Na onze flitsbezoeken aan Newcastle en York(shire) zijn we nu alweer naar Londen vertrokken. Mijn ouders waren (precies op 24 maart) 35 jaar getrouwd en ze hadden ons en mijn broer R en zijn vriendin C uitgenodigd om dit te vieren in Londen, geweldig!
Iedereen zou er vrijdagmiddag zijn, maar wij besloten een dag eerder te gaan om zo de snelle trein nog te kunnen nemen. Vanwege werken aan het spoor zou de reis op vrijdag wel eens 4 uur kunnen duren. Op donderdag gingen we iets aan de rand van Londen bekijken, een Henri Moore tentoonstelling in Kew Gardens, in de regen.
´s Avonds, en daar hadden we ons al helemaal op verheugd, gingen we naar een Nederlands café voor bitterballen! Ik had het op internet opgezocht nadat ik er iets over gelezen had, dat ze er een Dutch pub hadden met op het menu: meat in breadcrumbs. Veel beter nog, ze hadden er: broodje kroket, frikandellen en Unox erwtensoep!!!! Je kon het ook precies zo bestellen: two erwtensoep, one broodje kroket and frikandellen. JOEPIE DE POEPIE, ik wist van te voren niet dat je daar zo gelukkig van konden worden, van zulke normale snacks (voor ons volledig onbereikbaar en in de verste verte niet te vergelijken met al die vette hap in the fish&chips shops hier). Die smaak, zalig gewoon! We hebben er foto´s van, want het was eigenlijk veel te snel op en nu kunnen we er nog eens naar kijken 
Vrijdagmorgen hebben M en ik de Vanity fair expositie in The National Portrait Gallery nog samen bezocht. We konden gewoon niet kiezen welke foto van welke beroemdheid we mee naar huis wilden nemen. Dan hebben we het boek gekocht met alle foto’s erin, mooi voor in ons ladderkastje in de woonkamer.
Vrijdag aan het eind van de middag kwamen mijn ouders, R & C aan. Het had net geonweerd, maar daar hadden ze gelukkig niks van gemerkt. Daarna werd het weer droog en wandelden we door Oxford Street naar Soho, waar we bij een Japanner lekker met stokjes hebben gegeten. Pap en mam krijgen er van ons een nieuwe digitale camera, kunnen ze er meteen gebruik van maken dit weekend. Nog even een blik werpen op Piccadilly circus met al die reclames, het mooist als het donker is.
Zaterdag begint onze dag met een Engels onbijt en ook de dagen erna eet ik scrumbled eggs met tomaat (van de anderen heb ik het niet bijgehouden, sorry). Jammergenoeg is er geen tafel voor 6, dus zitten we een beetje apart. Het gesprek ´Wat gaan we doen vandaag?´ is dan wel lastig, maar ik had een programma gemaakt, met daarin alle ‘must see’ dingen en dingen die iedereen wel wilde doen, dus dat konden we nu gebruiken. We liepen naar Portobello Road Market in Notting Hill. Hier was ik in mijn eentje geweest toen M in Amerika was, maar toen waren er maar weinig kraampjes. Nu, op zaterdag, stikte het ervan, ook van de mensen, wat een enorme drukte. Wel goed om de sfeer te proeven. Helaas regende het wel, het was koud en het waaide, maar dat mocht de pret niet drukken. R kocht gewoon een muts op de markt!
Daarna met de bus en metro (er wordt ook aan het metronetwerk gewerkt dit paasweekend, handig) naar Buckingham Palace waar een enorme zwarte stroom mensen vandaan komt lopen, die hebben vast de wissel van de wacht gezien. Mooi, dan kunnen wij het paleis nu goed bekijken. Vandaar lopen we richting Trafalgar Square terwijl ik mijn vader onderweg hoor ‘roepen’: Starbucks, Starbucks, Starbucks. Hihi, je neemt ze 1 keer mee in Manchester en ze zijn meteen verslaafd aan de lekkere koffie. Maar omdat er nergens plaats in voor 6, stranden we bij de concurrent, Nero, ook goed. We worden er getrakteerd op heerlijke taart, een sandwich en koffie. Buiten begint het te sneeuwen.
Lopend via Covent Garden met straatartiesten, bereiken we St Paul´s Cathedral en in de rij schuiven we aan om naar binnen te kunnen, ahum, M en ik genieten ondertussen van het zonnetje op de trappen. Binnen beklimmen we de smalle wenteltrap naar verschillende verdiepingen in de koepel. Schitterend uitzicht heb je vanaf hier, maar we kunnen nog hoger. R, C en ik gaan nog eens 154 treden omhoog en hebben uitzicht vanaf de top van de kathedraal, 288 feet hoog, wow!
Als laatsten lopen we tegen half 5 de cathedraal uit. We hadden niet later mogen zijn, dan hadden we niet meer naar boven gemogen. Om 17.00 uur is er een mis blijkbaar. Omdat Tate Modern nu niet ver meer is, direct aan de andere kant van de Millenium bridge, lopen we ook daar even binnen, onder het motto ‘is toch gratis’. Een uurtje is veel te weinig om alles te zien, maar omdat we allemaal moe beginnen te raken, is het voor nu wel genoeg. Weer buiten lopen we in de schemering naar de mooi verlichte Tower Bridge, M ondertussen met een enorme zere voet (een blaar bleek later). Voor avondeten reizen we per metro naar Trafalguar square waar ik met M al vooruitlopend een tafel heb weten te bemachtigen. Hé, waar is de rest? Oh, die hebben in het Spaghetti House een tafel genomen. Ik bedank de serveerster die netjes de tafels had georganiseerd en loop beduusd terug. Op onze ouders hun kamer drinken we nog iets voordat we ieder in onze kamer gaan slapen.
Eerste paasdag, zondag, heeft mama allemaal paaseitjes op de ontbijttafel gelegd. Van R en C hebben we ieder een chocolade paashaas gehad, leuk! En, wat zullen we vandaag gaan doen? Het hele programma van vandaag en gisteren hebben we gisteren gedaan. Er was ook wat ruimte ‘ingepland’ waarbij ieder een museum naar keuze kon bezoeken. Zo vertrekken R en C naar London Dungeon, pap en mam naar het British Museum en gaan M en ik nog een keer naar Tate Modern waar we de tijdelijke exposities van Juan Munoz (met de glimlachende mannetjes op de poster op het werk, nu boven mijn bureau waar ik aan het typen ben) en Marcel Duchamps bekijken.
Om 14.00 uur verzamelen we bij het British Museum. Het is overal zo druk, ongelofelijk. R en C hadden dan ook lang in de rij moeten staan voor zij hun museum binnen konden, maar het was de moeite waard geweest. Mama vertelde opgewekt dat ze in ‘hun’ enorm grote museum Wedgewood had gezien. Allemaal blij en honger als een paard, gaan we op zoek naar een plekje om te eten. Mc Donalds, altijd plaats. Daarna kiezen we een wandeling uit het boekje 100% Londen, door Regent park met eekhoorntjes, aaaaah. Langs Madame Tussauds. De zon schijnt nu heerlijk. Bovenop een heuvel kunnen we nog eens over Londen kijken, prachtig. Dan stappen we een Engelse pub binnen. Rode wijn en guiness graag, voor ons blackcurrent erin. Daarna shepperds pie, een lekker Engels gerecht van gehakt en aardappelpuree. Koffie na. Nee, dat gaat niet, ze doen geen warme dranken meer, oh? Papa en M laten zich nog een applecrumble lekker smaken. Terug op de kamer krijgen we van mama (van thuis meegebrachte) cappuchino en paaseitjes!
Maandag is het echt feest ´Lang zullen ze leven´ en mama hoopt stiekum dat ze een mooi cadeau uit Harrods krijgt van haar husband. Haha, beter kijken dan kopen hier. Je kijkt er je ogen uit, 100 gram Beluga kaviaar £ 1259,- en horloges waarvoor je ook een auto kunt kopen! Huisdieren verkopen ze er ook, net als piano´s, tuinmeubels, fossielen, kroonluchters, Mandarina Duck tassen en cadeaubonnen voor een wijngaard en een bon waarmee je als Lord toegang krijgt tot bepaalde terreinen voor de jacht enzo natuurlijk?! C koopt een taartje. Bij de liften komen we op verschillende verdiepingen een Diana and Dodi memorial fontijn, beeld, en condoleance boek tegen?!
Dan is het tijd om terug te gaan want de Eurostar vertrekt om 13.00 uur. Reuze bedankt voor de toffe dagen in Londen, bye bye!
Onze trein vertrekt om 18.00 uur. We willen onze koffer veilig opbergen op het station. Daarvoor moeten we een half uur in de rij staan. Geeft niks, er zijn meer mensen die niet zo snel zijn en we zijn het nu wel gewend om netjes in de rij te staan, dat kunnen Engelsen bijzonder goed, zelfs voor een bushalte (zelf gezien, allemaal achter elkaar op de stoep, zo schattig). “Het is wel zonde van de tijd”, zegt M, “als ik de baas was, had ik de mevrouw al na 10 minuten ontslagen”. Met ieder nog een rugzak op lopen we terug terug naar waar we gisteren met de wandeling in de buurt waren gekomen; little Venice, Camden Market, en de Dr. Martens winkel.
Deze buurt is erg famous, had de mevrouw van het bord bij het Dr. Martens kantoor bij Covent Garden gezegd. Ze had gekleurd haar, piercings, spiky kleding en deze buurt………..was precies zo. Dus hier halen alle punkers hun kleding, schoenen en riemen met spikes, waterpijpen, doodshoofd-shirts, hier moet je zijn voor tatoeages, piercings etc.
Onze voeten doen erg zeer en we zijn erg moe, dus strompelen we terug naar het station. Vijf hele dagen waren we in Londen, heel veel hebben we gezien, super. Nu nog 4 uur in de trein terug naar Stoke. Dutje doen. [Y]
New York vinden we fantastisch. York moet dus ook wel leuk zijn. Het is een combinatie van Brugge en Gent, maar dan zonder het water. Er zijn veel kerken, er zijn cobble-stones, maar ik denk dat het vooral de kleur van de gebouwen en de sfeer is die voor hetzelfde gevoel zorgen.
Y krijgt hier haar eerste kleine high tea. Het heeft even geduurd, maar nu hebben we een theehuis gevonden dat voldoet aan de criteria: beetje protserig servies, gestapelde bordjes. De serveersters zijn er ‘ver over’ in hun te nette bloesjes en dito schoentjes. Jammergenoeg is het veel te duur om een echte high tea te doen, maar van een kopje thee met een scone wordt Y blijkbaar ook al gelukkig.
Ik vind het niet zo spannend en vermaak me door foto’s te maken van het uithangbord van het theehuis. Buiten staat een straatartiest: precies dezelfde als in de brochure over York. Beetje vreemd, maar wel grappig.
Als we nog eens langs de Minster lopen horen we muziek uit een andere kleinere kerk komen. We laten ons binnensleuren door deze muziek. De kerk zit vol jongeren. De gemiddelde leeftijd is lager dan onze leeftijd. Iedereen zingt mee met de tekst die op een powerpoint presentatie afgebeeld staat. Karaoke in de kerk. Om een of andere reden erg ontroerend. Per ongeluk doe ik mijn zuinig bewaarde muntjes van een andere stad in hun collectezak. Sorry daarvoor. Weinig waard voor jullie, veel voor mij. Misschien is het dus niet zo erg. Bijna twee uur later staan we buiten.[M]
Ingedeeld onder: vrije tijd
We besluiten dat het tijd is om eens naar het andere Newcastle te gaan kijken. Y had dit opgezocht toen ze wist dat we naar hier zouden gaan en was laten we zeggen ‘dolenthousiast’. “Dat is echt heel leuk hoor, moet je kijken allemaal water en mooie bruggen”. De teleurstelling was dan ook groot toen bleek dat het ‘een andere’ Newcastle was.
Op weg naar Newcastle komen we langs ‘Angel of the North’. Een beeld van Anthony Gormley. Meer info vind je op: “http://www.gateshead.gov.uk/Leisure%20and%20Culture/attractions/Angel/Facts.aspx”.
Onze indruk van Newcastle is eigenlijk nogal vreemd. We hadden het idee dat het een beetje leek op onze eigen Newcastle. Wat eigenlijk vooral wil zeggen dat het ‘niet hip’ is. Als je in Manchester of Birmingham rondloopt heb je het idee dat je echt in een stad bent. In Newcastle hadden we dat niet. De bruggen waren wel mooi , vooral als het donker was.
Ingedeeld onder: vrije tijd
Volledig geïnspireerd door ons succesvolle pub bezoek met C & P proberen we het nog eens. Dit keer lokaler en op een doordeweekse dag. Woensdag wordt hier de week gebroken door een uitgaansavond in te lassen. De clubs zijn dan tot half 3 ’s nachts open. Nou zo laat gaan we het niet maken natuurlijk, want om 11 uur gaan de pubs dicht. We gaan naar een pub op 3 minuten lopen ‘The Rigger’. Een jongen die we een van de eerste dagen hadden ontmoet zei dat we zeker eens moesten komen. Ze hebben hier namelijk live-muziek. Nou dat klinkt best leuk en aangezien ons nieuwe motto is ‘we zijn hier nou toch’ besluiten we met collega V eens te gaan kijken.
Bij binnenkomst zijn er 5 mensen binnen, waarvan 4,5 er een beetje ‘anders’ uitzien. Laten we zeggen dat de gemiddelde haarlengte hier nogal lang was voor het aantal jongens dat binnen was. Ook het aantal lichaamsdoorborende dingen was vrij hoog. Bedremmeld willen we weer omkeren, maar een jongen praat ons binnen. Het wordt erg gezellig en het wordt ook nog drukker. (echt waar)
Nou laten we zeggen dat we na een uur echt het idee hadden, dat we de pub een kans hadden gegeven, maar dat de tendens toch was ‘nee, bedankt’. Enigszins teleurgesteld – vooral ik – verlaten we de pub. Vroeger – veel vroeger – hoorden er namelijk vette dingen bij na het ’stappen’. Aangezien we niet echt ‘gestapt’ hebben, zie ik de vette dingen dan ook aan mij voorbij gaan. Nou… om de teleurstelling wat te verzachten mag ik toch iets vettigs gaan zoeken. Dit was eigenlijk het leukste deel van de avond.
Het was nog geen 10 uur en iedereen was ladderzat. Echt enorm. Grote volwassen mannen die om 10 uur ’s avonds staan te lallen tegen de frituurmeneer. Zo erg eigenlijk. Nu beseffen we ook weer, die hebben natuurlijk al vanaf 6 uur ofzo zitten drinken. Met die pints hier gaat dat hard natuurlijk. Zo hebben we laatst een aantal mannen zeker 5 pints op een uur naar binnen zien gieten. Dat is 2,5 liter!
Heel stoer heb ik een vettige hamburger gedeeld met Y. De frituurmeneer had er een vrolijk gezichtje van tomaten ketchup op getekend… aah. [M]
Ingedeeld onder: vrije tijd
Een avond in een Engelse Pub. We worden om half 8 uitgenodigd door C & P. Ehm, we eten meestal pas om 7 uur, is 8 uur ook goed? Prima! C is een vrolijke collega met lang krullend haar, guitige dikke rode wangen en een heleboel woorden voor op een dag. Ze babbelt er vrolijk op los in een tempo dat een eerdere keer dat we met haar hebben afgesproken echt te veel was. Toen waren we hier net 4 dagen en konden we de woordenstroom gewoon niet meer opnemen. P is de vriendin (eh vrouw) van C, rustig, beheerst en heel nuchter. Kortom, een leuk stel
De Pub heet de ‘Hand & Trumpet’. Zoals veel pubs hier ‘Horse & Hounds’ of ‘Horse and Boat’ heten. Heel logische combinaties. Y en ik drinken voor de eerste keer ons nieuwe favoriete drankje: Guiness met Blackcurrant. Heerlijk zoet. De blackcurrant haalt helemaal het vieze van het Guiness weg.
In Engeland – of toch in dit deel – heb je veel kleine plaatsjes met een lokale pub. Het is er barstensvol voor zo’n vroeg uur. In Nederland of België komen mensen voor 10 uur niet in een kroeg. Zeker de jeugd niet. Hier luidt om 22.50 gewoon de bel. Je kunt je laatste drankje gaan bestellen, maar dan moet je het wel voor 23 uur op hebben. Heerlijk! Helemaal mijn tijden. Om 23 uur moet je gewoon weg en mag je naar huis om te gaan slapen. Ik heb iets gevonden dat ik wil meenemen naar Antwerpen: Guiness blackcurrant & om 23 uur slapen. [M]
Voor geïnspireerden: ze hebben zelfs een website: http://www.brunningandprice.co.uk/hand/home/ – wij zaten bij de open haard
Terwijl Y heel dapper alleen in N achterblijft, ga ik naar Amerika. Niet helemaal op het geplande moment, maar toch… Ik zal jullie niet vervelen met de hele lange versie, maar in het kort komt het er op neer dat L – mijn lieve collega-vriend – vertraging had door slecht weer op Londen Heathrow waardoor hij het vliegtuig waarin wij samen naar St. Barbara zouden reizen mistte. Ik had vantevoren al een slecht gevoel over het hele ‘we zien elkaar ’s ochtends wel op het vliegveld’ idee en had heel hard geroepen dat ik niet… NIET alleen naar Amerika ging. Daar was ik dan nu wel blij om.
Voor de conversatieanalisten onder jullie zou de sms-wisseling erg interessant kunnen zijn, maar laat ik er de hoogtepunten, of beter dieptepunten, uithalen:
- L: vliegtuig vertraging, wacht in hal 3, niet instappen! Komt allemaal goed (Duh, wat is dat nu voor een slechtnieuwsformulering)
- M: als reactie op ‘denk niet dat ik het haal kijk wat je kunt regelen’: Wat IK kan regelen, ik regel niks, ik wacht hier op je en dan kijken we samen hoe we het kunnen oplossen. 
Opmerking: zie het verschil in lengte van berichtjes!
En dan nog:
M: ga naar T3
L: Probeer naar T4 te komen
M: T3!!!
L had beweerd dat het geen probleem zou zijn als er toch iets fout zou gaan. Maar dat ging zeker niet gebeuren hoor! En anders nemen we gewoon een vliegtuig later. Dat was zonder de vliegtuigmaatschappijen gerekend. Die wilde mij echt wel graag in dat vliegtuig hebben. Op een gegeven moment werd er iemand bij gehaald: ‘We might have an issue here’. Van een ‘issue’ veranderde ik al snel in een ‘nervous flyer’. Tranen met tuiten huilen levert je die status op. L zei later dat je er ook een doktersbriefje voor kunt krijgen. In ieder geval, de tijd ging gestaag voorbij en geen L. Ze gingen het vliegtuig sluiten en of ik echt niet mee wilde. Of ik besefte wat ik dan koos. Ja ik ben bij mijn volle verstand en ik ga niet alleen het vliegtuig op. Daarna werden zowel ik als L met karretjes op het vliegveld rondgereden en zagen we elkaar zo’n 4 uur later dan gepland. Het duurde even voordag het ijs gebroken was . Toen kreeg ik Yo sushi en was ik weer een stukje gelukkig. Het jammere was wel dat ik de volgende dag nog eens voor m’n gevoel ‘vliegexamen’ moest doen. Het genante was dat zeker 3 stewards me herkende en vriendelijk vroegen hoe het nu met me ging. En L werd aangesproken als ‘Oh, u bent er…’.
Kun je nagaan… dit is niet eens de lange versie .
Het congres slaan we even over. Was heel leuk en interessant, maar misschien niet om over te lezen of om over te schrijven . Het enige noemenswaardige was misschien het weer. St. Barbara heeft volgens de boekjes maximaal 10 dagen regen. Die waren terwijl wij er waren. Niets dan regen en kou. Jammer van het rokje dat ik al speciaal met de winterkleren had meegenomen begin januari.
Na het congres rijden we langs de zee naar LA. De zee is hier heel anders dan in Nederland-België-Engeland (pfff… hopelijk wordt deze rij niet langer). Zee is extreem ruig. Blijkbaar ook ruiger dan normaal, want de volgende dag staat het in de krant. Oh ja, nog een anecdote: we reden met 3 in de auto en dat was soms te veel. We hadden een mevrouw bij ons die de weg wilde wijzen, maar dan weet ze nog niet hoe goed ik dat kan. Af en toe kibbelden we dus en ik weet niet echt wie er eigenwijzer was. L werd er een beetje moe van soms. Ik was in ieder geval vaak wel sneller en slimmer … waarschijnlijk ook eigenwijzer.
In LA zijn op de dag dat wij er zijn ‘De Oscars’. Dat hebben we dus van dichtbij op tv gekeken. 
Verder was LA weinig bruisend. Misschien omdat iedereen die iets betekent op dat moment ergens was waar wij niet waren. De volgende is het in ieder geval stralend weer. Dus wandelen we opgeruimd door LA, waar we bijna nergens foto’s mogen maken. ‘This is a private building’… openbare bibliotheken zijn tegenwoordig ook prive.
Gehry heeft een mooi gebouw gemaakt voor een muziekcentrum dat heel verwarrend Disney Hall heet.
Op straat staat veel openbare kunst. Ook bij de universiteit UCLA.
Na LA reizen we door naar Death Valley, waarbij we een heel deel over de oude Route 66 rijden. Jammer dat we er niets van zien. Het is namelijk donker. Hoe dichter we het natuurpark naderen hoe donkerder het wordt. Hier heb ik ook een foto gemaakt, maar die vind je niet hier. Ik zou zeggen: doe even je ogen dicht. Zo donker was het. Verder wil ik niet te veel woorden aan Death Valley wijden, omdat het gewoonweg ‘adembedemend mooi’ is. Ik heb een paar plaatjes gekozen. Dus hou even je adem in en geniet.
Zout
Dit is ‘Badwater’. Niet zoals ik het geinterpreteerd had in de Nederlandse betekenis, maar ‘op z’n Engels’: Bad water. Oftewel, beter niet van drinken.
Stenen
Dit is Zabriskie Point, naar de gelijknamige film die ‘mijn twee mannen’ allebei kennen. ‘Zelfde generatie’ heeft de ene gezegd.
Zand
Het wereldvreemde aan deze zandbak is vooral denk ik dat het omringd is door hele hoge bergen.
En dan ten slotte: oneindigheid.
Om de toch al surrealistische reis af te sluiten, vertrekken van Las Vegas weer terug naar ‘huis’ en huis.
