de koepel. Schitterend uitzicht heb je vanaf hier, maar we kunnen nog hoger. R, C en ik gaan nog eens 154 treden omhoog en hebben uitzicht vanaf de top van de kathedraal, 288 feet hoog, wow!
Als laatsten lopen we tegen half 5 de cathedraal uit. We hadden niet later mogen zijn, dan hadden we niet meer naar boven gemogen. Om 17.00 uur is er een mis blijkbaar. Omdat Tate Modern nu niet ver meer is, direct aan de andere kant van de Millenium bridge, lopen we ook daar even binnen, onder het motto ‘is toch gratis’. Een uurtje is veel te weinig om alles te zien, maar omdat we allemaal moe beginnen te raken, is het voor nu wel genoeg. Weer buiten lopen we in de schemering naar de mooi verlichte Tower Bridge, M ondertussen met een enorme zere voet (een blaar bleek later). Voor avondeten reizen we per metro naar Trafalguar square waar ik met M al vooruitlopend een tafel heb weten te bemachtigen. Hé, waar is de rest? Oh, die hebben in het Spaghetti House een tafel genomen. Ik bedank de serveerster die netjes de tafels had georganiseerd en loop beduusd terug. Op onze ouders hun kamer drinken we nog iets voordat we ieder in onze kamer gaan slapen.
Eerste paasdag, zondag, heeft mama allemaal paaseitjes op de ontbijttafel gelegd. Van R en C hebben we ieder een chocolade paashaas gehad, leuk! En, wat zullen we vandaag gaan doen? Het hele programma van vandaag en gisteren hebben we gisteren gedaan. Er was ook wat ruimte ‘ingepland’ waarbij ieder een museum naar keuze kon bezoeken. Zo vertrekken R en C naar London Dungeon, pap en mam naar het British Museum en gaan M en ik nog een keer naar Tate Modern waar we de tijdelijke exposities van Juan Munoz (met de glimlachende mannetjes op de poster op het werk, nu boven mijn bureau waar ik aan het typen ben) en Marcel Duchamps bekijken.
Om 14.00 uur verzamelen we bij het British Museum. Het is overal zo druk, ongelofelijk. R en C hadden dan ook lang in de rij moeten staan voor zij hun museum binnen konden, maar het was de moeite waard geweest. Mama vertelde opgewekt dat ze in ‘hun’ enorm grote museum Wedgewood had gezien. Allemaal blij en honger als een paard, gaan we op zoek naar een plekje om te eten. Mc Donalds, altijd plaats. Daarna kiezen we een wandeling uit het boekje 100% Londen, door Regent park met eekhoorntjes, aaaaah. Langs Madame Tussauds. De zon schijnt nu heerlijk. Bovenop een heuvel kunnen we nog eens over Londen kijken, prachtig. Dan stappen we een Engelse pub binnen. Rode wijn en guiness graag, voor ons blackcurrent erin. Daarna shepperds pie, een lekker Engels gerecht van gehakt en aardappelpuree. Koffie na. Nee, dat gaat niet, ze doen geen warme dranken meer, oh? Papa en M laten zich nog een applecrumble lekker smaken. Terug op de kamer krijgen we van mama (van thuis meegebrachte) cappuchino en paaseitjes!
Maandag is het echt feest ´Lang zullen ze leven´ en mama hoopt stiekum dat ze een mooi cadeau uit Harrods krijgt van haar husband. Haha, beter kijken dan kopen hier. Je kijkt er je ogen uit, 100 gram Beluga kaviaar £ 1259,- en horloges waarvoor je ook een auto kunt kopen! Huisdieren verkopen ze er ook, net als piano´s, tuinmeubels, fossielen, kroonluchters, Mandarina Duck tassen en cadeaubonnen voor een wijngaard en een bon waarmee je als Lord toegang krijgt tot bepaalde terreinen voor de jacht enzo natuurlijk?! C koopt een taartje. Bij de liften komen we op verschillende verdiepingen een Diana and Dodi memorial fontijn, beeld, en condoleance boek tegen?!
Dan is het tijd om terug te gaan want de Eurostar vertrekt om 13.00 uur. Reuze bedankt voor de toffe dagen in Londen, bye bye!
Onze trein vertrekt om 18.00 uur. We willen onze koffer veilig opbergen op het station. Daarvoor moeten we een half uur in de rij staan. Geeft niks, er zijn meer mensen die niet zo snel zijn en we zijn het nu wel gewend om netjes in de rij te staan, dat kunnen Engelsen bijzonder goed, zelfs voor een bushalte (zelf gezien, allemaal achter elkaar op de stoep, zo schattig). “Het is wel zonde van de tijd”, zegt M, “als ik de baas was, had ik de mevrouw al na 10 minuten ontslagen”. Met ieder nog een rugzak op lopen we terug terug naar waar we gisteren met de wandeling in de buurt waren gekomen; little Venice, Camden Market, en de Dr. Martens winkel.
Deze buurt is erg famous, had de mevrouw van het bord bij het Dr. Martens kantoor bij Covent Garden gezegd. Ze had gekleurd haar, piercings, spiky kleding en deze buurt………..was precies zo. Dus hier halen alle punkers hun kleding, schoenen en riemen met spikes, waterpijpen, doodshoofd-shirts, hier moet je zijn voor tatoeages, piercings etc.
Onze voeten doen erg zeer en we zijn erg moe, dus strompelen we terug naar het station. Vijf hele dagen waren we in Londen, heel veel hebben we gezien, super. Nu nog 4 uur in de trein terug naar Stoke. Dutje doen. [Y]
New York vinden we fantastisch. York moet dus ook wel leuk zijn. Het is een combinatie van Brugge en Gent, maar dan zonder het water. Er zijn veel kerken, er zijn cobble-stones, maar ik denk dat het vooral de kleur van de gebouwen en de sfeer is die voor hetzelfde gevoel zorgen.
Y krijgt hier haar eerste kleine high tea. Het heeft even geduurd, maar nu hebben we een theehuis gevonden dat voldoet aan de criteria: beetje protserig servies, gestapelde bordjes. De serveersters zijn er ‘ver over’ in hun te nette bloesjes en dito schoentjes. Jammergenoeg is het veel te duur om een echte high tea te doen, maar van een kopje thee met een scone wordt Y blijkbaar ook al gelukkig.
Ik vind het niet zo spannend en vermaak me door foto’s te maken van het uithangbord van het theehuis. Buiten staat een straatartiest: precies dezelfde als in de brochure over York. Beetje vreemd, maar wel grappig.
Als we nog eens langs de Minster lopen horen we muziek uit een andere kleinere kerk komen. We laten ons binnensleuren door deze muziek. De kerk zit vol jongeren. De gemiddelde leeftijd is lager dan onze leeftijd. Iedereen zingt mee met de tekst die op een powerpoint presentatie afgebeeld staat. Karaoke in de kerk. Om een of andere reden erg ontroerend. Per ongeluk doe ik mijn zuinig bewaarde muntjes van een andere stad in hun collectezak. Sorry daarvoor. Weinig waard voor jullie, veel voor mij. Misschien is het dus niet zo erg. Bijna twee uur later staan we buiten.[M]
Zaterdagochtend 23 februari wacht ik pap en mam op in Manchester, leuk! Ze blijven 4 dagen en ik wil ze vanalles laten zien. Eerst Manchester zelf.
Dag 1: Manchester
Als een volleerde gids loop ik rond. Ik overtref mezelf. Ik, die normaal op iedere hoek van de straat op een kaart moet kijken hoe ik nu verder moet (wat niet gezellig is zegt M en daarom loop ik altijd lekker naast M overal mee naar toe), doe opeens vanalles uit mijn hoofd en op gevoel. Fotografisch geheugen? Jippie, altijd al willen hebben!
Starbucks coffee, Arndale winkelcentrum, sushi op lopende band, URBIS gebouw met tentoonstelling van Art studenten, Hardrock café, reuzenrad, lunch in Engelse pub, Chinatown, Visitor Information Centre… We hebben het allemaal gedaan en gezien.
Terug bij het station in Stoke staat mijn auto, op het parkeerterrein van de universiteit. De bieb is open, meteen even laten zien van binnen. Hier op de hoek is ook de fish&chips frituur, doen we ook, typical English
´s Avonds belt M: Ze werd nog bedankt door verschillende mensen voor het opsturen van haar boek. Ook wordt ze nog gefeliciteerd met haar prestatie. Dat is leuk! Nog niks gezien buiten de congresruimte. Weer is nog niet ok. § 30 voor een taxirit van hotel naar congres, belachelijk duur. ´s Avonds wel lekker op tijd klaar, 22.00 uur. Huh, op tijd zei je?
Dag 2: in de natuur
Eerst een stevig ontbijt met bacon en scrumbled eggs en verse jus d´orange. “Hee, de kerkdeuren staan open,” zegt mam. We gaan een kijkje nemen. Achter de modelbouwgevel zit een eigenaardige katholieke kerk, met een plat dak, nog nooit gezien. De banken zijn superslecht voor je rug. Ojee, collecte, we zijn zo uit de flat gerend. Ik vind nog een pond in mijn jaszak. Het zakje naar voren doorgeven mam, niet naar achter. Alles is hier andersom, zelfs een kruisteken maken (boven, onder, rechts, links)! Verbaasd geven we ook onze buren en de mevrouw drie rijen schuinachterin een hand en mompelen wat mee: “Please to be with you”. Dan de communie op de tong? Dat niet. Iedereen gaat vooraan in een rij naast elkaar knielen en krijgt van de pastoor een hostie. Hij draagt een zwarte muts.
Pap was thuis gebleven om de 100 foto´s die mam gisteren al gemaakt heeft, op Picasa te zetten. Het heeft geregend, maar toch wil ik ze de schapen van dichtbij laten zien. Pap heeft toch niet voor niets zijn wandelschoenen meegenomen zeker? We rijden in een klein uurtje naar Dove dale, naar de 9 stepping stones, maar het pad is te glad vanwege de regen om verder te lopen, jammer.
We rijden naar Ashbourne voor een warme choco. Verder is hier niks open op zondag. Schitterende zonsondergang als we terug naar huis rijden.
´s Avonds belt M: presentatie voor 40 mensen gehouden, meer dan verwacht. Ging goed. Naar zee geweest, het weer is beter.
Dag 3: ?
Ik wilde pap en mam vandaag The Roaches laten zien, de rotsen in het Peak District, maar er is regen voorspeld. Nu schijnt de zon nog, 9.00 uur, tijd om te gaan zwemmen, daarna in de sauna, heerlijk. We hadden ook een ander plan: pap kwam met het idee om naar een pottery museum te gaan, echt iets van deze streek. Het Wedgwood Visitor Centre heb ik dan uitgekozen, daar is een factory waar je binnen kunt kijken. Bij de ingang staat ook een Josiah Wedgwood, ´The father of English Potters´, net als bij het station in Stoke.
Er zijn ´tours´, maar we hoeven niet te reserveren, dat is alleen voor groepen. Om 13.30 rijden we in een busje naar de factory en binnen mogen we zelf rondlopen: self-guided tour. Er staan bordjes bij iedere afdeling met uitleg, keurig netjes ook in het Nederlands. Afdeling potten bakken, polijsten, verven, glazuren, servies, vazen, beeldjes…
Poeh, wat een eenzaam beroep (velen werken met een koptelefoon op), en wat een geduld en een steady hand moeten deze mensen hebben. Het is fascinerend om te zien.
Een klein beeldje vergt al … uur werk, ben vergeten hoeveel, maar het was veel. Logisch dat Wedgwood zo duur is. Respect voor al dat handwerk. Hier werken 1300 mensen, het grootste deel op de sales en marketing afdeling (voor heel de wereld).
Naast de factory is er nog een museum, een workshopafdeling waar je zelf kunt pottenbakken en verven en de Wedgewoodshop met heel veel servies. Ik hoef het niet te hebben, maar een kopje thee uit een Wedgwood servies zou wel lekker zijn. Daar hebben ze aan gedacht. Afternoon tea in de Wedgwood Tea Room bestaat uit een potje thee met een scone with jam and creammm…
Dag 4: Newcastle
Vandaag ga ik naar de universiteit. Pap en mam gaan rondwandelen in Newcastle en hun tas inpakken, want vanavond vertrekt hun vliegtuig weer naar huis. Als ik om 14.15 uur thuiskom, is alles spik en span. Mam heeft de badkamer zelfs schoongemaakt, moeders… ach ja, de afwas kon ze hier niet doen natuurlijk Bedankt voor de 4 toffe vakantiedagen!
´s Avonds belt M: congres is voorbij, in Death Valley geen bereik, donderdag weer wel in Las Vegas. [Y]
