Terwijl Y heel dapper alleen in N achterblijft, ga ik naar Amerika. Niet helemaal op het geplande moment, maar toch… Ik zal jullie niet vervelen met de hele lange versie, maar in het kort komt het er op neer dat L – mijn lieve collega-vriend – vertraging had door slecht weer op Londen Heathrow waardoor hij het vliegtuig waarin wij samen naar St. Barbara zouden reizen mistte. Ik had vantevoren al een slecht gevoel over het hele ‘we zien elkaar ’s ochtends wel op het vliegveld’ idee en had heel hard geroepen dat ik niet… NIET alleen naar Amerika ging. Daar was ik dan nu wel blij om.
Voor de conversatieanalisten onder jullie zou de sms-wisseling erg interessant kunnen zijn, maar laat ik er de hoogtepunten, of beter dieptepunten, uithalen:
- L: vliegtuig vertraging, wacht in hal 3, niet instappen! Komt allemaal goed (Duh, wat is dat nu voor een slechtnieuwsformulering)
- M: als reactie op ‘denk niet dat ik het haal kijk wat je kunt regelen’: Wat IK kan regelen, ik regel niks, ik wacht hier op je en dan kijken we samen hoe we het kunnen oplossen. 
Opmerking: zie het verschil in lengte van berichtjes!
En dan nog:
M: ga naar T3
L: Probeer naar T4 te komen
M: T3!!!
L had beweerd dat het geen probleem zou zijn als er toch iets fout zou gaan. Maar dat ging zeker niet gebeuren hoor! En anders nemen we gewoon een vliegtuig later. Dat was zonder de vliegtuigmaatschappijen gerekend. Die wilde mij echt wel graag in dat vliegtuig hebben. Op een gegeven moment werd er iemand bij gehaald: ‘We might have an issue here’. Van een ‘issue’ veranderde ik al snel in een ‘nervous flyer’. Tranen met tuiten huilen levert je die status op. L zei later dat je er ook een doktersbriefje voor kunt krijgen. In ieder geval, de tijd ging gestaag voorbij en geen L. Ze gingen het vliegtuig sluiten en of ik echt niet mee wilde. Of ik besefte wat ik dan koos. Ja ik ben bij mijn volle verstand en ik ga niet alleen het vliegtuig op. Daarna werden zowel ik als L met karretjes op het vliegveld rondgereden en zagen we elkaar zo’n 4 uur later dan gepland. Het duurde even voordag het ijs gebroken was 
. Toen kreeg ik Yo sushi en was ik weer een stukje gelukkig. Het jammere was wel dat ik de volgende dag nog eens voor m’n gevoel ‘vliegexamen’ moest doen. Het genante was dat zeker 3 stewards me herkende en vriendelijk vroegen hoe het nu met me ging. En L werd aangesproken als ‘Oh, u bent er…’.
Kun je nagaan… dit is niet eens de lange versie .
Het congres slaan we even over. Was heel leuk en interessant, maar misschien niet om over te lezen of om over te schrijven . Het enige noemenswaardige was misschien het weer. St. Barbara heeft volgens de boekjes maximaal 10 dagen regen. Die waren terwijl wij er waren. Niets dan regen en kou. Jammer van het rokje dat ik al speciaal met de winterkleren had meegenomen begin januari.
Na het congres rijden we langs de zee naar LA. De zee is hier heel anders dan in Nederland-België-Engeland (pfff… hopelijk wordt deze rij niet langer). Zee is extreem ruig. Blijkbaar ook ruiger dan normaal, want de volgende dag staat het in de krant. Oh ja, nog een anecdote: we reden met 3 in de auto en dat was soms te veel. We hadden een mevrouw bij ons die de weg wilde wijzen, maar dan weet ze nog niet hoe goed ik dat kan. Af en toe kibbelden we dus en ik weet niet echt wie er eigenwijzer was. L werd er een beetje moe van soms. Ik was in ieder geval vaak wel sneller en slimmer … waarschijnlijk ook eigenwijzer.
In LA zijn op de dag dat wij er zijn ‘De Oscars’. Dat hebben we dus van dichtbij op tv gekeken. 
Verder was LA weinig bruisend. Misschien omdat iedereen die iets betekent op dat moment ergens was waar wij niet waren. De volgende is het in ieder geval stralend weer. Dus wandelen we opgeruimd door LA, waar we bijna nergens foto’s mogen maken. ‘This is a private building’… openbare bibliotheken zijn tegenwoordig ook prive.
Gehry heeft een mooi gebouw gemaakt voor een muziekcentrum dat heel verwarrend Disney Hall heet.
Op straat staat veel openbare kunst. Ook bij de universiteit UCLA.
Na LA reizen we door naar Death Valley, waarbij we een heel deel over de oude Route 66 rijden. Jammer dat we er niets van zien. Het is namelijk donker. Hoe dichter we het natuurpark naderen hoe donkerder het wordt. Hier heb ik ook een foto gemaakt, maar die vind je niet hier. Ik zou zeggen: doe even je ogen dicht. Zo donker was het. Verder wil ik niet te veel woorden aan Death Valley wijden, omdat het gewoonweg ‘adembedemend mooi’ is. Ik heb een paar plaatjes gekozen. Dus hou even je adem in en geniet.
Zout
Dit is ‘Badwater’. Niet zoals ik het geinterpreteerd had in de Nederlandse betekenis, maar ‘op z’n Engels’: Bad water. Oftewel, beter niet van drinken.
Stenen
Dit is Zabriskie Point, naar de gelijknamige film die ‘mijn twee mannen’ allebei kennen. ‘Zelfde generatie’ heeft de ene gezegd.
Zand
Het wereldvreemde aan deze zandbak is vooral denk ik dat het omringd is door hele hoge bergen.
En dan ten slotte: oneindigheid.
Om de toch al surrealistische reis af te sluiten, vertrekken van Las Vegas weer terug naar ‘huis’ en huis.
