Goed er moet natuurlijk gewerkt worden, maar dat is niet zo interessant waarschijnlijk. Laten we zeggen dat er ook hard gewerkt is, en veel gediscussieerd is: no worries, we leven allebei nog 
.
Zoals Y al eerder heeft verteld, wordt ons leven hier toch voor een groot deel bepaald door het weer. De weersverwachtingen voor deze week zijn niet zo goed. Maandag de beste kans op het meeste droog (!). Tot donderdag is het dan triestig. We besluiten maandagavond nog naar het Peak-district te rijden. De tocht er naar toe geeft een goed beeld van de omgeving. We eten sushi in het plaatsje Ilam. Valt in de categorie ‘5 huizen, 250 schapen’.
zonsondergang onderweg
Hierna rijden we verder naar ‘The Roaches’. Dit zijn de stoere rotsen die hoog boven alles uitstijgen. Onderweg en als we na een kleine wandeling op de rotsen aankomen, genieten we van de zonsondergang.
zonsondergang vanaf Roaches
Y en L delen een passie voor zoetigheid. Samen eten ze hun tweede ijsje. Ben & Jerrys natuurlijk.
Na een paar goed gevulde werkdagen verdienen we wel een beloning. Y moet nog studeren voor haar examen op zondag (tja, het leven van een student gaat niet altijd over rozen). Donderdag gaan L en ik een dagje naar Liverpool. Eerst gaan we naar ‘The Walker Gallery’. Dit is niet echt een gallerij-gallerij, maar meer een ‘extreem groot museum-gallery’. Er is een tentoonstelling over treinen: erg interessant: haha. Eigenlijk wel: het gaat over het concept ‘treinreizen’: dat betekent mooie landschappen, afscheid nemen, … en wachten.
waiting room
reizigers
In de stralende zon wandelen naar het stadscentrum. L stelt zijn idee van ‘vakantie in Engeland is toch niks’ beetje bij beetje bij. Onderweg is er straattheater. Mooie kleuren.
straatheksen
Na een maximum van drie winkels lopen we door naar Tate. Dit ligt helemaal aan de andere kant van de stad bij de Docks. Niet zo heel groot, maar wel heel mooie werken. Wel flauw dat ze net nu de Rothko hebben weggehaald.
lambananas
’s Avonds gaan we ‘vies’ eten in een pub-achtig restaurant. Na een half uur worden we het restaurant uitgerookt: brandalarm, brandweer, oei… dan zal het wel echt zijn. Een kwartiertje later mogen we weer naar binnen en krijgen we een vers bord eten voorgeschoteld. Een fijne dag.
Zaterdag heeft Y ook een vrije dag verdiend en gaan we met z’n drieën naar Birmingham. Met de trein. Twee lezen de krant, een leest ‘Cognitive psychology’. Vandaag is het Engels weer: nat, veel regen en kou. ’s Kijken of dat ook gaat… We regenen weg op de markt, gelukkig is er ook een deel overdekt. De markt is laten we zeggen ‘anders’.
ehm
birmingham
Ondanks alles, of misschien door alles hebben we – de dames eigenlijk – toch wel zin in koffie. L laat zich verleiden door de muffins. In Engeland is dat fijn om te doen: gewoon even rustig in een koffiehuis zitten. Laat de regen maar vallen.
its raining men
Een winkel later – de MUJI – gaan we eten. Op ‘t gemakje. Ondertussen wordt het droog en durven we het weer aan. Via een strand (!) en een museum naar twee gallerieën in de gallerieënbuurt. Er is ruimte voor nog andere gallerieën .
strand
depressief boekje
de lezende vrouw
Een beetje teleurgesteld lopen we terug naar de stad en dan komen we een parel van een museum tegen: het pennenmuseum. Goed: Y en ik hebben dit jaar een potlodenmuseum en een pennenmuseum gezien. Het is zo spannend hier . L vermaakt zich prima. Dit is blijkbaar iets ‘uit zijn tijd’. De vrijwilliger in het museum herkent een slachtoffer als hij er een ziet en L mag een eigen penpunt maken. Y en ik kijken geamuseerd toe. Een kleine jongen in een speeltuin.
pennenmuseum
zware apparatuur
We verdienen dus wel weer een koffie. Maar dit keer moet het met cheesecake zijn ‘van de Nero’. Dit en niets anders. Via Tokyo (vraag maar aan Y) komen we weer bij het beginpunt van de dag uit en daar vinden we een Nero… zonder cheesecake. NEEEH. Zere voeten, moe, en nog geen cheesecake ook. We troosten ons met andere taartjes.
the bull in selfridges
L neemt de dames mee uit vanavond. Maar ver willen we niet meer. Nou ja, ik wil vooral niet ver meer. We zoeken dus iets dichtbij het station. Valt niet mee, maar het lukt. Ronaldo Christiano is er ook geweest! Het moet er dus wel goed zijn. … Na 10 minuten elkaar alleen maar aangestaard te hebben omdat er zoveel lawaai is dat praten geen zin heeft, besluiten we toch maar bij het restaurant aan de overkant van de straat te gaan eten. Rustig, sereen, beetje dominante ober, lekker eten, en we verstaan elkaar. Na alle zoetigheid van vandaag slagen Y en L er toch in om ook nog een toetje te bestellen. Ieder een is een beetje teveel van het goede (van het goede teveel voor L) dus ze delen er een. Pfff.
Zoals wel vaker is er een trein geannuleerd. Gelukkig was het niet de laatste. Y heeft hierdoor extra studeertijd. Morgen heeft ze examen. L en ik spelen mini-scrabble. (en nee Rex is geen goed woord). Alweer een geslaagde dag.
Zondag, de laatste dag van het bezoek van L, gaan we na een pannenkoekenontbijt – – een echte wandeling doen. Y heeft examen ‘om 18 uur’. Volledig zelf bepaald, maar dat vindt ze prettig. L en ik gaan met de bus. We stappen uit in de middle of ‘niet veel’. Het giet pijpestelen. We schuilen bij een minipostkantoor. De meneer beurt ons op door te zeggen dat het de hele dag gaat regenen en dat het steeds een kwartier duurt. 10 minuten later stappen we naar buiten, slaan linksaf, rechtsaf en we staan in iemand zijn weiland.
dramatische lucht
De keuze voor deze wandeling komt door een ‘abandoned place’ die op de route ligt. Dwz een oud krot. Geïntrigeerd gaat L kijken en maakt vele foto’s. Een selectie. Ik sta half binnen half buiten geduldig te wachten. (nou ja)
verlaten
Hetziet er weer heel anders uit dan de eerste keer dat Y en ik deze wandeling deden. Het gras staat heel hoog. Veel hoge brandnetels en jammer genoeg geen Blue Bells meer. Maar toch nog steeds de moeite. De weilanden staan vol bloemetjes.
bloemetjes
Deze wandeling gaat ook langs koeien en paarden, over stiles, hekjes etc. L vindt het leuk om een keer te zien. Het doel is in ieder geval weer goed. Dit is namelijk de pub ‘The hand and the trumpet’. Een broodje vis voor mij, iets met lever voor L. En dan… sticky toffee pudding. Volgens Y een van de beste dingen van Engeland. L bewaart braaf een stukje voor haar als ze ons weer komt ophalen. De bus terug dat ging niet, hij ging maar 4 keer per dag .
En daar gaat L weer. In t-shirt, stralend in de zon, met mijn fiets, volle koffer, groene thee uit Sjanghai, flapjacks en… cheesecake van de Nero. Toch nog gelukt. Het leven kan mooi zijn.
fiets al op terugweg
Nog geen 5 uur later staat hij weer in Antwerpen (deur tot deur), zonder fiets, maar die komen ze nog brengen. En, een hele kilo aangekomen .
[M]
Oh ja, de reden dat ik al deze verhalen typ: Y heeft stress. Het is de laatste week van haar examens en het is nog niet af… Vrijdagavond 21 uur en ze is nog aan het studeren. Nog een paar dagen en het zit erop. Ze zal verder zelf vertellen denk ik.
Zondag. Vanavond komt L. We mogen dus niet te ver weg, want we willen zeker op tijd terug zijn. We besluiten een wandeling te gaan doen die al een tijdje op het lijstje staat. Collega V heeft hem al gedaan en vond het erg mooi. Goed, wij gaan ook eens kijken. We moeten eerst een pieteplaatsje ergens tussen X en Y vinden. X en Y staan niet op de kaart en het pieteplaatsje al helemaal niet. Met Y haar rijvaardigheid en mijn toch wel extreem goede richtingsgevoel vinden we de P in een plaatsje met 3 huizen. Langs mooie oude boerderijen zakken we af naar het kanaal.
Oude boerderij
We lopen bijna 6 kilometer langs het Macclesfield-kanaal (loopt van bijna Manchester tot in Stoke). Het is erg smal en we volgen het kanaal van brug 70 tot aan brug 53. We komen allerlei smalle boten tegen. Klein detail: wij lopen sneller dan de boten. Er zijn wel pareltjes bij.
een van de boten
Soms hebben we ook bekijks van een van de vele bruggen.
kijken en bekeken worden
Na het kanaal buigen we af naar een weiland. Tarwe dit keer. Meer dan half zo hoog als wij zelf.
boterhammen in spe
Misschien belangrijk toe te voegen dat ik vandaag besloten had een rokje aan te doen. Na de hitte van gisteren heb ik er helemaal zin in. En we willen niets ongedragen mee terug nemen. Dus ik heb een kort groen rokje aan. Slim? Nee, verre van. Als we bij The Cloud aankomen blijkt dat deze rotswand volledig omgeven is door heide. De heide wordt al paars, daar wachten we al een tijdje op. Mooi dus. Maar de heide is zo dichtbegroeid dat een lange broek eigenlijk wel noodzakelijk is. Ehm, ok dat merk je natuurlijk niet meteen. Dus na eerst 10 minuten omhoog geklommen te hebben, Y bang omdat we bijna de berg afvallen, ik boos omdat mijn benen helemaal open liggen – een horde poezen had dit nog niet voor elkaar gekregen zeg maar – besluiten we terug te gaan naar de weg. Balen. Via de normale weg – die natuurlijk lang zo spannend niet is – dalen we af naar de auto. Gevonden! Soms valt dat niet mee hoor. Met twee Y’s zouden we soms veel langere wandelingen maken 
.
Later op de avond sms’t L: goede vlucht, maar brr…. Wij terug: de taxi en warme choco staat klaar. Nog even sushi maken zodat we morgen kunnen picknicken in het Peak district. Even een schietgebedje tot de weergoden. [M]
Shakespeare. Stoffig. Oh brother where are thou. George Clooney . Ok, we gaan naar Stratford-upon-Avon. We zingen ons er naar toe. ‘This is the life’ van Amy McDonald wordt verfijnd. Tweestemmig als er niet te hard op de weg gelet moet worden. Ook het favoriete liedje van Y ‘the fish had a secret wish to be a cactus with a pink flower on it’ kunnen we dromen.
In Stratford maken we gebruik van de Park & Ride die hier in Engeland wel echt goed uitgevoerd zijn. Ongeveer iedere 10 minuten gaat er een bus vanaf een parkeerplaats voor ongeveer £1,50 naar het centrum van de stad. Ideaal. Zeer relaxed.
De weersvoorspellingen waren: regen en koud. Dus lopen we met teveel kleren aan in de stralende zon te zweten. We troosten ons dat het waarschijnlijk zo gedaan zal zijn. Als we naar de lucht kijken…
mooi huis met donkere lucht
Bij het VVV gaan we even op zoek naar de belangrijkste bezienswaardigheden. Y wil zeker iets zien. Het wordt het huis van Shakespeare. Maar eerst wandelen we wat rond: het theater (jammergenoeg volledig ingepakt), de kerk met twee bruiloften die elkaar in sneltempo afwisselen. Echt Schots. Heel mooi.
Schotse bruiloft in Engeland
Een beetje moe van de vakantie, de werkweek en nu alweer op toeristentoer zitten we gewoon wat op een grasveld midden in de stad. Het is hier heel toeristisch, dus er valt heel wat te bekijken. Nog wat winkelen, en wat winkelen en dan toch maar eens naar het huis van Shakespeare. Daar hadden ze alles bij elkaar gezocht wat er ook maar te vinden was. En ook wat er niet was, beschreven ze uitvoerig. Hm, een voorbeeld van toeristen geld aftroggelen volgens mij. Maar Y vindt dat we het dan nu toch maar gezien hebben. Ja, gaap. De tuin was wel heel erg mooi. Veel Chinezen ook. Veel camera’s. Veel dezelfde foto’s. Kijk maar mee:
Chinezen
Het huis van shakespeare vanuit dezelfde hoek als alle andere fotografen.
Als we in de auto stappen, vallen de eerste twee regendruppels op de vooruit. We laten het ons niet deren en we zingen ons weer naar huis [M]
Het weer. Zowel in Nederland/België als in Engeland een veelbesproken onderwerp. Veel mensen vragen ook wat de verschillen zijn. Eigenlijk is het overal wel hetzelfde, dacht ik eerst. Op één en dezelfde dag kan de zon schijnen en kan het regenen. Tot zover de overeenkomsten.
Hier kan het waaien, merkten we iedere keer weer op als we terugkwamen uit het vliegtuig in Birmingham. Daardoor is het hier frisser. De allereerste maand hier hebben we alleen maar regen gehad, heel de dag, daarna nooit meer. Gewoon af en toe miezerregen en een bui, maar echt nat zijn we nooit geregend, terwijl we toch ieder weekend op pad waren. Echt koud was het alleen in Schotland, maar daar waren we op voorbereid. Oja, op de universiteit kan het ook koud zijn. M heeft een keer een kachel geregeld toen de centrale verwarming uit was vanwege de zomer. Ik heb mijn winterlaarzen ook langer dan anders gedragen omdat ik op de tweede verdieping in een soort van uitham zit op de universiteit en daar krijg je altijd koude voeten (V kan het weten). Maar laatst was het hier opeens zo warm en ook benauwd zoals thuis en dat missen we toch niet hoor.
Als ik nu buiten kijk schijnt de zon, ik zie een blauwe lucht en schitterende wolken (de luchten zijn hier echt mooi), maar dan zal ik het weerbericht er eens bijpakken:
Outlook for the West Midlands Region
Headline: Scattered (verspreide/sporadische) heavy showers and a risk of thunderstorms.
Today:
It will be an unsettled day with scattered heavy showers breaking out in many areas. There is a risk of thunderstorms during the afternoon. Bright or sunny intervals are also expected, but there will be large amounts of cloud around. Maximum temperature 21 deg C (70 deg F).
Outlook for Saturday to Monday:
Overcast, wet and quite windy on Saturday with heavy rain moving in from the west. Sunday and Monday will be brighter with sunny intervals and scattered showers.
Ze kunnen ook overdrijven hoor, ik moet het eerst nog zien. Zo geven ze hier ook nogal eens waarschuwingen: severe weather warnings! Pas op voor de regen! Tja, wat doe je eraan? Als het slecht is naar een stad en anders toch gewoon lekker gaan wandelen en een regen/windjack mee ;o) [Y]
Van 12 tot en met 26 juli zijn we op vakantie geweest naar Schotland. Vakantie? Ieder weekend is hier vakantie! Maar nu gaan we echt twee weken. We willen naar de Highlands in Schotland en daar kan het heel koud zijn. Dus pakken we in alsof we op skivakantie gaan: muts, handschoenen, fleece truien en dikke sokken gaan mee. Let’s go!
We maken een toer via het Lake district, Edinburgh, Inverness, Glasgow en Dumfries. We blijven overal 3 nachten in bed&breakfasts: lekker iedere ochtend een ei, bacon, mushrooms, sausage, beans en toast, gegarandeerd dat we als tonnetjes terugkomen! Het begon goed, bij het eerste adres mochten we tot 10 uur ontbijten, dat betekent nog eerst even lekker uitslapen. Daarna werd het steeds vroeger. M zei: “ik ga gewoon niet meer slapen anders ben ik niet meer op tijd voor het ontbijt.”
Eigenlijk is Schotland precies wat we ervan verwacht hadden: koud, nat, maar vooral ook heel mooi! Iedere zonnestraal viel mee. We zien eruit alsof we naar Zuid-Frankrijk zijn geweest, haha. [M&Y]
We hebben heel veel mooie foto’s gemaakt, een selectie:
Voor de eerste keer naar het Noorden op vakantie.
Lake district
Derwent water
De hoogste berg beklommen: Skiddaw.
We waren niet de enige!
Bijna bij de top.
En dan heb je een enorm mooi uitzicht.
Stone circle.
Hier hebben we ook echt gevaren.
Je hebt ze in alle kleuren en maten, geschoren en nog met een dikke vacht.
Edinburgh
Ons eigen huisje midden in de stad.
Doedelzakken op de Highland Games in Inverness.
Waar zware mannen gewichten gooien en palen werpen alsof het niks is.
Bergen in de mist.
Bomen.
Vanaf een hele hoge berg: Schotland.
Strand in Schotland: useless.
Zoek het monster in het meer van Loch Ness.
We zijn erg klein zo tussen de inmens grote bergen.
Alleen op de wereld: waar is de volgende benzinepomp?
Glasgow School of Art.
Sculpturenpark in Dumfries.
Last but not least: de Ierse zee.
Op vrijdag 28 juni komen oom A en tante D bij ons een weekend logeren. Ze zijn al een weekje in Engeland aan het kamperen en hebben hun eigen auto bij zich. (Eindelijk een andere niet-Engelse auto, er rijden hier bijna geen buitenlandse auto’s). We zeggen grappend tegen ze “speciaal voor jullie zijn we hier, want volgende week vliegen we weer terug”, maar dat is niet zo. Hun bezoekje is al een tijdje vastgelegd, leuk, bezoek!
Op zaterdag rijden we naar Matlock Bath voor een wandeling. Zelf zijn ze 30 jaar geleden in het Peak district geweest, ook in het Lake district. Zou leuk zijn als wij over 30 jaar ook terug gaan, kunnen we hetzelfde zeggen! Tijdens onze wandeling rook het op sommige plaatsen enorm naar knoflook, er groeide daar wild garlic.
matlock bath
uitzicht
Op zondag had ik een Engels ontbijt met eggs en bacon gepland, maar aangezien ze helemaal niet ontbijten, slaan we dat over. We rijden naar Liverpool vandaag. Het is regenachtig en we gaan musea bezoeken. Eerst naar Tate Liverpool, waar nu een expositie van Gustav Klimt te zien is.
Daarna High tea met sandwiches, scones en cake, poehee, een hele maaltijd!
brunch
Dan zijn we klaar voor nog een museum: dat van The Beatles! M kijkt naar de toegangsprijzen en alhoewel ik overal als student korting krijg, is het nu verstandig om als familie met twee kinderen te betalen, dan is het het goedkoopst. Tja, als het zo uitkomt, hebben A en D ineens twee volwassen kinderen ☺. Met een koptelefoon op lopen we door allerlei gangen met muziek van de Beatles. Beetje moeilijke combinatie, maar gelukkig is er ook veel te lezen. Het is heel indrukwekkend opgezet. Als je eruit komt, ben je helemaal verdrietig dat ze uit elkaar zijn…
beatles
Terug in Newcastle gaan we uit eten bij de pizzeria tegenover ons. Een prima afsluiting van een heel erg gezellig weekend! Morgen gaan zij weer ergens kamperen en gaan wij nog twee dagen naar de universiteit. Precies genoeg tijd om mijn tweede lab report af te maken. [Y]
Zaterdag 2 juni. Een laatste kans om nog te gaan wandelen voordat we weer naar Antwerpen vertrekken. De voorspelling is: stralend weer. Een goede dag om naar Edale te gaan. Daar regent het namelijk altijd. Volgens de boekjes dan toch, en die geloven we. In St. Barbara (USA) regent het namelijk maar 5 dagen per jaar – ook volgens de boekjes – en ik mocht er 4 van meemaken! De theorie om juist vandaag naar Edale te gaan was eigenlijk dat we hoopten op ‘minder regen’ aangezien het zo’n mooi weer was.
Edale ligt in Dark Peak en is ruim anderhalf uur van Newcastle vandaan. Na Buxton werd het spannend, want dat stuk hebben we nog niet eerder gezien. Zoals steeds is ook dit landschap weer heel anders dan andere delen in Peak. Het laatste stuk is erg bochtig en stijl. Ik moet oppassen dat ik niet een scriptie die ik aan het lezen ben onderko… Groen en geel zie ik als we aankomen. Net als de parapente die daar allemaal vanaf een hoge berg vertrekken.
Vandaag gaan we niet zomaar wandelen, maar ‘bergbeklimmen’. De berg heet Kinder Scout. Dit is een berg met het grootste plateau van Engeland. Dit betekent een stijle klim omhoog, maar als je dat overleeft hebt, kun je eindeloos hoog vrij vlak wandelen. Aangezien dit een van de weinige dingen is waar ik stoerder in ben dan Y wil ik dit toch even vermelden . Dapper klauter ik omhoog om te kijken of de weg moeilijk is, als een berggeit spring ik weer naar beneden om te laten zie hoe gemakkelijk het kan zijn. Maar… het helpt niet. Y zweet peentjes. Maar de top is het waard. Over de afdaling zwijgen we voorlopig even.
De stenen heten ‘Ringing Roger: the echoing rocks’. De naam begrijp ik niet. Maar ze zijn wel fascinerend.
We lopen een halve ronde, zodat we het uitzicht eigenlijk van alle kanten kunnen bekijken. En steeds is het weer anders.
En dan aan de andere kant is daar de afdaling. Als ik een ‘klein probleempje’ tegenkom wacht ik even op Y. Ehm… is niet erg, gewoon een rots-je. Grappig hoe hoogtevrees voor de één een vliegtuig betekent en voor de ander een afstapje van 30 cm…
Een mooie stoere wandeling. De dag erna hebben we spierpijn. Oh ja, en het heeft alleen maar een beetje ‘gedruppeld’. [M]
Zaterdag 24 mei. Ik ben jarig. Y is ziek. Niet meteen de meest gezellige combinatie, maar we maken er het beste van. Y gebruikt pepmiddelen en doet dapper alsof het prima gaat. Ze heeft de hele week hard gestudeerd en is vastbesloten schaapjes te gaan kijken dit weekend. We kiezen een gemakkelijke wandeling, met veel bankjes. En gelukkig ook veel schaapjes.
Om m’n verjaardag in stijl niet te vieren hebben we Eggs Benedict als ontbijt gegeten. Y’s lievelings. Ik weet nu officieel dat ik het niet zo lekker vind. ’s Avonds gaan we naar onze stampub ‘the hand and the trumpet’. Y loopt de hele dag al met het menu rond en ziek of niet: er moet daar gegeten worden. Een pub is heel informeel en we passen ons aan door gewoon te scrabbelen tijdens het eten . We weten niet goed in welke taal we dit het beste doen, dus het wordt een combinatie van Nederlands en slecht-Vlaams: flikken, poeren en fier. Dit kan eigenlijk echt niet. Maar ik ben jarig en dan mag alles. Hierna stort Y in. Iets te flink geweest vandaag: nu boeten blijkbaar.
De volgende dag besluiten we aapjes te gaan kijken in Trentham gardens (slechts 20 minuten hiervandaan). In de ban van het scrabble zijn we op dit idee gekomen: ‘aapjes’… drie letters ervoor ’sch’: drie keer letterwaarde! Collega V komt eerst de echte Bakewell Pudding eten en gaat dan met ons mee. Er is maar een soort aap in het park en zelfs die naam kon ik niet onthouden. Ze waren wel heel erg lief. Kijk maar:
’s Avonds stort Y weer in. De volgende dag verplichte rust. Dat helpt. Dinsdag is ze weer als nieuw. Klaar om op de universiteit aan haar ‘lab reports’ te gaan werken. [M]
Na Liverpool vertrekken we in het weekend een heel andere kant uit. De file die waar we gisteren in stonden, staat er weer. Gelukkig rijden we nu aan de andere kant van de weg. Beetje leedvermaak toch :-O. We komen Y’s nieuwe favoriete auto’s tegen.
Het is een eind rijden naar de eindbestemming Perry Green. Y heeft zich vergist van aantal km en denkt al na 2 uur dat we er zijn. NOT. Het is nog een uur verder. We gaan eerst naar Hatfield House. Elisabeth heeft hier vroeger te horen gekregen dat ze de eerste vrouwelijke koninging van Engeland zou worden. En wij hebben de boom gezien waarbij ze toen zat! De culturele impact van de locatie gaat volledig aan ons voorbij. Wij hebben namelijk gehoord dat de film Shakespeare in Love hier is opgenomen. Druk op zoek naar Joseph Fiennes en Gwyneth Patrow dus.
Het huis is te bezichtigen. Maar dat doen we niet. De tuin wel. Echt Engels en erg mooi. Er is ook een beeldententoonstelling met ‘dier’ als thema. De psyche van de mens is toch raar: de spin die er staat krijg ik bijna niet gefotografeerd. Zo eng. Voor het eerst is het wat groener aan het worden. In de tuin staan ook heel veel Bluebells. Dit zijn blauwe bloemen die we al eerder hebben g
ezien. Blijkbaar typisch voor Engeland.
We doen een parkwandeling. Nog steeds op zoek naar Joseph en Gwyneth. Overal staan bankjes met spreuken erop. Erg leuk. Ik verzamel ze allemaal. Eh, meneer, kan u even… ok, dankjewel.
Na de wandeling willen we nog even in de tuin kijken. Er is een bruiloft bezig. Waar is de bruid? Waar is de bruidegom? Een jongen van net 20 staat in een ‘tuxedo’. Dit moet ‘m zijn. In Engeland trouwen jongeren veel vroeger dan in NL of België en dit was er een voorbeeld van. Erg jong, maar wel stijlvol met kwartet violisten.
Na Hatfield house gaan we op zoek naar de B&B ergens in de ‘Middle of Nowhere’. Het plaatsje is zo klein dat het niet te vinden is. Toch niet door ons. Anderhalf uur later…. helaas is dit niet overdreven 
. Maar ze houden woord: er is echt niks. Gelukkig een pub 2 minuten rijden. Er is een spannend gerecht wat iedereen heeft en wij willen het ook. Het is vlees met heel veel champignons en er komt stomende stoom vanaf. Ons bord stoomt niet. Het meisje weet niet zo goed wat ze met onze beteuterde gezichtjes aanmoet. Y vindt later uit wat we wel hadden moeten bestellen. Als troost neem ik lekker nog een apple-rhubarb-crumble. Lekker!
De volgende dag gaan we naar Perry Green. Dit is al wat we gaan doen vandaag dus we doen het rustig aan. We hebben eerst uitgebreid ontbeten in de B&B, waar Y haar romantische ideeën over een B&B bijstelt: de mevrouw moet stressen om voor 5 mensen full English breakfast klaar te maken. Als wij vertrekken gaat zij schoonmaken, wassen, strijken… Nee, toch maar niet een eigen B&B. Anyway, Perry Green. Dit is het vroegere huis van Henry Moore. We zien z’n huis, z’n werkplaats en ongeveer 20 grote beeldwerken. Heel mooi. Een paar van de mooiste plaatjes:
Einde van een lang weekend Engeland: van Liverpool tot bijna in Londen. [M]
Van 26 april tot en met 1 mei waren de ouders van M hier op bezoek. Lang geleden, maar toch nog leuk om te lezen nietwaar? Ze hebben veeeeeeeel gewandeld! Kan ook niet anders, zulke fanatieke wandelaars, maar hier is het toch weer net even anders, tussen de vele schapen. De stiles (hekjes tussen weilanden) en de velden met koeien waren evenwel niet nieuw: “dat heb je in de Biesbosch ook, en daar moesten we één voor één aan een tak hangen om zo over een modderpoel heen te komen. Oke dan. Wij dachten dat we daar helemaal voor naar Engeland moesten, haha, niet dus.
De eerste dag kwamen ze aan in Manchester en daar hebben we een rondleiding gedaan, met stokjes gegeten en een pint gedronken in DE pub van Manchester.
De tweede dag reden we met de auto eerst anderhalf uur naar een piepklein gehuchtje vlakbij Bakewell. Daar bij the big tree begon onze wandeling: Chatsworth park and gardens, 7 miles. Bij een farmshop in de buurt wilde M de beroemde Bakewell pudding kopen, maar ik wil de echte, in Bakewell, als traktatie na de wandeling. We laten de vader van M kaartlezen, kan ie vast oefenen als ze alleen een wandeling gaan doen. M moet immers werken na vandaag en ik ga nog leren en heb mijn biopsychology examen.
Chatsworth House met zijn 175 kamers kun je ook van binnen bekijken, maar daarvoor is het te mooi weer. Het is eigenlijk de eerste keer dat het echt supermooi weer is hier. We wandelen gewoon in ons t-shirt! Heerlijk na een tijd van windjacks, oorwarmers en handschoenen. Het landschap is heel verschillend en erg mooi. Groen gras, bruin gras, een heuse trap met treden in een muur om naar een ander weiland te klimmen, een bos, water, waterval, toren met kanonnen en mooi uitzicht. De lammetjes hier waren heel klein en grappig aan het huppelen en rennen.
Als we net in de auto zitten en bij de parkeerplaats in Bakewell eruit willen, gaat het keihard onweren en regenen. Erg verandelijk weer hier, lijkt Nl en België wel. Dan komt de traktatie: Bakewell pudding in een traditionele originele shop. Het bijzondere van deze taart is dat ie is ontstaan door een misverstand in de keuken, de taart is omgekeerd, met jam onderop en de rest van de vulling bovenop. Het wordt warm geserveerd met custard pudding. We nemen er nog één mee naar huis, deze was veel te snel op.
Op dag 3 zijn ze naar de universiteit gewandeld en hebben we samen oatcakes gegeten bij Room for coffee. Daarna gingen zij verder Stoke ontdekken, voor zover er iets te zien is…. huizen die dringend een opknapbeurt kunnen gebruiken, schoorstenen van aardewerkfabrieken van vroeger. De vader van M heeft 1 foto gemaakt, of waren het er meer? Dag 4 gingen ze met de bus naar Stafford.
Op dag 5 gingen we met zijn drieën wandelen: Dovedale, 8km. We hebben hem iets verlengd door naar Milldale te lopen, net een klein poppendorpje waar we voor de lunch een snack konden bestellen bij een mevrouw achter een deurtje. Hier geen terras, geen keuze uit pubs, haha. Misschien dat hier 50 tot 100 mensen wonen? De weg hier naartoe was heel leuk, langs het water, onderweg naar boven geklommen in een grot, erg hoge rotsen, goed pad.
Muntjes in een afgehakte boomstam? Die gooi je toch in een fontein?
Vanuit Milldale lopen we omhoog en komen we in een heel andere wereld, zo rustig, groen met overal muurtjes van gestapelde stenen. Zo hebben ze vroeger het land verdeeld, heb ik ergens gelezen. Toen de pest uitbrak, wilde iedereen zijn eigen veldje en bouwde muurtjes van gestapelde stenen, vaak op een spoor van een ploeg. Daarom zijn veel veldjes niet rechtoe rechtaan, maar zit er een bocht in. Leuk, weer schapen, daar kun je naar blijven kijken! Deze hebben nummers, beetje zonde voor de foto. Ik heb hier een leuk filmpje gemaakt van gras etende schapen, zo van kgrap, kgrap, kgrap. Voor als we ze gaan missen als we thuis zijn.
Op het einde van de tocht gaat het regenen en moeten we schuin naar beneden een hoge heuvel af. Dit vind ik eng! Daarna nog door een modderig veld met koeien die boos zijn of gewoon een spelletje doen? Help. ’s Avonds thuis maken we shepperds pie. D komt eten en we gaan met zijn allen naar de pub. Met hem erbij praten we ook engels tegen elkaar, tot verbazing van de ouders, hihi. Morgen gaan we weer walken, zei ik opeens toen ik iets wilde vertalen, beter niet doen, gooi alles door elkaar hihi.
Op dag 6 gingen we met zijn vieren de pubwalk vanuit Betley (voor ons de tweede keer) doen. We hoefden hiervoor maar 20 minuten te rijden, er was genoeg tijd voor een heerlijke lunch buiten op het terras bij The hand and the trumpet.
Precies goed voor een laatste vakantiedag voor de ouders van M, want om 16.00 uur vertrokken ze weer met de trein naar het vliegveld.
[Y]
By the way: we smikkelen nu nog steeds van de meegebrachte hagelsag extra puur. Worstebrood, eierkoeken, bolussen, dropjes, kaas en worst zijn wel op. Volgens mij hadden ze speciaal een nieuwe koffer gekocht om al dat lekkers mee te brengen.
