Op zondag 10 februari gingen we Chinees nieuwjaar vieren in chinatown in Manchester. Een fragment uit de evenementenkalender op de website van Manchester:
Manchester welcomes the year of the rat with a glittering array of festivities including Dragon and Lion Dances, Kung Fu demonstrations, folk dance performances and stalls and workshops. The spectacular Golden Dragon Parade leaves Albert Square at 12.30pm (approx) and winds its way towards Chinatown. Around the streets of Chinatown, there will be special stalls and fairground rides, plus the chance to sample the delights of the surrounding restaurants and oriental shops. The official celebrations end with a stunning firework finale at 6pm (approx).
The Golden Dragon Parade, daar wilde M wel mooie kleurenfoto´s maken….ze moest heeel snel zijn, want in 10 minuten tijd kwam er 1 draak voorbij, er zaten niet eens chinezen onder, nou ja! De danseressen brachten wel sfeer en het was heel mooi lenteweer, heerlijk zonnetje, lekker van genoten. Aangezien de optocht korter duurde dan verwacht (dit is een understatement), gingen we shoppen, alle winkels waren open. En oeps…vergeten dat we alleen kleine platte pakjes konden kopen.
Om 6pm begon het vuurwerk oooooh. [Y]
Op zondag 3 februari gingen we voor de tweede keer de natuur in! Samen met V reden we naar het Peak District (richting Ashbourne, alsmaar rechtdoor, heel gemakkelijk), en toen kwamen we bij de ‘officiële’ ingang van het Peak District. Ons autootje maakte nu wel weer een heel hoog fluitend geluid. Vindt ie de heuvels niet leuk? Of vond hij de reis naar hier niet leuk, wegens ´te zwaar´? Wij vrezen het laatste. V heeft een opbeurend verhaal (not) dat haar ouders hier hetzelfde hadden meegemaakt en dat zij vrolijk hadden doorgereden totdat hun auto niet meer verder wilde en dat de wegenwacht erbij moest komen, oh oh.
Na de ´officiële ingang´reden we over een veerooster en de schapen stonden nu wel erg dichtbij, deze waren niet bang. Wij daarentegen…Bij een parkeerplaats stapten we uit en begon onze wandeling door Dove dale. Je kon via een pad langs water lopen en via de 9 stepping stones oversteken, maar dat was een natte boel, hebben wij niet gedaan.
Wij zijn ergens (! dat is heel gebruikelijk hier) de berg opgelopen, heel mooi uitzicht, en daarna weer naar beneden.
Bij de auto was ook een ‘koek & zopie’: 3 warme choco graag! Anderen kozen dan weer voor een ijsje, tja, als je toch al koud bent, is dat misschien ook lekker? (keuze uit 8 smaken waaronder ´luxury Belgian chocolate´). Thuis lekker nog even in het zwembad en de sauna.
[Y]
Het is 6 februari als we met de trein naar Oxford gaan (2.15 uur reizen). M gaat met een collega, die hier op de universiteit in Reading werkt, niet ver van Oxford, samenwerken. Eerst wandelen we samen nog wat rond in Oxford.
Hier fietsen veel mensen/studenten (het is hier dan ook vlakker) en we lopen langs een aantal colleges, net zoals in Cambridge allemaal weer gesloten voor visitors.
We kopen een cadeautje voor de collega, een bloemetje en chocolade, met een recept erbij om chocoladefondue te maken. Oja, we hebben ook nog in Oxford gegeten, bij Slug&Lettuce. We dachten eindelijk een restaurant gevonden te hebben dat niet bij een keten hoorde, maar uniek was in zijn soort. Wat denk je? Ook een keten. (De volgende dag al in Reading de tweede gezien). Je ziet niets anders hier; Pizzahut, Mc Donalds, Burger King (okee, hebben we thuis ook), maar hier zijn nog veel meer Italiaanse, hamburger, donut en koffieketens. Wij willen echt Engels eten!
Na het eten worden we verwacht bij het station waar de collega van M (K) ons komt ophalen. We rijden naar haar woonplaats, een klein dorpje vlakbij Reading. Het is pikdonker en erg stil als we aankomen. Dit huis heeft ook weer alleen een naam, geen huisnummer. K is getrouwd en heeft 3 kinderen en 2 grote honden. We kletsen wat en leren hier dat ‘cooking tea’ avondeten is, met kinderen. Want als je geen kinderen hebt, dan heb je ’supper’ en als je met vrienden bent, dan heb je ‘dinner’, 3 namen voor hetzelfde eten, alleen het gezelschap telt. De thee met melk en suiker is hier lekker! De volgende dag kunnen we het uitzicht bewonderen: een heuvel, verder niks!
Om 8.15 uur brengen we eerst de dochter van 8 jaar naar school, op een privé landgoed. Er wordt zelfs een film gemaakt, met Collin Firth (Mark Darcy in Miss Jones Diary). Een aantal moeders speelt erin mee als figurant en zitten te wachten in hun auto. Wij gaan door naar de universiteit in Reading.
M blijft met K daar. Ik loop wat rond op de campus, ook een bieb, ook een pinautomaat, een filmtheater, winkeltje, restaurant (met dezelfde naam als bij onze universiteit). Daarna naar een schattig ‘English rural life’ museum. Tussen de middag gaan we lunchen bij Sweeny&Todds, echt Engels, een tip van K. M neemt pie met steak and mushrooms, ik pie met steak and ale. Weer vieze thee erbij, jammer.
Daarna gaat M terug aan het werk en wandel ik in Reading, met superveel winkels, rond. Tja, je hebt werkpaarden en luxepaarden 
Ik moet wel oppassen dat ik niet verdwaal, M weet altijd heel goed de weg, ik niet. Aan het eind van de dag kopen we avondeten in Marc & Spencer (deze kledingwinkel is hier soms ook een supermarkt) en nemen het mee in de trein terug. [Y]
Het is 5 februari, Pancakeday!
Dat heeft met vasten te maken, vast en zeker. Het is traditie om dan pannekoeken te bakken, nou, daar doen wij wel aan mee. Ik neem de fles pannekoekenmix van het kerstpakket, er hoeft alleen wat melk bij, dop erop, shaken en klaar. Niet dus. Die uitvinding zou niet in de winkel mogen. Mijn eerste pannekoek recht uit de fles heeft allemaal klontjes. Alles eruit en mijn garde van IKEA erbij gehaald, dat ziet er beter uit. Dan pannekoeken bakken op een elektrisch kooktoestel, terwijl we gewend zijn op gas te koken, is ook even wennen. Ik heb hier ook al een cake gebakken. Haha, zonder cakevorm, gewoon in de verpakking: cake in the box. [Y]
Ingedeeld onder: studeren
Op 4 februari had ik trouwens mijn eerste presentatie in het Engels, over klinische psychologie. Mijn groepsleden wilden dat we ieder een paar zinnen gingen voorlezen, steeds achter elkaar (i.p.v. de presentatie gewoon door 4 personen te verdelen), dat maakte het wat minder saai. Mmmm, dat maakte het wel erg moeilijk om iets uit het hoofd te vertellen. Dat deden ze dus ook niet. En ik thuis maar oefenen. Iedereen las alles gewoon voor, soms zelfs vanaf het scherm! We hadden ook wat vragen voor het publiek erin, dat was dan wel goed en een vacature voor een klinische psychologist, dan kon iedereen zien wat de qualifications zijn, was ook goed. We hebben nog geen cijfer gekregen, ben benieuwd. Daarna wilde ik iets met ze gaan drinken om te vieren dat we klaar waren, helaas hadden ze alweer andere plannen, terwijl we over een half uur samen alweer les hadden, flauw. Je moet hier zo trekken aan mensen, ze lunchen niet, ze willen niet iets drinken. Ik lijk wel een stalker Heb toen M maar gestalkt en haar overgehaald met mij een choco met marshmellows te gaan drinken! [Y]
‘My way to work’ is een taak die vaak gebruikt wordt in schrijfprocesonderzoek als men geïnteresseerd in Knowledge Telling. Het beschrijven van de weg van je huis naar je werk (of school) is heel gemakkelijk namelijk. Je kunt putten uit kennis die je al hebt en dit gewoon vertellen. Tot zover schrijfprocessen, nu naar de realiteit. Mijn weg naar het werk: met de fiets.
Misschien moet ik eerst even vertellen dat ik er zo naar uit had gekeken om met mijn grote vriend de fiets herenigd te worden. Dat zou namelijk vrijheid bieden. Geen bus meer, die hier £1.50 kost voor een rit van een kwartier (bovendien kun je voor 9 uur ’s morgens geen retour kopen (?)). Mijn andere grote vriend – L – was zo dapper geweest om mijn fiets van A naar Newcastle mee te brengen.
De blijdschap was groot.
Ik zal nu mijn weg van thuis naar het werk beschrijven. Ik ga de deur uit naar de parkeergarage (drie trappen naar beneden). Doe zeer elegante ‘binders’ om mijn broek, om me geen ongeluk te vallen. Loop vervolgens met de fiets aan de hand de garage uit – is stijl – loop naar de voorkant van het appartementcomplex, ga via zo’n rolstoelingang naar beneden naar het midden van de round-about, ga aan de andere kant er weer uit. Oftewel voordat ik ook maar een meter gefietst heb, voel ik mij al enorm ellendig vanwege mijn uiterst oncoole gedrag.
Eindelijk op de fiets, moet ik dan meteen een enorme berg op. De eerste dag verzuurde mijn benen onmiddellijk. Ik verwacht met enige training wel wat verbetering . Dit levert wel meteen een mooi uitzicht over N-u-L op.
Het eerste stuk is zonder apart fietspad. Maar ik weet eigenlijk nog niet zo goed wat nu beter is. Wel of geen fietspad. ‘Biking lane’ staat hier namelijk gelijk aan ‘parkeerstrook’.
Na een vrij vlak deel volgt een kleine klim en dan een vrije lange daling. Dit is naar het werk wel te verstaan… terug naar huis betekent dat… juist: afzien. Dan komt het mooiste deel – vind ik – en dat is langs het kerkhof. Die zien er hier heel anders uit. Vaak in een park rond de kerk, met her en der grafstenen. Het mooie aan de ‘cemetry’ is denk ik de zon die dan door de bomen schijnt.
Tot zover het idyllische plaatje. Nu komt een stukje vernuft. Fietspaden houden hier namelijk zomaar op. In A doen ze dat ook, maar daar geven ze dat niet echt aan, dat is toch weer een beetje anders.
Het fietspad houdt dus op. Waarna ik mij afvraag ‘word ik nu op onverklaarbare wijze opgetild en met fiets en al op een ander deel van de weg weer veilig neergelaten?’ Nee, het houdt gewoon op en het begint weer, waarna het weer ophoudt en weer begint. Ehm, maar waar blijf ik dan? Geen idee.
Nu volgt de finish. Bij het werk aangekomen, prop ik mij met fiets in de lift naar de tweede verdieping. De fietst staat in dat geval verticaal en ik… ik vererger mijn oncoole gedrag. Op de terugweg betekent dit deel vaak: op z’n Sven Nijs met de fiets op de schouder in draf 4 trappen naar beneden. Cool? Ik vind van niet.
Kinderkopjes… ik kijk er naar uit om weer over jullie naar het werk te mogen hobbelen. [M]
Het is 27 januari als we voor het eerst met onze bergschoenen de natuur in gaan, joehoe, healthy! We willen nu wel eens schapen zien. De 4 op een rij bovenaan de pagina is goed gelukt he? Eigenlijk stonden ze veel dichterbij het hek allemaal, maar wij stonden nog aan de andere kant van de weg en toen ging M naar ze toe rennen en toen renden zij weg, haha, en toen stonden ze opeens 4 op een rij naar ons te kijken zo van: wat doen jullie nou? (We moeten nog een beetje wennen aan het concept ‘natuur’)
We gingen naar The Roaches in het Peak district, dat bekend staat als een ruig natuurgebied, maar een uurtje rijden hier vandaan. The Roaches zijn mooie rotsen, erg hoog. Het waaide er heeeeeel hard. Eerst kozen we voor een public footpath midden in een weiland, maar dat leidde alleen maar tot een hek waar we als voetgangers niet overheen mochten. Wij weer terug naar de weg, leuk avontuur, maar erg kort…
Daarna kozen we een ander pad en dat liep naar de rotsen! Erg mooi uitzicht. Er waren ook mensen aan het klimmen en abseilen vanaf de rotsen.
Na 2 uur wandelen en klimmen, reden we verder naar Buxton, een stadje met mooie gebouwen en hier bekend om zijn Spa-thermen-relax dingen. Daar hebben we heerlijke oatcakes gegeten, de specialiteit van deze streek, soort van meergranen pannekoeken met een vulling zoals ei en bacon. De zon ging net onder toen we naar huis terug reden. [Y]
26 januari
We zijn ondertussen meer gewend aan ons apartement, het stinkt ook niet meer zo, mag ook wel na alle geurkaasjes, elektrische geurverspreider, bloemen en veel luchten. We missen ons supergave mooi zelfopgeknapte en keitof ingerichte huis wel. Dat we hier een vaatwasser hebben, is wel fantastisch! En een zwembad en sauna, ook al vaak gebruik van gemaakt.
Gisteren DE snack gegeten van Engeland, fish & chips met peasauce (bonen kon ook), M met currysauce, en zout en vinegar over de frietjes. Maar er gaat toch niks boven Vlaamse frietjes met een curryworst en goulashkroket, onze favouriete maaltijd op vrijdag. Bovendien mist M haar favoriete programma De Wereld Draait Door, dat hoort een beetje bij de frietjes. We moeten dus nog op zoek naar een ander vrijdagavond ritueel… We zijn ondertussen wel enorme fans van warme chocolademelk met marsmellows en slagroom.
Ik heb een goed leventje als student: naar de les, luisteren, schrijven, naar de bieb voor internet en weer naar huis. Ik ben nu een presentatie aan het voorbereiden met een groepje, over klinische psychologie. Ik had ook huiswerk voor mijn engelse les, dat volg ik met andere internationale studenten.
Ik heb nog niet echt nieuwe vriendjes, ze zijn of heel jong en druk bezig met make-up, of oud en grijs… Ze maken niet zo snel een praatje. Degenen die dezelfde studie doen als ik, doen dat allemaal via internet, dus die zijn hier niet. Ik zit nu tussen eerstejaars studenten en dus ook een aantal ouderen. M heeft wel collegas van onze leeftijd waar we dan mee gaan lunchen. Dat zijn dan tegelijk weer mijn leraren, wel grappig.
Het engels is goed te volgen, alleen de les statistiek gaat half aan me voorbij, maar dat is dan ook niet zo’n leuk vak. Mijn Nederlands gaat er dan wel weer op achteruit. Ik weet soms niet meer hoe ik iets moet schrijven, vreemd is dat. En tegen mijn ouders vertelde ik dat we eindelijk ordinaire frietjes hadden gegeten, ik bedoelde ´ordinary´, normale dus.
Volgende week hebben we thuis internet en de week daarna tv, dan doen we nog meer mee met het ‘gewone’ leven. [Y]
Goh, je hebt van die momenten dan gaan je schouders zakken en wordt je steeds depressiever… Donderdag 17 januari had ik zo’n moment. De oorzaak van de ellende was een Brits bedrijf dat ik natuurlijk niet bij naam zal noemen. Ik kan alleen zeggen dat het iets met Telecom te maken heeft.
Het ging zo… Als ik een uur (ik overdrijf niet Maria, Appollo, Richard, Isaac, etc ) aan de telefoon heb gezeten om een telefoonlijn te bestellen die ik niet wil hebben, omdat ik telefoon moet hebben, om internet te krijgen (volg je nog?), zegt de mevrouw aan de andere kant van de lijn vrolijk “dan kunt u 21 januari bellen om uw internetverbinding te regelen…” Ik belde dus voor een combinatie van een telefoonabonnement en een internetabonemment. Mijn reactie – zeer beleefd nog natuurlijk – “Kan u dat nu niet doen? Ik heb toch uitgelegd wat ik wilde hebben…” Even voor de duidelijkheid: ik had dus echt wel gezegd telefoon en internet. “Nee, mevrouw, ik kan u nu alleen telefoon geven, volgende week als uw telefoon actief is, kunt u bellen voor internet.” Mmm, mijn logisch verstand denkt dan ‘misschien moet ik vanaf de thuistelefoon bellen en kan ze daarom nu geen aantekening in haar computersysteem maken’. Nee dat blijkt niet het geval. Het zijn gewoon de regels: eerst hangen we nu anderhalf uur aan de telefoon en volgende week doen we het nog eens.
Om mijn nakende depressie tegen te houden, ben ik even gaan uithuilen bij een andere NL collega en die zei me dat alles hier 40% duurder is… haha ik heb geen 40%. Oh en voegt ze er fijntjes aan toe “de productiviteit ligt zeker een kwart lager.” Dat betekent dan dat ik alle dagen al om half 4 naar mijn Indonesisch stinkend huis mag?
Oh en die collega geeft als samenvatting “Ga er maar vanuit dat het je veel geld gaat kosten en dat je er niets voor terugkrijgt… pauze … behalve de ervaring dan” En daar ging het om…
In een poging om gerechtigheid te vinden, bel ik dan maar de ‘agency’ van het appartement om het probleem met de sterke geur uit te leggen. C had geadviseerd om gordijnen te laten wassen, muren opnieuw te laten verven, etc. Dat klonk al een beetje onrealistisch, maar het botte “Probeert u een geurproduct – verder kunnen wij niets voor u doen” had ik nu toch ook weer niet verwacht.
Op dat moment klettert het buiten van het onweer. Ooh nee, ik niet gelukkig. Er kruipt nog net geen spin over tafel.In de vorm van therapeutisch schrijven – ik geloof er helemaal in – heb ik bovenstaand relaas al gedeeld met mijn collega-vriendjes en als extra Jambers-effect heb ik het naar mezelf gemaild. Och, sommige mensen hebben het toch zo slecht. Ik daarentegen… 
[M - bij dit verhaal zijn geen beelden]
19-20 januari
Zaterdag 19 januari waren we eerst naar Manchester gereden, daar in de buurt was de IKEA. Onze eerste indruk van Manchester is:
- superleuk,
- grote winkels,
- groot reuzenrad (niet in geweest, wel mooi uitzicht gezien vanaf URBIS gebouw)
- heerlijke sushi (in YO: aan de bar waar allemaal lekkere dingen voorbij komen op een lopende band, je kunt iets eraf pakken wat je wilt),
- zuivere tijden (mooie horloge voor Y (nog voor verjaardag, ik kon tot nu toe niet kiezen – wilde geduld M niet nog langer op de proef stellen, ben bijna weer jarig),
- intellectuele literatuur (boek Hillary voor M. gekocht voor haar nieuwe baan (ook al weer even geleden – maar mevrouw wilde het boek per se in het Engels lezen en waar kun je dat beter kopen dan in … juist Engeland),
- toeristische literatuur I: boekje over Manchester gekocht (want we gaan zeker terug),
- toeristische literatuur II: boekje over het Peak district gekocht (mooi ruig gebied waar we zeker een paar keer gaan wandelen met bergschoenen aan, met mooier weer)
- gadgets: mini tafeltennisset (gaat vast goed op de glazen tafel)
We weten nog niet hoe we het in de auto terug proppen, maar daar maken we ons nog maar geen zorgen om. Bij IKEA kochten we dan nog:
- glazen (wij hadden 4 bloemenvazen in huis, zo groot waren de glazen, met een rand erin halverwege, daar staan nu tulpen in en roosjes)
- wijnglazen
- viltjes (wel nodig met glazen tafels)
- kurkentrekker en flesopener (de eerste is al stuk
)
- garde
- waxinelichtjes met een geurtje!
- mandjes voor fruit, uien en aardappels (ja, die gaan we eten hier, in een pie, een Engelse ‘taart’ met gehakt en aardappels)
- kleedje voor over de bank
Alles zo goedkoop mogelijk want we laten het hier waarschijnlijk. Toen kwamen we thuis en toen hadden we nog geen aansteker of lucifers, dom dom dom. Dus de volgende dag (zondag) naar het tankstation tegenover, naast een grote supermarkt en die was gewoon open! Van 10-16.00 uur. De IKEA was ook al open tot middernacht!
En veel winkels zijn ook op zondag open hier. De stank in ons huisje wil jammer genoeg niet weg. We hebben wel een heleboel leuke tips via de mail gekregen: Vlaamse friet bakken, wierook, geurkaarsjes, azijn, uit open snijden, bloemen. We probeerden er al een aantal uit, maar de geur zit echt in de gordijnen en vloerbedekking gewoon, ben benieuwd of we het wel helemaal wegkrijgen snel. Misschien gaan we de gordijnen wel wassen en iemand raadde ons ook al tapijtreiniger aan, moet niet gekker worden. [Mostly Y]
