Ingedeeld onder: studeren
Vandaag om 14.00 uur examen biopsychology gedaan, met 200 andere psychologiestudenten in een sportzaal. Vorige week heb ik hiervoor met twee andere studentes samen geleerd, slimme ideetjes bedacht om de brei aan moeilijke woorden te onthouden. De anatomie van het brein (wat zit er allemaal in? veel! je brein weegt 1400 gram!), neuronen, genetica en evolutie, de werking van je zenuwstelsel, veel Latijnse namen met daarbij een Engelse uitleg. Moeilijk! Een voorbeeldje:
The tegmentum includes the periaqueductal gray matter (PAG) which has an important role in analgesia. More specifically, the PAG contains opiate receptors that respond to our endogenous opiate neurotransmitters. Also in the tegmentum is the substantia nigra. This nucleus plays an important role in motor control. It is the substantia nigra that is damaged in Parkinson´s disease.
Grijze massa en de ziekte van Parkinson, dat is wat ik ervan begrijp. Collega J geeft dit vak ook en heeft me uitgelegd dat dit over een deel in het middenbrein gaat dat te maken heeft met pijnbestrijding en bewegingen. Thanks J!
Het examen ging wel goed, 60 multiple choice vragen. Ik denk dat ik wel geslaagd ben voor dit vak, maar ook dat weet ik pas in juni. [Y]
De dag na de georganiseerde tocht hebben we nog zin om te wandelen en gaan we met zijn 2 een pubwalk doen. Dit keer over pastureland (dit betekent dat er dieren lopen…..koeien……toch geen stieren he?), over een mere (ik zie geen meer….aah, moeras!) en door Teletubbyland (glooiende groene heuvels).
Het is alsof we alleen op de wereld zijn, en dan verdwalen we ook nog. Een boekje dat zegt: ‘ga over een paar velden en neem verschillende stiles (trapjes van het ene veld naar het andere) en ga dan links’ is ook niet echt helpfull. Volgende keer een echte wandelkaart mee, een kompas (toe maar) en een woordenboek. Of gewoon zoals nu lekker een beetje rondlopen. Vanaf een hoge heuvel kun je meestal wel zien welke kant je op moet. In The Hand & Trumpet, waar we al naar terug wilden, hebben we om van de schrik te bekomen samen een rijstpudding gedeeld. Leuk, zo´n zelfbedachte route. Betley heeft trouwens hele mooie vakwerkhuizen. [Y]
Een georganiseerde tocht dit keer, vanwege het Peak festival. Ben benieuwd. Een collega van M had gevraagd of we mee wilden. Met een groepje van 7 sluiten we ons aan bij de rest, vooral ouderen. Het blijkt een ´birdwatching tour´ te zijn. Na 5 meter stoppen we al; kijk een eend.
Na een uurtje hebben we echt nog niet veel gelopen, steeds stoppen voor een vogel is erg vermoeiend. Maar dan moet er een pint gedronken worden, het is dan ook de Hayfield walk & pint. M informeert even bij de rest hoe zij het vinden. Nou, gaat wel erg traag, normaal lopen we gewoon door. M besluit daarom om de gids te vragen waar we precies zitten en waar we naar toe kunnen. Als antwoord krijgt ze te horen dat een aantal mensen hebben aangegeven dat het wel erg stijl was en dat ze het liever gemakkelijker willen. Onee. Met zijn zevenen besluiten we om de groep te verlaten en verder te gaan. Einde georganiseerde tocht en niet voor herhaling vatbaar 
Dit landschap, noordelijker in het Peak district, ziet er weer heel anders uit. Bruine heide, soms verkoold (zouden ze het in brand gestoken hebben)? In alle brochures is de heide altijd schitterend paars gekleurd, maar daarvoor moeten we helaas wachten tot het augustus is. Tot aan een reservoir wandelen we en dan gaan we terug naar Hayfield zelf, langs lammetjes. De eerste die we van dichtbij zien, lief!
Na de wandeling willen we nog wel wat gaan drinken. Wij Nederlanders zouden de eerste de beste pub instappen, maar met Engelsen bij je, kan dat echt niet zomaar. Verschillende pubs worden niet goedgekeurd, te posh = sjiek, daar mag je vast niet met je wandelschoenen naar binnen. Ja echt, iemand werd eens geweigerd, je mag wel je schoenen uit doen, nou, dat is toch ook leuk? Maar uiteindelijk vinden we een goeie pub, buiten staat al aangegeven dat wandelaars welkom zijn, dat is fijn (dus ze willen hier niet aan iedereen bier verkopen)?
Collega V blijft bij ons zuurkoolsoep eten (met ingrediënten uit NL) en we kijken de film ´Shakespeare in love´. Pride & Prejudice en Sense & Sensibility staan ook op de verzamel dvd die ik van M gekregen heb. Deze films zijn hier in de omgeving opgenomen, wat het nog leuker maakt om ze te zien.
Oh ja, bijna vergeten. M heeft de wandeling gelopen op nieuwe schoenen. Dezelfde morgen nog gekocht in Buxton. Die zijn alvast goed ingelopen! [Y]
Ingedeeld onder: vrije tijd
Mijn Chinese vriendinnetje is jarig en we gaan een taartje eten. Eigenlijk lust ze alleen cake mat slagroom, de rest is te zoet, dus mag ik haar taart opeten, chocolade. Mijn taartje, worteltaart, vindt ze te raar. “Wat eet jij graag op je verjaardag?”, vroeg ik haar. Snake, zegt ze, de laatste vier jaren kreeg ze slang op haar verjaardag, yuk. Doe mij maar chocoladetaart.
Ze vertelt een heleboel; in China moet je examen doen om toegelaten te worden tot de universiteit, wat daar voor de elite is. Ze kwam 9 punten te kort en koos toen Engeland, waar ze de beste Engelstalige universiteiten hebben (is dat zo?). Shanghai, waar ze vandaan komt, heeft een connectie met Staffordshire University en zo kwam ze hier terecht. Ze vertelt me ook dat ze nu een aparte website voor studenten in het buitenland kan bekijken. Dat kan niet als je in China zelf woont. Er wordt namelijk negatief over China gesproken. Nee, dat kan niet. In China krijg je het nieuws (vooral over Tibet) een paar dagen later, als een geheel verslag met achtergrond enzo. Mmmm, ik heb zo mijn bedenkingen erbij. [Y]
Ingedeeld onder: studeren
Donderdag 17 april had ik om 10.00 uur examen engels schrijven, om 16.00 uur examen engels lezen en vrijdag om 10.00 uur examen engels spreken. Mijn eerste examens, 6 uur in totaal. Ik had goed geleerd, het was leuk om te doen. In juni krijg ik de uitslag. Jammer dat de engelse les nu is afgelopen. [Y]
Het was heerlijk om weer thuis te zijn! De vlucht van Birmingham naar Brussel ging heel goed, en dit zijn M haar woorden! Er konden 100 mensen mee in het vliegtuig van Brussel Airlines, geen eng klein vliegtuig dus, maar er waren maar 30 passagiers, vooral mannen in pak. De bagage hadden we dan ook heel snel. Daarna met de bus naar Antwerpen, dat ging zo: two tickets please, onee, 2 kaartjes….en van de 20 euro die M gaf, kreeg ze niks terug (het was altijd 8 euro pp). “Het is opgeslagen”, zegt de buschauffeur, “al sinds 7 maanden”. Opgeslagen, heerlijk, we zijn weer in België. Met een gevoel alsof we wel een half jaar i.p.v. 3 maanden zijn weggeweest, rennen we zowat met onze koffers vol met dikke wintertruien naar huis, joepie!
De tafel staat anders, de bank ook, er staan andere boeken in onze kast, maar vooral, waar is al het speelgoed naartoe? Het is zo leeg! Voordat ze naar Amerika zijn vertrokken, hebben ze blijkbaar heel erg opgeruimd, want de kinderkamer staat helemaal vol, hihi. Niet nodig, wel lief.
We hebben allemaal leuke dingen gedaan, met veel van jullie. De tijd vloog veel te snel voorbij. Woensdagavond gingen we weer terug. Het is druk op het vliegveld, ons vliegtuig vertrekt met vertraging waardoor we de laatste trein naar Stoke missen. Dan bellen we D en hij komt ons halen, wat een schat. [Y]
Officieel is het volgende week de laatste lesweek, maar er wordt dan weinig les gegeven. Je kunt vragen stellen over de lesstof want vlak erna zijn de examens. Voor mij is deze week mijn laatste lesweek en we zijn allebei aan het aftellen… Nog 3 nachtjes slapen en dan zijn we thuis! We gaan logeren in ons huis in Antwerpen, joehoe, jeeh! We gaan Vlaamse friet eten met een curryworst. We gaan naar de kapper (werd tijd na 3 maanden). We gaan fietsend naar ´t stad. We gaan eten bij Wok Away. We krijgen Nederlandse kroketten bij de ouders van M. Ik ga boodschappen doen bij de Delhaize. Samen met een vriendin ga ik mijn en haar verjaardag vieren. We gaan met ouders, vrienden en buren bijkletsen. En M gaat alle dagen met veel plezier naar het werk. En woensdagavond 16 april brengt het vliegtuig ons weer terug naar Newcastle. En de dag erna heb ik om 10.00am mijn examen Engels. Ik hoop dat de dagen in Antwerpen heeeel lang duren! Tot gauw. [Y]
Bij de bieb had ik een leuk boekje gevonden met ´Pubwalks´, wandelingen in Staffordshire (onze regio) met hier en daar onderweg een pub, leuk! Twee collega´s van M wilden ook mee, dus vertrokken we op zondag 30 maart met z´n vieren in ons krakend autootje (vier is al te zwaar, oeps) naar het beginpunt: the bridge near Meadowside Road, Newpool.
Neem de A527 en na 9 miles parkeer je je auto, staat er geschreven. Makkelijk niet? Eh, nee. In de praktijk rijden we naar links, naar rechts, door allerlei dorpjes, geen idee welke, nergens bordjes Newpool te vinden, wel Biddulph, waar de wandeling naar toe gaat, is ook goed, starten we daar… Toch rijden we, wonder boven wonder, maar 1 keer verkeerd, niet eens eigenlijk, want we sloegen ergens af om op de kaart te kijken, en toen bleek dat we helemaal goed zaten! Even later parkeren we bij de brug, yes!
Het is heerlijk lenteweer vandaag. We lopen naar een boerderij, Newpool Farm, waar de wandeling start. Ervoor links. Gelukkig, want achter het hek van de boerderij komen 4 honden hard naar ons toe gerend. Aan een man die in zijn huis ernaast met de deur open gitaar aan het spelen is, vragen we waar het pad is. Gaat al goed… Hij zegt dat het begint op de boerderij. Help, voorbij die 4 blaffende honden?
Gelukkig komt de boer er al aan en ook de vriendelijk buurman houdt de honden in bedwang. Haha, 4 meiden aan de andere kant van het hek die wachten om het erf op te kunnen, zie je het al voor je? “Waar komen jullie vandaan?”, vraagt de boer ons. “Belgium”, zeggen we schaapachtig, en 1 stemmetje zegt “I´m from Stoke”. Hij wijst ons de weg naar Mow Cop, veel mensen zijn al zijn erf op geweest. “Enjoy your day”, zegt de boer nog. Thanks, bye.
Door modderige weilanden (oeps, alweer een hond en een paard, rennen!), over grindpaden en via een leuk smal pad omhoog, komen we bij een aantal huizen aan. Volgend probleem. M haar zool hangt ineens in zijn geheel op een haar na los. Tot op de draad versleten zeg maar, alleen aan de teen zit het nog vast. “Ja, ik heb ze ook al 15 jaar, mag ik nou eindelijk nieuwe schoenen kopen mam?” zegt ze grappend. Wat nu?
We bellen ergens aan en vragen of ze lijm of een elastiek hebben ofzo. Veel later komt iemand anders met lijm naar buiten. Het spul blijkt vooral goed aan zijn handen te plakken, niet aan M haar schoen. Misschien een touwtje? We durven het bijna niet te vragen, maar dit gaat sneller. Even later loopt M met een spierwit touwtje om haar bergschoen bij elkaar te houden. Ja, dat is dus niks.
Bij de volgende boerderij vragen we tape en een schaar, het laatste stukje wordt doorgeknipt, ook van de andere zool, die M met gemak lostrekt. Nu kan ze normaal verder lopen, wel zonder stevige rubberen zolen, maar het is nog dicht, toch? Iets verderop in de soppige modder weet ze het niet zo zeker meer.
The Old Man of Mow is een reuzachtige steen. Ernaast ligt Mow Cop Castle, een ruïne op een berg, erg mooi. In het boekje staat een gedichtje over The Old Man of Mow:
An old man sits upon the hill
Surveying the land he sits so still
Each day that breaks he´s sitting there
He never blinks just sits up there,
His name they say is Mr Mow
He´s sitting there I see him now
He´s made of rock, He´s very old
The oldest man on earth I´m told
Mooi mooi mooi, maar waar zijn die pubs nu? Ik moet nu wel heel erg naar de wc. “Lopen jullie maar door, ik ga hier wel”. Ik doe het bijna in mijn broek als M het ook gaat proberen, tussen de struiken met stekels, auw, broekspijp nat, onee. Jahoor, op en top meisjes in de natuur. Even later hebben we het wel gehad met het modderige pad en steken we een stukje gras over, door een hek en we staan weer op straat. De Engelse collega deed een beetje zenuwachtig, bleek dat ze het vervelend vond om private property over te steken. Oh? We reden ook zo een garagepad op om onze auto te keren, keek ze ook heel erg van op, wij niet. Cultuurverschil.
Omdat we de pubs gemist hebben, rijden we met de auto naar de dichtstbijzijnde, Mow Cop Inn, en drinken we een drankje: Cheers, op een geslaagde zonnige gezellige lentedag! Zeker voor herhaling vatbaar. Wel eerst nieuwe schoenen kopen voor M. [Y]
Ingedeeld onder: eigenaardigheden
Afval in Engeland is iets eigenaardigs. In de steden vind je vrijwel geen prullenbakken en langs de snelwegen zie je overal plastic zakken in de struiken hangen. Eerst was het me alleen opgevallen dat er zoveel rommel overal langs de weg lag, maar nu we verschillende steden hebben bezocht, is het echt opvallend hoe lang je met een beker van Starbucks in je handen moet rondlopen. In het centrum van Londen vind je iedere vijf minuten een Starbucks, zodat je je beker theoretisch gezien in een vuilnisbak van hen kunt gooien.
Soms werkt dit ook niet en dan hanteer ik vaak een ‘tien-minuten-regel’. Als ik binnen tien minuten geen prullenbak ben tegengekomen – ik wil er zelfs de straat voor oversteken – dan laat ik het staan. Zo loopt Y regelmatig al mopperend met iets in haar handen rond 
. Tja, andere mensen zullen geen Y hebben en zullen na tien minuten ook de moed opgeven en dan kan het gebeuren dat afval dus in de struiken beland. Moet ik mijn regel uitbreiden naar 20 minuten, of zijn meer prullenbakken toch op zijn plaats? [M]
