Je leest het goed, even naar Londen. M vroeg of ik haar wilde wegbrengen naar Londen, waar ze woensdag 20 februari vroeg moest vertrekken met het vliegtuig voor een congres in Amerika. Eh, JAHA! Dus boekten we een hotel voor een nacht en namen we op dinsdag 19 februari de trein om 9.24 uur naar London. Een uur en 3 kwartier later kwamen we aan op Euston station! Met de metro naar ons hotel, erg mooie en rustige buurt. Lekker geen drukke rotonde.

Dan weer met de metro, op weg naar Tate Modern. We komen de underground uit bij de Big Ben, mooi! Dit is niet de eerste keer dat we hier zijn, we weten een beetje onze weg. Omdat het heerlijk weer is, gaan we toch maar niet het museum in, maar maken we een wandeling uit het boekje 100% Londen. Via Trafalgar Square lopen we naar St Paul´s Cathedral. Leuke sushi winkel onderweg waar je voor £ 1 een hapje kunt kopen. Dan verder door het financiële district waar veel mannen in pak rondlopen. Lloyds building is erg bijzonder met de lift aan de buitenkant (foto´s komen nog, M heeft de camera mee naar Amerika). Langs Whitechapel Art Gallery (helaas gesloten vandaag) op zoek naar Brick Lane waarnaar een film genoemd is, die wij pas hebben gezien. “Hier heb je keuze genoeg om curry te eten”, zegt ons boekje. Nee dank u. Wat verder, voorbij een brouwerij, zitten een paar originele winkeltjes, waar ze nog platen verkopen en kleding, ontworpen door studenten. In een bijzondere pizzeria stoppen we voor een café latte (macchiato is hier een espresso, verwarrend). White stuff is een leuke kledingwinkel.

Onze wandelroute is afgelopen en we gaan net zoals vele zakenmensen hier een wijntje drinken in de wijnbar. Daarna naar Soho waar we heerlijk noodles en rijst met stokjes eten. De winkels rond Piccadilly Circus zijn open tot 23.00 uur, dus gaan we nog even de reuzachtige boekenwinkel Waterstones in. Leuk kookboek gekocht: How to cheat at cooking. En het TimeOut boekje van Londen. We komen terug met Pasen, met pap en mam, mijn broer en zijn ´aanstaande´

De volgende dag gaat M naar Heathrow en ga ik dapper alleen rondwandelen. Ik vind een supergedetailleerde kaart in het hotel, dus ik hoef niet te verdwalen… Vanuit het hotel loop ik naar Portobello Road Market in Notting Hill. Er staan maar weinig kraampjes, maar het is dan ook erg koud vandaag. Wel weer leuke originele winkeltjes (bookstore uit de film niet gevonden). Hier in de buurt zit het Advertising & Packaging museum waar ik naar toe wilde. Ik krijg korting omdat ik student ben, hoef niet eens mijn studentenkaart te laten zien, I look like a student. In 5 minuten heb ik het gezien, de vitrines met allemaal verpakkingen, maar ik blijf wat langer. Er is een groep senioren binnengekomen die hun hart ophalen aan de nostalgische producten, leuk. Lucifers van voor de eerste wereldoorlog, zeep, bloem, maar ook de nieuwste producten, er staan lege shampooflessen om naar te kijken, tja. M heeft een berichtje gestuurd dat L vertraging heeft en dat ze een vlucht later moeten nemen, onee. Het wordt een dag later, onee. Ik kan niks doen, behalve dan genieten van de stad nu ik er toch ben (sms van M). Met een dubbeldekkerbus rijd ik via grote winkelstraten naar het Dali museum en aan het eind van de dag neem ik de trein terug naar huis. Bij het station in Stoke staat meneer Wedgewood mij op te wachten. Zucht, ik mis de stad nu al. [Y]

Zaterdag 16 februari met de trein naar Birmingham. Na een uurtje staan we in de tweede grootste stad van Engeland. Meteen uit de trein worden we door verschillende enorme overdekte winkelcentra geleid en na een kwartier wandelen kunnen we pas naar buiten, ondertussen al veel leuke winkels voorbij gelopen (The Animal heeft leuke zomerkleren, we komen nog terug).

Buiten staat een stier (bull). Het is de hoofdingang van de Bullring.

Van een website geplukt: The Bull has been adopted by the people of Birmingham as a 21st Century mascot. One of the largest bronze animal sculptures in the UK, the piece is modelled on the Hereford Bull, an animal with strong historical associations to Birmingham.

De Bullring werd geopend in 2003 lees ik. Het zag er ook nog zo nieuw uit. Een heel apart deel met ronde aluminium bollen hadden we al eens van buiten gezien, toen we met de trein dit station passeerden (op weg naar Oxford). Zo van dichtbij is het enorm groot, heel apart.

Erg mooi beschreven op de website: Bullring is Birmingham’s newest shopping destination, and the most exhilarating city retail experience you’ll have anywhere in Europe. Built at a cost of over £500 million, Bullring has brought over 26 football pitches worth of shops, boutiques and restaurants into the centre of town. It has reintroduced some of Birmingham’s traditional streets and is a stimulating, glass covered environment where you can shop, eat or just be. With a stunning mix of contemporary architecture and historic buildings, Bullring has completely changed the face of Birmingham.

Uiteraard hebben we er geld uitgegeven: koffie bij onze favouriete koffieketen Starbucks (op de mooiste locatie ooit), soep bij onze favoriete lunchketen EAT, pantoffels bij Muji (!), buitensportjas voor Y (we gaan zeker nog wandelen), afritsbroek voor M (gaat meteen mee naar Amerika). We trekken alles aan op weg terug naar België, neemt het lekker toch niet veel plaats in… M heeft ook nog een minirugbybal gewonnen bij een ´wedstrijd´waarbij je een rugbybal erg hoog door een gat heen moest proberen te schoppen. Hoofdprijs was een reis naar New York. [Y]

Oja, op de overdekte markt vandaag hebben we een nieuwe delicatesse ontdekt: varkensneus. Zie je hem op de foto uit de zak steken? Ieks, we waren er even niet goed van. Wie wil dat eten en klaarmaken? Jakkes, nee. Wij kozen ervoor om ´s avonds thuis nog sushi te maken met de ingrediënten uit de Chinese supermarkt uit Manchester. Voor herhaling vatbaar.