De dag na de georganiseerde tocht hebben we nog zin om te wandelen en gaan we met zijn 2 een pubwalk doen. Dit keer over pastureland (dit betekent dat er dieren lopen…..koeien……toch geen stieren he?), over een mere (ik zie geen meer….aah, moeras!) en door Teletubbyland (glooiende groene heuvels).
Het is alsof we alleen op de wereld zijn, en dan verdwalen we ook nog. Een boekje dat zegt: ‘ga over een paar velden en neem verschillende stiles (trapjes van het ene veld naar het andere) en ga dan links’ is ook niet echt helpfull. Volgende keer een echte wandelkaart mee, een kompas (toe maar) en een woordenboek. Of gewoon zoals nu lekker een beetje rondlopen. Vanaf een hoge heuvel kun je meestal wel zien welke kant je op moet. In The Hand & Trumpet, waar we al naar terug wilden, hebben we om van de schrik te bekomen samen een rijstpudding gedeeld. Leuk, zo´n zelfbedachte route. Betley heeft trouwens hele mooie vakwerkhuizen. [Y]
Een georganiseerde tocht dit keer, vanwege het Peak festival. Ben benieuwd. Een collega van M had gevraagd of we mee wilden. Met een groepje van 7 sluiten we ons aan bij de rest, vooral ouderen. Het blijkt een ´birdwatching tour´ te zijn. Na 5 meter stoppen we al; kijk een eend.
Na een uurtje hebben we echt nog niet veel gelopen, steeds stoppen voor een vogel is erg vermoeiend. Maar dan moet er een pint gedronken worden, het is dan ook de Hayfield walk & pint. M informeert even bij de rest hoe zij het vinden. Nou, gaat wel erg traag, normaal lopen we gewoon door. M besluit daarom om de gids te vragen waar we precies zitten en waar we naar toe kunnen. Als antwoord krijgt ze te horen dat een aantal mensen hebben aangegeven dat het wel erg stijl was en dat ze het liever gemakkelijker willen. Onee. Met zijn zevenen besluiten we om de groep te verlaten en verder te gaan. Einde georganiseerde tocht en niet voor herhaling vatbaar 
Dit landschap, noordelijker in het Peak district, ziet er weer heel anders uit. Bruine heide, soms verkoold (zouden ze het in brand gestoken hebben)? In alle brochures is de heide altijd schitterend paars gekleurd, maar daarvoor moeten we helaas wachten tot het augustus is. Tot aan een reservoir wandelen we en dan gaan we terug naar Hayfield zelf, langs lammetjes. De eerste die we van dichtbij zien, lief!
Na de wandeling willen we nog wel wat gaan drinken. Wij Nederlanders zouden de eerste de beste pub instappen, maar met Engelsen bij je, kan dat echt niet zomaar. Verschillende pubs worden niet goedgekeurd, te posh = sjiek, daar mag je vast niet met je wandelschoenen naar binnen. Ja echt, iemand werd eens geweigerd, je mag wel je schoenen uit doen, nou, dat is toch ook leuk? Maar uiteindelijk vinden we een goeie pub, buiten staat al aangegeven dat wandelaars welkom zijn, dat is fijn (dus ze willen hier niet aan iedereen bier verkopen)?
Collega V blijft bij ons zuurkoolsoep eten (met ingrediënten uit NL) en we kijken de film ´Shakespeare in love´. Pride & Prejudice en Sense & Sensibility staan ook op de verzamel dvd die ik van M gekregen heb. Deze films zijn hier in de omgeving opgenomen, wat het nog leuker maakt om ze te zien.
Oh ja, bijna vergeten. M heeft de wandeling gelopen op nieuwe schoenen. Dezelfde morgen nog gekocht in Buxton. Die zijn alvast goed ingelopen! [Y]
Bij de bieb had ik een leuk boekje gevonden met ´Pubwalks´, wandelingen in Staffordshire (onze regio) met hier en daar onderweg een pub, leuk! Twee collega´s van M wilden ook mee, dus vertrokken we op zondag 30 maart met z´n vieren in ons krakend autootje (vier is al te zwaar, oeps) naar het beginpunt: the bridge near Meadowside Road, Newpool.
Neem de A527 en na 9 miles parkeer je je auto, staat er geschreven. Makkelijk niet? Eh, nee. In de praktijk rijden we naar links, naar rechts, door allerlei dorpjes, geen idee welke, nergens bordjes Newpool te vinden, wel Biddulph, waar de wandeling naar toe gaat, is ook goed, starten we daar… Toch rijden we, wonder boven wonder, maar 1 keer verkeerd, niet eens eigenlijk, want we sloegen ergens af om op de kaart te kijken, en toen bleek dat we helemaal goed zaten! Even later parkeren we bij de brug, yes!
Het is heerlijk lenteweer vandaag. We lopen naar een boerderij, Newpool Farm, waar de wandeling start. Ervoor links. Gelukkig, want achter het hek van de boerderij komen 4 honden hard naar ons toe gerend. Aan een man die in zijn huis ernaast met de deur open gitaar aan het spelen is, vragen we waar het pad is. Gaat al goed… Hij zegt dat het begint op de boerderij. Help, voorbij die 4 blaffende honden?
Gelukkig komt de boer er al aan en ook de vriendelijk buurman houdt de honden in bedwang. Haha, 4 meiden aan de andere kant van het hek die wachten om het erf op te kunnen, zie je het al voor je? “Waar komen jullie vandaan?”, vraagt de boer ons. “Belgium”, zeggen we schaapachtig, en 1 stemmetje zegt “I´m from Stoke”. Hij wijst ons de weg naar Mow Cop, veel mensen zijn al zijn erf op geweest. “Enjoy your day”, zegt de boer nog. Thanks, bye.
Door modderige weilanden (oeps, alweer een hond en een paard, rennen!), over grindpaden en via een leuk smal pad omhoog, komen we bij een aantal huizen aan. Volgend probleem. M haar zool hangt ineens in zijn geheel op een haar na los. Tot op de draad versleten zeg maar, alleen aan de teen zit het nog vast. “Ja, ik heb ze ook al 15 jaar, mag ik nou eindelijk nieuwe schoenen kopen mam?” zegt ze grappend. Wat nu?
We bellen ergens aan en vragen of ze lijm of een elastiek hebben ofzo. Veel later komt iemand anders met lijm naar buiten. Het spul blijkt vooral goed aan zijn handen te plakken, niet aan M haar schoen. Misschien een touwtje? We durven het bijna niet te vragen, maar dit gaat sneller. Even later loopt M met een spierwit touwtje om haar bergschoen bij elkaar te houden. Ja, dat is dus niks.
Bij de volgende boerderij vragen we tape en een schaar, het laatste stukje wordt doorgeknipt, ook van de andere zool, die M met gemak lostrekt. Nu kan ze normaal verder lopen, wel zonder stevige rubberen zolen, maar het is nog dicht, toch? Iets verderop in de soppige modder weet ze het niet zo zeker meer.
The Old Man of Mow is een reuzachtige steen. Ernaast ligt Mow Cop Castle, een ruïne op een berg, erg mooi. In het boekje staat een gedichtje over The Old Man of Mow:
An old man sits upon the hill
Surveying the land he sits so still
Each day that breaks he´s sitting there
He never blinks just sits up there,
His name they say is Mr Mow
He´s sitting there I see him now
He´s made of rock, He´s very old
The oldest man on earth I´m told
Mooi mooi mooi, maar waar zijn die pubs nu? Ik moet nu wel heel erg naar de wc. “Lopen jullie maar door, ik ga hier wel”. Ik doe het bijna in mijn broek als M het ook gaat proberen, tussen de struiken met stekels, auw, broekspijp nat, onee. Jahoor, op en top meisjes in de natuur. Even later hebben we het wel gehad met het modderige pad en steken we een stukje gras over, door een hek en we staan weer op straat. De Engelse collega deed een beetje zenuwachtig, bleek dat ze het vervelend vond om private property over te steken. Oh? We reden ook zo een garagepad op om onze auto te keren, keek ze ook heel erg van op, wij niet. Cultuurverschil.
Omdat we de pubs gemist hebben, rijden we met de auto naar de dichtstbijzijnde, Mow Cop Inn, en drinken we een drankje: Cheers, op een geslaagde zonnige gezellige lentedag! Zeker voor herhaling vatbaar. Wel eerst nieuwe schoenen kopen voor M. [Y]
Zaterdagochtend 23 februari wacht ik pap en mam op in Manchester, leuk! Ze blijven 4 dagen en ik wil ze vanalles laten zien. Eerst Manchester zelf.
Dag 1: Manchester
Als een volleerde gids loop ik rond. Ik overtref mezelf. Ik, die normaal op iedere hoek van de straat op een kaart moet kijken hoe ik nu verder moet (wat niet gezellig is zegt M en daarom loop ik altijd lekker naast M overal mee naar toe), doe opeens vanalles uit mijn hoofd en op gevoel. Fotografisch geheugen? Jippie, altijd al willen hebben!
Starbucks coffee, Arndale winkelcentrum, sushi op lopende band, URBIS gebouw met tentoonstelling van Art studenten, Hardrock café, reuzenrad, lunch in Engelse pub, Chinatown, Visitor Information Centre… We hebben het allemaal gedaan en gezien.
Terug bij het station in Stoke staat mijn auto, op het parkeerterrein van de universiteit. De bieb is open, meteen even laten zien van binnen. Hier op de hoek is ook de fish&chips frituur, doen we ook, typical English
´s Avonds belt M: Ze werd nog bedankt door verschillende mensen voor het opsturen van haar boek. Ook wordt ze nog gefeliciteerd met haar prestatie. Dat is leuk! Nog niks gezien buiten de congresruimte. Weer is nog niet ok. § 30 voor een taxirit van hotel naar congres, belachelijk duur. ´s Avonds wel lekker op tijd klaar, 22.00 uur. Huh, op tijd zei je?
Dag 2: in de natuur
Eerst een stevig ontbijt met bacon en scrumbled eggs en verse jus d´orange. “Hee, de kerkdeuren staan open,” zegt mam. We gaan een kijkje nemen. Achter de modelbouwgevel zit een eigenaardige katholieke kerk, met een plat dak, nog nooit gezien. De banken zijn superslecht voor je rug. Ojee, collecte, we zijn zo uit de flat gerend. Ik vind nog een pond in mijn jaszak. Het zakje naar voren doorgeven mam, niet naar achter. Alles is hier andersom, zelfs een kruisteken maken (boven, onder, rechts, links)! Verbaasd geven we ook onze buren en de mevrouw drie rijen schuinachterin een hand en mompelen wat mee: “Please to be with you”. Dan de communie op de tong? Dat niet. Iedereen gaat vooraan in een rij naast elkaar knielen en krijgt van de pastoor een hostie. Hij draagt een zwarte muts.
Pap was thuis gebleven om de 100 foto´s die mam gisteren al gemaakt heeft, op Picasa te zetten. Het heeft geregend, maar toch wil ik ze de schapen van dichtbij laten zien. Pap heeft toch niet voor niets zijn wandelschoenen meegenomen zeker? We rijden in een klein uurtje naar Dove dale, naar de 9 stepping stones, maar het pad is te glad vanwege de regen om verder te lopen, jammer.
We rijden naar Ashbourne voor een warme choco. Verder is hier niks open op zondag. Schitterende zonsondergang als we terug naar huis rijden.
´s Avonds belt M: presentatie voor 40 mensen gehouden, meer dan verwacht. Ging goed. Naar zee geweest, het weer is beter.
Dag 3: ?
Ik wilde pap en mam vandaag The Roaches laten zien, de rotsen in het Peak District, maar er is regen voorspeld. Nu schijnt de zon nog, 9.00 uur, tijd om te gaan zwemmen, daarna in de sauna, heerlijk. We hadden ook een ander plan: pap kwam met het idee om naar een pottery museum te gaan, echt iets van deze streek. Het Wedgwood Visitor Centre heb ik dan uitgekozen, daar is een factory waar je binnen kunt kijken. Bij de ingang staat ook een Josiah Wedgwood, ´The father of English Potters´, net als bij het station in Stoke.
Er zijn ´tours´, maar we hoeven niet te reserveren, dat is alleen voor groepen. Om 13.30 rijden we in een busje naar de factory en binnen mogen we zelf rondlopen: self-guided tour. Er staan bordjes bij iedere afdeling met uitleg, keurig netjes ook in het Nederlands. Afdeling potten bakken, polijsten, verven, glazuren, servies, vazen, beeldjes…
Poeh, wat een eenzaam beroep (velen werken met een koptelefoon op), en wat een geduld en een steady hand moeten deze mensen hebben. Het is fascinerend om te zien.
Een klein beeldje vergt al … uur werk, ben vergeten hoeveel, maar het was veel. Logisch dat Wedgwood zo duur is. Respect voor al dat handwerk. Hier werken 1300 mensen, het grootste deel op de sales en marketing afdeling (voor heel de wereld).
Naast de factory is er nog een museum, een workshopafdeling waar je zelf kunt pottenbakken en verven en de Wedgewoodshop met heel veel servies. Ik hoef het niet te hebben, maar een kopje thee uit een Wedgwood servies zou wel lekker zijn. Daar hebben ze aan gedacht. Afternoon tea in de Wedgwood Tea Room bestaat uit een potje thee met een scone with jam and creammm…
Dag 4: Newcastle
Vandaag ga ik naar de universiteit. Pap en mam gaan rondwandelen in Newcastle en hun tas inpakken, want vanavond vertrekt hun vliegtuig weer naar huis. Als ik om 14.15 uur thuiskom, is alles spik en span. Mam heeft de badkamer zelfs schoongemaakt, moeders… ach ja, de afwas kon ze hier niet doen natuurlijk Bedankt voor de 4 toffe vakantiedagen!
´s Avonds belt M: congres is voorbij, in Death Valley geen bereik, donderdag weer wel in Las Vegas. [Y]
Op zondag 3 februari gingen we voor de tweede keer de natuur in! Samen met V reden we naar het Peak District (richting Ashbourne, alsmaar rechtdoor, heel gemakkelijk), en toen kwamen we bij de ‘officiële’ ingang van het Peak District. Ons autootje maakte nu wel weer een heel hoog fluitend geluid. Vindt ie de heuvels niet leuk? Of vond hij de reis naar hier niet leuk, wegens ´te zwaar´? Wij vrezen het laatste. V heeft een opbeurend verhaal (not) dat haar ouders hier hetzelfde hadden meegemaakt en dat zij vrolijk hadden doorgereden totdat hun auto niet meer verder wilde en dat de wegenwacht erbij moest komen, oh oh.
Na de ´officiële ingang´reden we over een veerooster en de schapen stonden nu wel erg dichtbij, deze waren niet bang. Wij daarentegen…Bij een parkeerplaats stapten we uit en begon onze wandeling door Dove dale. Je kon via een pad langs water lopen en via de 9 stepping stones oversteken, maar dat was een natte boel, hebben wij niet gedaan.
Wij zijn ergens (! dat is heel gebruikelijk hier) de berg opgelopen, heel mooi uitzicht, en daarna weer naar beneden.
Bij de auto was ook een ‘koek & zopie’: 3 warme choco graag! Anderen kozen dan weer voor een ijsje, tja, als je toch al koud bent, is dat misschien ook lekker? (keuze uit 8 smaken waaronder ´luxury Belgian chocolate´). Thuis lekker nog even in het zwembad en de sauna.
[Y]
Het is 27 januari als we voor het eerst met onze bergschoenen de natuur in gaan, joehoe, healthy! We willen nu wel eens schapen zien. De 4 op een rij bovenaan de pagina is goed gelukt he? Eigenlijk stonden ze veel dichterbij het hek allemaal, maar wij stonden nog aan de andere kant van de weg en toen ging M naar ze toe rennen en toen renden zij weg, haha, en toen stonden ze opeens 4 op een rij naar ons te kijken zo van: wat doen jullie nou? (We moeten nog een beetje wennen aan het concept ‘natuur’)
We gingen naar The Roaches in het Peak district, dat bekend staat als een ruig natuurgebied, maar een uurtje rijden hier vandaan. The Roaches zijn mooie rotsen, erg hoog. Het waaide er heeeeeel hard. Eerst kozen we voor een public footpath midden in een weiland, maar dat leidde alleen maar tot een hek waar we als voetgangers niet overheen mochten. Wij weer terug naar de weg, leuk avontuur, maar erg kort…
Daarna kozen we een ander pad en dat liep naar de rotsen! Erg mooi uitzicht. Er waren ook mensen aan het klimmen en abseilen vanaf de rotsen.
Na 2 uur wandelen en klimmen, reden we verder naar Buxton, een stadje met mooie gebouwen en hier bekend om zijn Spa-thermen-relax dingen. Daar hebben we heerlijke oatcakes gegeten, de specialiteit van deze streek, soort van meergranen pannekoeken met een vulling zoals ei en bacon. De zon ging net onder toen we naar huis terug reden. [Y]
